Ik heb mijn eigen kat overreden

Ik vind het echt heel erg voor je, wat ontzettend verdrietig. Mijn kat was ook al heel oud en kwam bijna nooit meer buiten. Op een dag stond ik op een rommelmarkt, maar er was niemand, dus besloot ik rond 13:00 uur te vertrekken om van de sneeuw te gaan genieten en te gaan skiën. Achteraf had ik beter op die markt kunnen blijven staan, dan was mijn kat er misschien nog wel geweest... Het ergste is dat ik een week van tevoren al een heel sterk voorgevoel had, maar ik dacht dat het over de rommelmarkt ging. Mijn man zag dat ik me zo rot voelde en zei: "Ga dan niet als je zo'n slecht voorgevoel hebt." Maar ik ben toch gegaan. Toen ik de auto de garage uitreed, glipte de kat het huis uit naar buiten. Terwijl ik aan het manoeuvreren was, is hij tussen de voor- en achterwielen gekomen. Ik heb niks gevoeld.... De beelden zijn hartverscheurend, die bloedvlekken in de witte sneeuw... gelukkig zijn die beelden met de tijd langzaam wat vager geworden.... Uiteindelijk besefte ik dat ik er niet verantwoordelijk voor was, ook al neem ik het mezelf nog steeds kwalijk. Ik wilde niet dat mijn Pablo voor niets was gestorven... Dus ben ik weer vrijwilligerswerk gaan doen in het asiel, bij de honden dit keer, en dat heeft me heel goed gedaan. Twee jaar geleden hebben we besloten om een oude hond van 10 jaar te adopteren. Hij heeft me weer wat geluk gebracht, ook al weet ik dat ik hem door zijn hoge leeftijd al vrij snel weer gedag zal moeten zeggen. Ik weet hoe zwaar deze beproeving is, geef jezelf de tijd en bedenk dat je niet de enige bent die dit heeft meegemaakt. Veel sterkte.....

Hallo,

Terwijl ik op internet zocht of iemand hetzelfde trieste verhaal had meegemaakt als ik net heb meegemaakt, stuitte ik op jouw post.

Afgelopen donderdag kwam ik zoals elke avond thuis, en elke keer komt mijn kleine zwarte poes, Pita, vanuit de tuin aangerend om de auto te begroeten die ze hoort aankomen.

Ik rijd heel langzaam door het hek en ze volgt me tot aan de ingang van de kelderdeur. Zoals altijd loop ik naar beneden om de schuifdeur te openen, waarbij ik heel goed oplet dat ze er niet tegelijkertijd doorheen glipt (want dat gebeurt weleens). Maar dit keer niet — ze bleef bij de auto rondhangen.

Ik stap weer in en neem zoals altijd de voorzorgsmaatregel om even gas te geven zonder te rijden, om haar te laten weten dat ik de auto ga inrijden, en dan begin ik heel langzaam te rijden.

Ik voelde iets onder de auto, een kiezelsteen of iets anders, een fractie van een seconde. Eenmaal met de auto achterin de garage zei ik tegen mezelf dat ik even moest gaan kijken wat dat kon zijn.

En toen zag ik mijn arme Pita op haar zij liggen, haar achterpoten die heen en weer bewogen (stuiptrekkingen), maar geen gemiauw, niets — behalve dat ik op dat moment begreep dat er iets onherstelbaars was gebeurd. Ik was over haar hoofd gereden. Een oog was uit de kom en haar mondje stond half open.

Na een seconde of dertig was het voorbij. Mijn Pita was er niet meer. Zij die elke avond me opwachtte, me overal volgde, naast me kwam zitten als ik in de tuin bezig was, en iedereen die op bezoek kwam knuffelde — ze was de verpersoonlijking van warmte en liefde. Ik hield zo veel van haar, net als van haar zusje dat al 4 maanden vermist was.

Pita was nog maar anderhalf jaar oud.

Sinds donderdag ben ik niet meer thuisgekomen. Die beelden spoken door mijn hoofd, ik verteer mezelf van schuldgevoel en probeer te begrijpen waarom ze op de lijn van een wiel stond en niet naast de auto zoals ze altijd deed.

Ik was voorzichtig, altijd heel rustig, voor alle zekerheid — en zelfs dat was niet genoeg.

Ze is diezelfde avond begraven, en de volgende dag heb ik haar spulletjes opgeruimd en alles weggeborgen.

Het is verschrikkelijk. Ik heb dit prachtige kleine poesje gedood terwijl ze gewoon blij was dat ik thuiskwam.

Hoe kom je hier ooit van terug?

Een neef van me en zijn vrouw hadden me deze twee poesjes gegeven omdat ze zagen hoe ongelukkig ik was na een breuk. Ze hebben me zonder het te weten precies de warmte en liefde gegeven die ik nodig had om er weer bovenop te komen.

5 maanden geleden heb ik iemand nieuw ontmoet, en in diezelfde 5 maanden heb ik allebei mijn lieverdjes verloren — Pita en Mali.

En bij jou, hoe is het gebeurd?

Bedankt dat je luistert.

Hoi, nou, ik had echt niet verwacht dat er vandaag weer op dit bericht gereageerd zou worden. Ik kwam er toevallig weer op terecht toen ik zocht of regenwater goed is voor honden en zo belandde ik bij dit bericht waarin een jonge vrouw vol verdriet vertelde dat ze haar kitten verdronken in de regenton had gevonden... Sinds ik helaas mijn eigen kat heb overreden, besef ik dat dit vaker gebeurt dan je denkt. Ik weet als geen ander hoe je je in dit soort situaties voelt. Gelukkig is ons geheugen selectief en vervagen de ergste beelden langzaam. Vergeten doe je het zeker niet, maar de tijd verzacht de heftige beelden wel. Het enige is dat ik tot op de dag van vandaag bijna gestopt ben met te veel aan hem te denken of naar zijn grafje achter in de tuin te gaan. Hoewel ik me er nog steeds een beetje schuldig over voel dat het zo is, doet het me gewoon nog steeds te veel pijn. Ik hoop dat het me op een dag lukt om weer de goede herinneringen te zien en de slechte te wissen, maar zover ben ik nog niet. Ik heb wel andere dieren gehad, maar door de schok lukt het me nog steeds niet om alleen de goede herinneringen vast te houden. Toch gaat het inmiddels wel wat beter. Veel sterkte aan iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt als ik, het was maar een stom ongeluk waar je niets aan kon doen...

Mijn vader heeft ook zijn eigen kat overreden in dezelfde situatie (behalve dat zijn kat 2-3 dagen later is overleden), maar uiteindelijk besefte hij dat hij dit natuurlijk nooit had gewild en dat het gewoon een ongeluk was....

Wees blij dat je kat 17 jaar is geworden, mijn Groseille is al met een jaar of 3-4 overreden..

Hoi,

ik vind het heel erg voor je...

Goedenavond Enicia,

Stop met jezelf de schuld te geven, je hield ontzettend veel van je kat. Je hebt het niet gezien, het is niet jouw schuld.

Wat daarna gebeurde: je was in shock en hebt gedaan wat jij en de mensen om je heen op dat moment het beste vonden, en dat zo snel mogelijk.

Niemand weet hoe hij of zij in zo'n situatie zou reageren.

Hoi,

Wat je overkomt is echt vreselijk, ik leef ontzettend met je mee en ik hoop dat je dit een plekje kunt geven...

Als er nog eens iemand tegen je zegt dat het "maar een kat" is, dan is dit een voorbeeld van wat je kunt antwoorden:

"Je hebt gelijk, het is maar een kat. Het is maar een trouwe metgezel die al jaren bij me woont en me gezelschap houdt, het is maar een gezinslid van wie ik hou en die ik elke dag om me heen had, die ik van een wisse dood heb gered en waar ik elke dag voor zorgde. Het is maar een wezen waar ik net zo veel om geef als om mijn dochter, en zelfs meer dan om een hoop mensen", en vergeet dan vooral die sarcastische toon niet...

Hoi Enicia,

Wat moet ik zeggen, mij is precies hetzelfde overkomen...

Afgelopen donderdag, de dag na mijn verjaardag, pakte ik de auto om naar mijn werk te gaan. Ik deed het hek open, reed achteruit de tuin uit en toen de auto eenmaal buiten stond, stapte ik uit om het hek dicht te doen... en daar zag ik mijn kleine zwarte poesje voor mijn ogen sterven in mijn eigen tuin....

Ik gilde het uit van de pijn, het schuldgevoel en het verdriet.... Het ergste is dat ik helemaal niets heb gevoeld en ik nooit de reflex heb om onder de auto te kijken, omdat ze altijd wegrende zodra ik het hek openmaakte... Ook hier: een uitpuilend oog, overal bloed... het zijn beelden waar ik doodziek van word. Ik heb er nachtmerries van en ik voel me nu vreselijk als ik de tuin in ga...

Dit poesje had ik van de straat gehaald toen ze amper twee maanden oud was en van de honger dreigde te sterven.... ze adopteerde mij meteen en is nooit weggelopen... we waren tegelijkertijd zwanger en ze was nog meer een huismus geworden sinds ik mijn dochtertje heb... ze was pas 3 jaar, mijn arme meissie. Ik hoop dat het een beetje helpt om dit op te schrijven, want ik heb het er echt heel zwaar mee. We hebben haar zoon uit het nestje gehouden; hij is normaal nogal een zwerver, maar de afgelopen drie dagen hebben we hem elke dag gezien, wat heel zeldzaam is. Hij snuffelt onder de auto, zoekt haar tussen de bamboe... mijn hart breekt.

Al zeggen mensen nog zo vaak dat het maar een kat is, haar verlies door mijn eigen schuld blijft me achtervolgen....

Ik hoop dat de tijd de wonden een beetje zal helen....

Hoi tintine, ik vind het heel erg voor je en ik begrijp als geen ander hoe je je voelt. Ik weet niet waarom, maar ik had ineens de behoefte om weer eens naar mijn eigen post te kijken en toen zag ik dat jij een maand geleden hetzelfde drama hebt meegemaakt als ik. Mijn kat is inmiddels al 2 jaar overleden; ik zal het nooit vergeten en ik zie die heftige beelden nog steeds voor me, maar ze komen gelukkig steeds minder vaak terug, meestal alleen nog rond de gedenkdata. Het was niet jouw schuld, het was gewoon een stom ongeluk... Heel veel sterkte.