Ik heb mijn eigen kat overreden

Bedankt malkia, ik wist niet dat de therapeut vergoed kon worden, ik ga erover nadenken...

Als het je rust kan geven om naar een therapeut te gaan, bespreek dit dan met je huisarts. Als hij begripvol is, kan hij je een aantal sessies voorschrijven die dan vergoed worden. Je zult het waarschijnlijk nooit vergeten, maar hij kan je helpen om het te accepteren en jezelf te vergeven, zodat je ermee kunt leren leven. Anders is hypnose ook nog een optie (als je daar gevoelig voor bent) om die vreselijke beelden uit je geheugen te wissen.

Nogmaals veel sterkte <3

Graag gedaan hoor. Als het de pijn een beetje kan verzachten... het verdriet zal langzaam slijten. Wat nu overblijft zijn de mooie herinneringen, de vrolijke momenten en alle liefde die hij je heeft gegeven en met je gezin heeft gedeeld. Zo'n lange tijd samen is heel wat, hij was echt een trouwe maat!

Ontzettend bedankt Josiane voor je wetenschappelijke uitleg, je reactie lucht mijn geweten eindelijk wat op en bevrijdt me een beetje van mijn schuldgevoel....

Wat vreselijk ook voor jouw jonge kat en net als bij mij moeten de beelden je wel achtervolgen, aangezien het nog zo vers is... het spijt me echt heel erg voor je kat... je hebt hem de vrijheid gegeven, hij heeft gewoon pech gehad....

Je hebt gelijk, die van mij heeft nog wat meer geluk gehad dat hij niet eerder is overreden, gezien hoe hij met auto's omging...

Heel veel sterkte, je hebt van je beestje gehouden, dat is het belangrijkste en hij heeft niet geleden...

En nogmaals bedankt aan iedereen die zo lief is geweest, dat heeft me echt geraakt. Ik wil dit topic nu graag afsluiten na deze periode in mijn leven die pijnlijk zal blijven... En met deze reactie van Josiane waaraan ik me wil vasthouden om wat er gebeurd is met minder schuldgevoel te accepteren... nogmaals bedankt Josiane, je hebt vanavond een last van mijn schouders weggenomen...

Ik denk dat als hij een klap tegen zijn kop heeft gehad, een oog eruit lag en zijn organen geraakt waren, hij waarschijnlijk al in coma was. Hij heeft niet meer geleden; dat hij nog een keer is overreden, heeft er alleen maar voor gezorgd dat je je schuldiger voelt. Hij moet toen al klinisch dood zijn geweest. Ik ben zelf zeven dagen geleden een kat verloren. Hij kwam afgelopen vrijdag niet thuis en ik heb de hele nacht naar hem gezocht en geroepen. De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje van de dierenkliniek. Iemand had mijn kat dood gevonden en hem daarheen gebracht. Ik heb hem uitgepakt om hem te zien; zijn ogen lagen eruit en zijn tong ook, maar verder was er niets aan hem te zien. Ik moest hem echt even zien om te kunnen accepteren dat hij er niet meer was. Door de snelheid van de klap heeft hij niet geleden. Hij was ver van huis gegaan; als hij niet gechipt was geweest, hadden we nooit geweten wat er met hem was gebeurd. Je moet proberen het een plekje te geven. Hij heeft een goed en lang leven gehad; veel katten halen die leeftijd niet eens. Je moet vooral denken aan al het geluk dat je hem hebt gegeven. Die van mij zou in september pas twee jaar zijn geworden.

Bedankt ethma, wat erg voor je kitten, ik begrijp je man wel... Ondanks het grote verdriet heb je nog 'geluk' gehad dat hij op slag dood was... ik voel me zo schuldig dat ik hem heb overreden, maar ook dat ik hem nóg een keer heb overreden... ik geloof niet dat de buurman harteloos was, hij heeft veel dieren waar hij zielsveel van lijkt te houden... Hij dacht waarschijnlijk het juiste te doen gezien de omstandigheden...

Vandaag de dag denk ik: als zoiets weer zou gebeuren, zou je hem misschien met ether moeten laten inslapen, ik weet het ook niet...?

Veel mensen zeiden tegen me: "als je moet kiezen, dan liever de kat dan een kind", maar ja, waarom kiezen? Ik had natuurlijk liever geen van beiden gewild...

Ik heb vaak bij mezelf gedacht dat als het een van mijn kinderen was geweest, ik ze natuurlijk niet nog een keer had overreden, maar dat ik de ambulance had gebeld. Dat kan helaas niet bij dieren, want ik blijf erbij dat hij echt niet vervoerd kon worden. Ik ben er voor 90% van overtuigd, maar natuurlijk blijf ik twijfelen... misschien had ik op een natuurlijke dood moeten wachten, maar dat had misschien heel lang geduurd, en dan had ik mezelf dat ook weer verweten... het is gewoon niet makkelijk om te weten wat je op zo'n moment had moeten doen...

Ik snap heel goed dat dit heel zwaar voor je is en je buurman is echt harteloos...

Mijn man heeft ook een keer een van onze katten per ongeluk verpletterd. Het was nog een kitten en de kleinste van het nest.

Hij kwam altijd bij de voeten van mijn man slapen als die achter de computer zat. Op een dag stond hij op, voelde het kittentje niet en stapte zo bovenop zijn kopje.

Ik zie het beeld nog zo voor me. Het was de eerste keer dat mijn man huilde; hij heeft zich nog maandenlang schuldig gevoeld.

Het was een ongeluk, net als bij jou.

Dank je wel cody

Ja, al die 'wat als'-gedachtes maken het leven er echt niet makkelijker op...

Maar zoals ik al tegen je zei: je moet accepteren dat je niet overal controle over hebt (ik weet dat de trend tegenwoordig nogal 'hypercontrole' is, maar dat is een illusie)

PS: Wat betreft het feit dat je er nog een keer overheen bent gegaan... ik kan me de horrorscène voorstellen... maar ja, je moest hem wel uit zijn lijden verlossen, gezien wat je beschrijft... En wat de methode betreft: niemand kan daarover oordelen, want niemand weet wat hij zelf zou doen in zulke omstandigheden

Ik weet dat het vreselijk is dat ik hem nog een keer heb overreden, maar afhankelijk van de situatie reageer je nou eenmaal anders. Ik heb een keer gezien hoe een kat voor mijn auto werd aangereden door een motorrijder die hem niet meer kon ontwijken. De kat wankelde wat, maar leefde nog en zag er verder oké uit. Ik heb hem toen in de auto meegenomen naar de dierenarts, maar bij aankomst was hij al overleden... waarschijnlijk een inwendige bloeding.

Ik probeer echt niet mijn schuldgevoel weg te praten, verre van zelfs, maar als ik het voor mijn eigen geliefde kat anders had kunnen doen, dan had ik dat zeker gedaan, ook al was ik totaal in shock... Ik stotterde zelfs tot 's avonds laat en was bang dat dat zo zou blijven. Ik wist niet eens dat je door een shock kon gaan stotteren.