Ik heb mijn kat laten inslapen. Ik heb er spijt van

Ik heb dit forum net pas ontdekt. Had ik het maar acht dagen eerder gevonden. Onze kat had nierkanker en volgens het hoofd interne geneeskunde had hij ook knobbeltjes op zijn alvleesklier. Maar hij at pas 24 uur niet meer en hij had zich verstopt onder een slaapbank. Dat hoofd interne geneeskunde (een vreselijk mens, totaal respectloos tegenover klanten) dwong ons om hem op 17-7-25 te laten inslapen. Ik denk dat de emotionele belasting van een transfusie – die volgens deze specialist onze kat er niet bovenop had geholpen – te zwaar was. De stress en het slaapgebrek na de nachtelijke ziekenhuisopname zorgden ervoor dat mijn hoofd niet meer meewerkte, en ik ben toen naar onze eigen dierenarts gegaan, die net door de specialist was gebeld om de euthanasie voor te bereiden. Zonder voorafgaand overleg of het tekenen van een officiële verklaring van toestemming heeft onze eigen dierenarts onze 15-jarige Maine Coon laten inslapen. Ergens heb ik toestemming gegeven voor deze fatale afloop, wat eigenlijk volledig tegen mijn wil en mijn waarden inging. Alles ging in een stroomversnelling.

Ik ben er echt kapot van. Pas ná de spuitjes besefte ik wat er net was gebeurd. Het is verschrikkelijk. Onze prachtige kat, die zoveel van ons hield, is overleden. Hij had absoluut niet ingeslapen mogen worden. Mijn zoon is sinds 17-7-25 zwaar overstuur. Zowel onze eigen dierenarts als de specialist hebben zich niet gehouden aan de protocollen van de beroepsorganisatie van dierenartsen.

Je hoeft je echt niet schuldig te voelen. Als je kat kanker had en zijn kwaliteit van leven achteruitging, en die van jou ook, dan is dit de beste beslissing voor hem en voor jezelf. Ik weet hoe zwaar het is, maar door dit te doen heb je juist laten zien hoeveel je om zijn welzijn geeft, zeker omdat hij die kwaliteit zelf niet meer had. Ik heb net zelf te horen gekregen dat mijn kat van 16 kanker heeft en ik heb er goed over nagedacht; ik wil haar niet zien lijden of haar leven roerloos laten eindigen. Waarom zouden we onze katten onnodig laten lijden? Ik begrijp je verdriet heel goed.

Je bericht komt uit 2021, dus misschien wordt dit nooit gelezen. Maar ik kwam vanavond je bericht tegen... ik hoop dat je verdriet inmiddels wat verzacht is. 🙏 Ik heb deze week mijn kat Kaloo laten inslapen en ik voel me zo schuldig. Er was een vermoeden van een darmtumor; hij kreeg cortisonen en dat hielp hem wel als het me lukte om het toe te dienen. Hij had nog best wat energie, ondanks een zeer ernstige bloedarmoede en uitdroging. Hij ging nog naar buiten, maar soms moest ik hem naar boven tillen omdat hij de kracht niet meer had om zelf omhoog te komen. Hij had wel honger, maar het lukte hem niet meer om echt te eten. Soms was hij heel zwak, dan weer wat levendiger. Die dag ging het eigenlijk best goed, maar hij begon te jammeren, wat al vaker was gebeurd. In een plotselinge opwelling heb ik hem toen abrupt in zijn reismandje gezet en ben ik direct naar de dierenarts gegaan. Hij had een hekel aan dat mandje, dus ik moest snel handelen, anders was het me niet gelukt. Maar alles ging zo snel en plotseling. Mijn kat zag het totaal niet aankomen. Het doet me echt pijn, niet alleen door zijn gemis, maar ook door de manier waarop ik hem heb laten gaan. Rust in vrede. Ik mis hem. ♥️

Hoi,

Heel veel sterkte. Ik wilde je alleen even zeggen dat we dit gevoel als baasjes volgens mij allemaal wel kennen. Maak je geen zorgen, ook al gaat het gemis nooit helemaal weg, na een tijdje is het niet meer zo ondragelijk. Maak vooral niet dezelfde fout als ik: sluit je niet in jezelf op en praat over je verdriet. Je kunt het hier van je afschrijven of erover praten met een naaste of een professional. Sterkte!

Hallo

Ik lees jullie berichten en de tranen stromen over mijn wangen

Drie weken geleden heb ik mijn kat van 17 laten inslapen en ik kom er maar niet overheen

Vanaf 16 mei begon het slechter te gaan en ik ben constant naar de dierenarts gegaan in de hoop dat hij er weer bovenop zou komen. Een paar jaar geleden was ik hem ook al bijna twee keer kwijt, maar toen konden we hem nog redden.

De laatste tijd at hij niet meer en kon hij niet meer op zijn pootjes staan. Hij had een urineweginfectie gekregen en ondanks twee bezoeken aan de dierenarts en twee verschillende kuren kwam het steeds weer terug. Hij was 3 kilo afgevallen, terwijl hij een paar jaar geleden nog 9 kg woog.

Toen wist ik dat ik hem moest laten gaan omdat hij nergens meer plezier in had, maar sindsdien huil ik aan één stuk door, slaap ik niet meer en heb ik nergens meer zin in

Ik had hem destijds van de straat gered en ik mis hem vreselijk

Ik voel me echt diepongelukkig

Mijn poes is afgelopen woensdag overleden. Een heel zachte euthanasie, in twee stappen: eerst de verdoving en daarna de barbituraten. Ze is snel weggeglipt, in mijn bijzijn. 

Het was het laatste liefdevolle gebaar dat ik voor haar kon doen. Ze was zo zwak, helemaal uitgeput door hardnekkige anorexia als gevolg van spijsverteringsproblemen. Ze was 15 jaar en haar lijden zou alleen maar erger zijn geworden. Natuurlijk stel ik mezelf veel vragen: was het al wel het juiste moment? Had ik nog een tweede cortisonenprik moeten proberen, waardoor ze weer een paar dagen een heel klein beetje at, om daarna weer te stoppen? Ondanks al het gepieker weet ik diep vanbinnen dat ze vredig is heengegaan, zonder pijn. Dat is het laatste beeld dat ik van haar heb. Ik heb haar verder lijden bespaard. Maar het is heel erg zwaar.

Ja, dat klopt, we waren bij hem, we praatten tegen hem en aaiden hem, maar ik was echt in paniek door zijn reactie. Dat was precies wat ik wilde voorkomen: hem zien naar adem snakken en horen gillen. Niet voor mezelf, want dan was ik er niet bij gebleven, maar voor hem. Ik wilde niet dat hij zou lijden. En als ik zie hoe het ging vergeleken met dieren die gewoon rustig in slaap vallen voor hun laatste adem, ben ik bang dat hij toch pijn heeft gehad, dat happen naar lucht bij elke ademhaling. We zijn er echt kapot van...

Hallo,

In mijn lange leven heb ik helaas al meerdere huisdieren moeten laten inslapen, natuurlijk allemaal omdat ze niet meer te genezen waren. Ik ben er altijd tot het einde bij gebleven en geen van mijn dieren heeft ooit zo gereageerd als dat van Jessicaty.

Na de eerste prik vielen ze heel snel in een diepe slaap (binnen een paar seconden). Daarna controleert de dierenarts een aantal signalen voordat de tweede, definitieve prik wordt gegeven. De kat vertoont geen enkele reactie en het hart stopt snel met kloppen. Ongeveer 10 minuten na de tweede prik checkt de dierenarts of alle vitale functies zijn gestopt. Het is een heel zwaar moment om mee te maken, maar ik heb geen enkel teken van lijden gezien, terwijl mijn katten bij beide prikken in mijn armen lagen.

Een zachte dood zonder lijden is het laatste bewijs van liefde dat je een geliefd dier kunt geven. Onnodig doorbehandelen is geen liefde. Veel sterkte voor iedereen die de uiteindelijke beslissing moet nemen.