Ik heb mijn eigen kat overreden

Zonder je te willen kwetsen, maar ik kan echt niet begrijpen dat je buurman zei dat je er nog een keer overheen moest rijden, en dan deze keer bewust... Probeer er niet meer aan te denken, dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Maar vul je hoofd en je hart met goede daden voor dieren die wachten op een gezin en een fijn thuis, dan zal het langzaam wel weer wat beter gaan. Heel veel sterkte... <3

Bedankt, maar de doodstrijd en het lijden heeft hij helaas wel meegemaakt, want hij was niet op slag dood... zijn organen hingen naar buiten, het was verschrikkelijk. De buurman die erbij was, die ook vrijwillige brandweerman is, zei dat we er nog een keer overheen moesten rijden zodat hij niet meer zou lijden. Hij verzekerde me dat er echt geen hoop meer was... ik was inderdaad al over zijn kopje gereden en hij was al 17 jaar oud. Een operatie zou nooit meer mogelijk zijn geweest, hij woog nog maar 3 kilo. Bovendien was hij in die toestand onmogelijk te vervoeren... Alsof het nog niet zwaar genoeg was, moesten we er meerdere keren overheen rijden... Hoe kun je accepteren dat je je geliefde dier zoveel pijn hebt gedaan? Ook al weet ik dat het een ongeluk was, ik kan het mezelf niet vergeven...

Het is heel begrijpelijk dat die herinneringen je bijblijven. Helaas gebeuren ongelukken nu eenmaal, het is gewoon brute pech zoals ze dat zeggen. Troost je met de gedachte dat hij een mooi leven heeft gehad; 17 jaar is een prachtige leeftijd. Zo is hem een lange lijdensweg en veel lijden door ouderdomskwalen bespaard gebleven. Richt je vooral op de mooie herinneringen die je aan hem hebt... Misschien makkelijk praten voor iemand die dit niet heeft meegemaakt, maar ik weet echt niet hoe ik me zou voelen in jouw situatie...

Bedankt voor je bericht, je kat is een natuurlijke dood gestorven, wat zeldzaam is...

Als je hem had laten inslapen, had je waarschijnlijk spijt gekregen en je schuldig gevoeld dat je niet langer had gewacht, en had je gedacht dat je nog wat langer van hem had kunnen genieten.

Hoe ze ook overlijden, je voelt je altijd schuldig als je van je dier houdt. Ik heb zelf ook afleiding gezocht door weer vrijwilligerswerk te gaan doen in het asiel om met honden te wandelen en we hebben een oude hond geadopteerd die al 4 jaar in het asiel zat vanwege zijn hoge leeftijd en zijn overgewicht. Ik ben dol op hem, maar ik krijg die vreselijke momenten maar niet uit mijn geheugen gewist....

Hoi,

Ik heb niet precies hetzelfde meegemaakt als jij, maar mijn kat is een paar maanden geleden overleden aan een hele agressieve vorm van kanker. Ik vond hem dood onder mijn bed. Ik was er op dat moment niet voor hem. Medisch gezien valt me niets te verwijten, maar ik heb er spijt van dat ik naar de dierenarts heb geluisterd; ik had naar mijn hart moeten luisteren, dat zei me dat ik hem in had moeten laten slapen.

Ik was enorm geschokt toen ik hem zo onder mijn bed vond, de lijkstijfheid was al ingetreden. Dat is een heel heftig beeld. Ik heb inmiddels weer twee katten (broertjes) uit het asiel gehaald en dat heeft me enorm geholpen. Het gaf me de nodige afleiding.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik bij het overlijden van mijn huisdieren altijd wel ergens spijt van heb gehad, ook al heb ik ze altijd ontzettend veel liefde gegeven! Het afscheid is nooit gegaan zoals ik had gewild.

Veel sterkte