Ik heb mijn eigen kat overreden

Bedankt Cody en wat vreselijk voor je kat, ik kan me voorstellen dat het voor jou ook niet makkelijk is. Het schuldgevoel heeft waarschijnlijk net zo aan je gevreten als aan mij, ook al was het een ongeluk...

Wat je zegt, ik blijf maar denken dat als het maar één minuut had gescheeld, hij niet onder de wielen was gekomen... Ik zou zo graag de tijd terugdraaien en de hele dag op de rommelmarkt zijn gebleven waar ik me voor had ingeschreven, in plaats van eerder naar huis te gaan om te gaan skiën. Ik voel me zo egoïstisch dat ik de markt wilde verlaten om te gaan skiën; dan had ik de auto niet hoeven pakken en was mijn kat er misschien nog geweest...

Wat betreft het afmaken, ik heb daar vaak kritiek op gekregen, maar in alle paniek weet je gewoon niet wat je moet doen. Alles gebeurde zo snel; de kat lag te hijgen op de grond, zijn oog hing eruit... het was een nachtmerrie. De buurman was zo zeker van zijn zaak en gezien de toestand van de kat wist ik dat er niets meer aan te doen was. We wilden hem gewoon zo snel mogelijk uit zijn lijden verlossen. Hij had waarschijnlijk van alles gebroken, dus vervoeren was helaas geen optie, want dan hadden we hem alleen maar meer pijn gedaan. En eerlijk gezegd was ik er niet toe in staat om dat oog vast te houden... Bovendien hadden we de spoeddienst moeten bellen en de dichtstbijzijnde dierenarts was 30 minuten rijden... dat duurde veel te lang voor die arme kat. Het is zo moeilijk om op het moment zelf de juiste beslissing te nemen. Er werd ons verteld dat we hem absoluut niet moesten laten lijden... we hebben niet nagedacht, we dachten dat we er goed aan deden, ook al was het vreselijk om te doen...

Ik heb zelf twee maanden geleden mijn kitten verloren, waar ik echt ontzettend aan gehecht was. Ik voelde me ook heel schuldig omdat hij verdronken is in een regenton in mijn tuin. Zelfs nu vraag ik me nog steeds af hoe het mogelijk is dat ik daar niet aan gedacht heb, terwijl ik zowel binnen als buiten zo goed op alle gevaren lette.

Maar ja, je moet toegeven dat je in het leven niet alles in de hand hebt. Je kunt door een heel stom ongeluk om het leven komen, terwijl je enorme rampen kunt overleven... niets is ooit zeker.

Wat je is overkomen is vreselijk, maar het is vooral een samenloop van omstandigheden. Alles hing af van één seconde, van een paar centimeter...

Een therapeut kan je echt goed helpen, zie het als een hele nuttige investering. Over een jaar zou je dit ongeluk namelijk beter een plekje moeten kunnen geven.

Heel veel sterkte!

Ongelukken zitten in een klein hoekje, en je verhaal is echt heel triest. Toch snap ik de keuze niet om hem nog een keer te overrijden om er een einde aan te maken. Euthanasie bij de dierenarts was voor je kat waarschijnlijk beter geweest, in plaats van hem op die manier nog meer te laten lijden. Maar goed, dat is slechts mijn mening...

Praten met een therapeut kan je misschien helpen om dit een plekje te geven. Als je er na meer dan een jaar nog steeds zo emotioneel onder bent, heb je het duidelijk nog lang niet verwerkt. Ik begrijp heel goed dat dit een gebeurtenis is die je niet zomaar vergeet, maar het was een noodlottig ongeval. Hulp zoeken bij een professional kan je helpen om het uiteindelijk achter je te laten.

Hoi,

Ik heb dit zelf nooit meegemaakt, maar ik kan me de pijn maar al te goed voorstellen. Dat is ook de reden dat ik mijn poes binnenhoud of haar alleen aan een lijntje mee naar buiten neem, omdat ze totaal niet op auto's let en gewoon op de weg blijft liggen.

Ik begrijp heel goed dat dit een diepe indruk op je heeft gemaakt. Ik heb zelf ook meerdere huisdieren verloren, waarbij ik soms getuige was van een behoorlijk nare dood, zoals een van mijn konijnen die een hartaanval kreeg. Hoezeer ik ook probeer om alleen aan de mooie momenten met ze terug te denken, soms zie ik dat laatste moment weer voor me en dat doet inderdaad erg veel pijn.

Ik leef met je mee, heel veel sterkte.

Heel erg bedankt...

Ja, ik dacht dat de tijd wel zou helpen, maar ik moet er nog steeds constant aan denken... Ik zeg 'sorry' tegen hem zodra ik bij zijn grafje ben. We hebben hem in onze tuin begraven en mijn kinderen, die aan pottenbakken doen, hebben een gedenkplaat voor hem gemaakt. We zetten ook af en toe bloemetjes op het graf... Maar op de een of andere manier doet het me meer pijn dan goed om erheen te gaan, dus ik ga niet zo vaak... Ik heb ook een eerbetoon voor hem achtergelaten op de Franse site 30 millions d'amis, maar het blijft zo moeilijk dat die beelden af en toe maar door mijn hoofd blijven malen.... Bedankt in ieder geval voor jullie lieve reacties.

Hoi Enicia,

Wat verschrikkelijk, ik vind het echt heel erg voor je. Het moet inderdaad ontzettend zwaar voor je zijn en ik begrijp dat die beelden shockerend zijn en in je hoofd blijven zitten.

Zelf heb ik een tijdje terug door een andere gebeurtenis ook twee tot drie jaar lang heel heftige en nare beelden in mijn hoofd gehad die ik maar niet weg kreeg. Misschien zullen sommigen hierom lachen, maar omdat ik het niet meer trok heb ik contact opgenomen met een therapeut voor een kort traject (3-4 sessies) om mezelf te 'bevrijden'. Ik was echt verbaasd dat het werkte.

Vanuit waar hij nu is, denk ik dat je kat je vergeven heeft. Je moet hem om vergeving vragen. Dieren zijn vaak veel milder en begripvoller dan sommige mensen. Deze kleine kerel is zich er vast van bewust waar hij nu is, en dat hij een beetje een boefje en een deugniet was die soms met vuur speelde... De geliefde hond van mijn moeder werd verzorgd door haar broer (omdat mijn moeder in het buitenland werkte waar Franse huisdieren niet welkom waren) en bij het uitstappen uit de auto stoof onze kleine Maverick er vandoor (mijn oom was niet zo snel als hij) en werd hij voor de ogen van mijn tantes en oom overreden door een achteruitrijdende 4x4.

Helaas gebeuren dit soort dingen, maar persoonlijk denk ik dat het zonder een beetje hulp om deze last van je schouders te halen, erg zwaar voor je gaat worden...

Heel veel sterkte Enicia.

Het baasje van Jack :)

www.jacktheblackcat.com

Eigenlijk alexaquario, de buurman deed het uit medeleven omdat de arme kat er echt slecht aan toe was maar nog wel leefde. Ik had zelf de kracht niet om hem de genadeklap te geven, dus ik heb mijn man gevraagd het te doen omdat hij er minder een band mee had, maar het heeft hem alsnog diep geraakt...

Alles ging zo snel, de kat was aan het doodgaan... We wilden dat er een einde kwam aan zijn lijdensweg... en ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet echt besefte wat er gebeurde; het voelde alsof ik elk moment wakker zou worden uit deze nachtmerrie... we hebben naar de buurman geluisterd omdat hij vrijwillige brandweerman is en ik dacht dat hij wel zou weten wat hij moest doen... achteraf kwam hij naar ons toe om te zeggen dat we het juiste hadden gedaan, maar ik weet het niet... misschien was hij een paar minuten later al overleden, of pas uren later, en dat was ondragelijk geweest... jammer dat er geen dierenambulance bestaat voor dit soort situaties... Bovendien woon ik in de middle of nowhere op het platteland, het was een zondag en de dierenartsen zitten ver weg. En op het platteland kijken ze toch anders naar dieren dan in de stad... ik heb er zo’n spijt van.

Bedankt smash li voor je lieve reactie.

Goedenavond Enicia,

Je verhaal is erg ontroerend en ik wil je graag mijn medeleven betuigen. Ik zou voor geen goud willen meemaken wat jij hebt doorstaan, maar ik begrijp je verdriet om het zo tragisch verliezen van je dier. Zelf heb ik ook een van mijn kittens op een vergelijkbare manier verloren en ik weet hoeveel pijn dat doet.

Mijn kleine Olympe verdween op kerstavond de 25e, en we vonden hem drie dagen later terug, helemaal stijf en met een van zijn achterpoten letterlijk "opengehaald". Hij was net 8 maanden geworden op 21 december 2015. We vonden hem in onze eigen tuin; een buurman moet hem over de heg hebben gegooid omdat hij het waarschijnlijk zat was dat we drie dagen lang de longen uit ons lijf schreeuwden om mijn kat te roepen.

Ik begrijp je als je zegt dat je de laatste momenten van je kat niet kunt vergeten, want als ik aan de mijne terugdenk, zie ik zijn kleine levenloze lichaampje weer in het gras liggen.

Ik kan dit drama zelf ook niet vergeten, ik leef er simpelweg mee. De eerste twee weken zat ik opgesloten in mijn kamer te huilen om zijn dood; ik hield van hem als van mijn eigen zoon, ook al ben ik pas 21. Ik kon het mezelf niet vergeven dat hij zo snel was weggegaan. Ik dacht steeds dat als ik hem misschien een uurtje langer had gezocht, ik hem wel gezond en wel had gevonden. Maar dan gaat de tijd voorbij en doet het gat in je hart iets minder pijn. De nare herinneringen worden langzaam vervangen door de mooie. Zelf ben ik mijn overgebleven dieren na dit drama extra gaan koesteren: Perle, mijn hond van 7 jaar, en Ebi, de zus van Olympe. Je kunt niet vergeten wat er is gebeurd, maar we proberen de nare herinneringen te vervangen door goede. Ik houd me voor dat hij een mooi leven heeft gehad, vol avonturen en standjes, want hij hield ervan om kattenkwaad uit te halen! En nu nog steeds huil ik omdat ik hem vreselijk mis. Hij was gewend om zijn pootjes om mijn nek te slaan als ik hem in mijn armen nam, en dan legde hij zijn wang tegen de mijne.

Ik heb zijn zusje niet meteen laten steriliseren, want ik zou graag willen dat ze een nestje krijgt zodat we een paar kittens kunnen houden. Ik weet dat het egoïstisch is en dat er genoeg zwerfkatten zijn of katten die in de steek worden gelaten, maar dit is alles wat ik nog van "hem" heb. Ik hoop dat met een beetje geluk een van de kleintjes het karakter van zijn oom krijgt! Dat is wat me op de been houdt en helpt om door te gaan!

Ik hoop dat je de kracht vindt om jezelf te vergeven en dat je op een dag misschien weer een andere kat uit het asiel redt! :)

Veel sterkte verder, Camille