Ik heb mijn kat laten inslapen. Ik heb er spijt van

Hallo, we zijn allemaal zo ontzettend verdrietig dat we onze katten niet meer bij ons hebben...

Ik weet zelf niet meer wat ik moet denken. Onze eerste kat is thuis overleden, vlak voor de afspraak voor de euthanasie. Hij schreeuwde en hapte naar lucht gedurende (te) lange minuten. Hij zocht naar adem. Tevergeefs.

Voor onze volgende kat hadden we besloten om niet te wachten, want na de operatie om de tumoren te verwijderen, waren ze teruggekomen in de longen. Op een dag wilde hij niet meer eten, drinken of bewegen. Hij zag er slecht uit en zijn ademhaling werd van de ene op de andere dag heel moeizaam.. We hebben er geen spijt van dat we de afspraak hebben gemaakt, het was "het juiste moment". We wilden niet dat hij op dezelfde manier zou sterven als de eerste. Maar uiteindelijk zagen we hetzelfde als bij het overlijden van de eerste kat. Na de eerste prik werd de kat onrustig en begon hij naar lucht te happen, alsof hij stikte. Het was vreselijk. Zelfs na de laatste prik hield het aan. Het duurde lang. Zijn jullie katten gewoon in slaap gevallen na de eerste injectie? Of is dit bij elke kat hetzelfde? Veel sterkte aan iedereen...

Ik begrijp je zo goed en ik leef echt met je mee. Ik ben zelf bijna 3 maanden geleden mijn kat verloren; hij overleed in de auto onderweg naar de kliniek. En ook al is mijn situatie anders dan die van jou, ik stel mezelf nog steeds dezelfde vragen. Hij was ziek, ja, maar heb ik er wel goed aan gedaan? Had ik moeten wachten tot de ochtend om hem naar mijn eigen dierenarts te brengen in plaats van naar een spoeddienst ver van huis, wetende dat mijn lieverd zoveel stress had in de auto en bijna geen adem kreeg? Het is zo moeilijk om dat soort dingen steeds maar weer in je hoofd te blijven herhalen. Ik weet echt niet goed wat ik tegen je moet zeggen, behalve dat het misschien zijn tijd was. Dit keer voelde je het aan en heb je 'ja' gezegd zodat je schatje niet langer hoefde te lijden. Hij zal het je niet kwalijk nemen; je bent er al die jaren voor hem geweest en je hebt alles gedaan wat je kon... Je kunt de tijd niet terugdraaien. Het is heel erg zwaar, maar het is helaas niet anders, we kunnen er niets aan veranderen.

Je bericht heeft me echt geraakt. Ik voel zoveel schuldgevoel en verdriet in je woorden. Neem jezelf alsjeblieft niets kwalijk, want daarmee maak je het verdriet alleen maar zwaarder voor jezelf. Bedenk dat je poesje nu rust heeft. Je kunt je wel voorstellen wat ze heeft moeten doorstaan tijdens die twee jaar vechten. Nee, heb nergens spijt van, want al had je nog een week of twee gewacht, dan had dat naar mijn idee niets veranderd. Ze was al zo kwetsbaar. Uit je woorden maak ik op dat je heel goed voor haar hebt gezorgd. De beslissing om haar te laten inslapen is ontzettend moeilijk, maar je hebt hem genomen omdat je diep vanbinnen wist dat er niets meer aan te doen was. Geef het nu de tijd om de pijn wat te verzachten.

Mijn gedachten zijn bij je

veel sterkte

Ik zit momenteel in precies dezelfde situatie als jij... Mijn kat is zondag heengegaan... Ik begrijp zelf niet eens waarom ik instemde met euthanasie toen de dierenarts het voorstelde, ik weet dat ze nog wel even had kunnen leven... Ze is geboren met maar één werkende nier en een hartruis, maar ze heeft het 16 lange jaren volgehouden en de laatste twee jaar heeft ze enorm gevochten tegen haar ziekte... Drie keer eerder werd er voorgesteld om haar te laten inslapen en elke keer weigerde ik, en elke keer kwam ze er weer bovenop! En toch heb ik deze keer 'ja' gezegd... Ik begrijp echt niet waarom ik ja heb gezegd, het voelt alsof ik mezelf niet was, dat kan toch niet... Ze had pijn, maar ik weet zeker dat ze er nog wel een keer bovenop had kunnen komen... Ik haat mezelf echt onvoorstelbaar erg, ik heb mijn kat vermoord...

Hoi Lila, ik denk dat je je altijd schuldig voelt als je een dier verliest. Bij die van mij ging haar toestand, nadat ze was opgenomen vanwege vocht in de longen, vrij snel achteruit; ik gaf haar dwangvoeding met een spuitje. Ik heb te lang gewacht om haar te laten inslapen. Tijdens de laatste dagen die we samen hadden, zag ik echt wel dat ze leed, maar ik was er nog niet klaar voor om haar te laten gaan. Toen ik haar naar de dierenarts bracht om haar te laten inslapen, zei hij dat ze al aan het sterven was. Ik weet niet eens zeker of ze nog wel doorhad dat ik naast haar zat. Sindsdien voel ik me nog steeds schuldig dat ik te egoïstisch was en niet op tijd heb gedaan wat nodig was. Maak jezelf geen verwijten, je doet je best in een lastige situatie en het is altijd heel zwaar om degene te zijn die de beslissing moet nemen om ze te laten inslapen.

Goedenavond Ptitemat,

Bedankt voor je berichtje. De afgelopen maanden hebben me echt geholpen om te beseffen hoeveel hij eigenlijk moest doorstaan. Zelfs de cortison waar ik zoveel hoop op had gevestigd, deed niks voor hem. Als ik lees wat je dierenarts heeft gezegd, sterkt me dat in de beslissing die ik heb genomen. Ik mis hem enorm. Ik heb zijn as inmiddels opgehaald, dus zo is hij nog steeds dicht bij ons. Uiteindelijk heb ik de juiste keuze gemaakt. Ik heb hem uit zijn lijden verlost, vooral omdat er niets meer te doen was voor mijn kleintje waar ik zoveel van hou. Ik hoop dat het oké gaat met je. Dit zijn zulke lastige situaties. Je weet nooit zeker of wat je op dat moment besluit de juiste keuze is. Maar we blijven menselijk en we doen wat ons op dat moment het beste lijkt. Welke beslissing je ook neemt, de pijn is er sowieso. Probeer je niet schuldig te voelen, want daarmee leg je jezelf extra lijden op en dat is niet nodig; je hebt al genoeg aan het verdriet om zijn gemis. Straf jezelf niet dubbel. Ik weet zeker dat je een fantastisch baasje voor hem bent geweest. Veel sterkte gewenst ook voor jou.

Hoi Lila,

Heb alsjeblieft geen spijt... Ik heb deze beslissing voor mijn eigen panter moeten nemen en ik heb juist te lang gewacht. De laatste twee dagen waren heel zwaar voor hem, en ook voor mij...

Toen ik hem naar de dierenarts bracht, legde die me uit dat wanneer je ziet dat het echt slecht gaat met je kat, hij zich eigenlijk al veel langer ellendig voelt. Ze klampen zich vast tot het bittere eind... Hij legde ook uit dat het juist goed was om hem te brengen en niet te wachten op die ene dag te veel. In dat geval moet een euthanasie met spoed gebeuren, wat voor iedereen nog moeilijker is: voor het dier, de dierenarts en de eigenaar...

Uiteindelijk denk ik dat je op jezelf moet vertrouwen. Wij kennen onze dieren als geen ander en we voelen aan wanneer het moment daar is, voor hén.

Heel veel sterkte!

Hoi, ik zit in precies dezelfde situatie als jij. Ik heb mijn kat drie weken geleden moeten laten gaan vanwege melkliertumoren. En dat terwijl ze twee maanden daarvoor nog was geopereerd, maar alles kwam heel snel terug... binnen een week had ze alweer een bult ter grootte van een ei onder haar poot. Het is echt een rotziekte, die kankers, en ik denk dat het voor de lever hetzelfde zou zijn geweest. En net als jij vraag ik me constant af of ik niet nog een paar dagen had moeten wachten, maar haar zo zien was voor mij ondragelijk. Die van mij at nog maar een heel klein beetje natvoer en bewoog niet veel meer, maar ze had vooral moeite met ademhalen; ze had vocht in haar longen en liep het risico om te stikken. Maar ik denk dat onze beslissing de beste was. Je moet niet wachten tot ze echt lijden om ze te laten gaan als ze toch al opgegeven zijn. Zij beseffen het zelf niet en het is vooral voor ons zwaar, maar ik voel me haar 'mama' en ik neem de pijn liever zelf op me dan dat zij moet lijden. Je hebt de juiste beslissing genomen en bedenk maar dat sommige mensen de knoop niet snel genoeg doorhakken, waardoor de kat in ellende sterft. Haar nog een paar dagen langer bij je houden had haar leven niet gered, integendeel. Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Je hebt gelijk Aurore, dat is precies hoe het is. Gisteren wist ik niet zeker of het wel het juiste moment was en de twijfel sloop er langzaam in. Maar diep van binnen wist ik dat ik hem niet wilde laten lijden. Het was zwaar om te zien dat hij niet meer at en dat hij steeds sneller moe werd. En zoals je zegt, hij was dan natuurlijk alleen maar verder blijven lijden. Het is een verschrikkelijke ervaring om mee te maken. Maar zoals bij alle ingrijpende ervaringen, zit er ook een leerproces in voor degenen die het doormaken.

Weet je, je voelt je altijd schuldig als je een dier laat gaan, je vraagt je af of het wel het juiste moment was.

Maar als je het niet had gedaan, had hij alleen maar geleden en dat had je jezelf ook verweten.

Hij had zeker nog wel even geleefd, maar ten koste van hoeveel pijn?

Het is de laatste daad van liefde die je voor hem hebt gedaan,

Heel veel sterkte.