Ik heb mijn eigen kat overreden

Zo'n blik, half filosofisch en half ondeugend; je weet best dat hij het je niet kwalijk kan nemen, dit nare incidentje.

Het is alweer twee jaar geleden dat ik dit bericht schreef, helemaal kapot door het drama dat zich voor mijn ogen afspeelde. Vandaag is het precies vier jaar geleden, op 25 januari 2015. Het sneeuwde toen ook. Ook al weet ik donders goed dat het een ongeluk was, ik blijf me vanbinnen toch nog steeds een beetje schuldig voelen. Vergeef me, Pablo….

Hoi Jjid, wat ontzettend naar voor je. Zoals je hebt gezien, is dit een ongeluk dat ons allemaal kan overkomen. Het zal tijd kosten, maar je zoon vergeeft het je ongetwijfeld...

Goedenavond, vanmiddag toen ik thuiskwam van mijn werk heb ik de kat van mijn zoon overreden. Hij heette Pistache. Op het moment dat ik dit bericht schrijf, weet Baptiste het nog niet. Ik vind het heel moeilijk om dit hier te vertellen. Ik ben erg verdrietig omdat we de laatste tijd al door een zware periode gaan door het verlies van een dierbare: MIJN BROER, DE PEETVADER VAN MIJN ZOON BAPTISTE. Pistache de kat was een cadeau van mijn broer aan mijn zoon. Daarom ben ik zo van slag, want voor mijn gevoel verlies ik hiermee een deel van ons leven. Trouwens, ik geloof dat het leven een schilderij is dat nog niet echt door de mensheid wordt herkend.

BEDANKT ALLEMAAL

Hoi, wat ontzettend naar en verdrietig voor je kitten. Het is echt triest dat dit topic op deze manier aangevuld blijft worden... Je bent echt niet de enige die zoiets is overkomen. Het brengt je katje niet terug, maar na verloop van tijd zul je beseffen dat het gewoon een stom ongeluk was... Houd dat woord in je achterhoofd, het heeft mij veel geholpen: het was een ongeluk... Jij kon er niets aan doen, je kat was gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment... Het is vreselijk verdrietig, maar het is helaas niet anders. Ook al zul je je kitten en dit nare ongeluk nooit vergeten, het leven gaat door. Er wacht vast ergens een andere kat op je om mooie avonturen mee te beleven, zodra je er weer klaar voor bent om er eentje te verwelkomen...

Hoi allemaal,

Ik wil hier ook even mijn verhaal kwijt, want mijn kleine kitten van 3 maanden is gistermiddag door mijn eigen schuld overleden. Het komt neer op twee woorden, zonder te veel in details te treden: motor en auto.

Ik was net even weg om een boodschap te doen en normaal gesproken lette ik er altijd op dat ze in de bijkeuken zat als ik wegging. Eén keer was genoeg... toen ik een klein zwart kittentje dood op de weg zag liggen, kreeg ik een slecht voorgevoel. Ik ben omgedraaid en herkende de twee witte vlekjes op haar buik. Ik was er kapot van. Ik heb haar lichaampje opgepakt, aan de rand van een veld gelegd en haar afgedekt met wat lang gras dat daar lag. Hoe had ze in hemelsnaam 2 km kunnen afleggen? Mijn partner deed me beseffen dat dat gezien haar leeftijd onmogelijk was en dat ze in de motor van de auto was gekropen... Ik lette altijd zo goed op als ik de wasmachine of de droger aanzette, of dat ze niet te ruw werd behandeld door mijn dochtertje van 2, maar ik heb haar doodvonnis getekend door die k*tauto te starten.

Ik zou zo graag terug willen naar gisterenmiddag, maar dat kan niet. Ik neem het mezelf zo ontzettend kwalijk, want ík heb haar gedood. Ze was zo ontzettend lief met die twee grote ronde kraaloogjes. Ik heb gisteravond heel veel gehuild en heel slecht geslapen, en ook vannacht lukt het me niet om in slaap te komen...

Tot zover het tragische verhaal van onze kleine Noisette.

Goedenavond, en bedankt dat je op mijn bericht hebt gereageerd

Het zal tijd kosten om deze wond te laten helen, en ook om weer aan een nieuwe viervoeter te denken

Het was een nare dag die begon als alle andere, maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen was het niet genoeg

Fijne avond nog, geniet lekker van je hondje