Ik heb mijn eigen kat overreden

Goedenavond...

  Ik ben ontroostbaar vanavond, nog steeds in shock door het trauma dat ik net heb meegemaakt... en ik heb niemand om erover te praten. Zeker omdat mijn dochter bij me was; we kwamen net bij de garage vandaan en zitten midden in een verhuizing, dus het was een meer dan drukke dag. Bella, onze lieve schat van een poes, zat in haar kattenrugzak en mijn kleintje droeg haar op haar rug. Terwijl we de auto uit de garage haalden en ik de deur opende, zette mijn dochter de tas met onze poes onderaan het autoportier neer... ze deed de deur open en weer dicht, oké, gordels om... Ik vroeg of iedereen er was... of we niets vergeten waren, zoals gewoonlijk, en de kleine zei... ja mama, het is goed... Ik vroeg nog: is Bella er echt?? Ja mama!! Dus ik start de auto en begin achteruit te rijden... Ik voel mijn rechtervoorwiel een schok maken... Ik stopte meteen en verstijfde helemaal!! Opeens ging mijn hart tekeer en schreeuwde ik: Waar is Bella...??? Ik stapte de auto uit en de kleine ook... ik hoorde haar gillen van angst en ze trok de aandacht van iedereen in de buurt... Ik zag ons arme kleine poesje daar languit liggen, ze had nog wat stuiptrekkingen door de zenuwen... Maar het was al voorbij... ik kon niets meer doen. Ik heb haar in mijn armen genomen... terwijl ik huilde en haar om vergeving vroeg... Ik zal het mezelf nooit vergeven... Het doet zoveel pijn... Ik kan niet ophouden met huilen... ik lijd zo, en mijn gezin ook... Ze was echt ons familiepoesje... we houden zoveel van haar... Het doet zo'n pijn... ze was zo zacht... zo'n knuffelkont... geen greintje kwaad in haar... de tederheid zelve... We gaan je missen, mijn Bella... we houden van je... Vergeef me, mijn Bella... Het spijt me zo... Je mams. 

Hallo,

Ik heb me net aangemeld omdat ik behoefte had aan verhalen van anderen. Gisteren lag mijn poes van nog geen jaar oud, die ook nog eens drachtig was, onder de auto toen we vertrokken. Het regende pijpenstelen en we hebben niet onder de auto gekeken voor we wegingen. Ik trok nog wel langzaam op, maar nadat ik gekeerd was zagen we haar; mijn zoon zag het als eerste. Ze hupte heel vreemd en er was veel bloed. Sindsdien kan ik maar niet stoppen met denken dat ik haar had moeten roepen omdat ik wist dat ze buiten was. Ik kan niet slapen omdat ik de scène steeds opnieuw voor me zie, ik voel me zo vreselijk.

Ik weet niet of ik je veel kan helpen, maar we zijn er voor je als je wilt praten.

Heel erg bedankt

Sterkte, neem het jezelf niet kwalijk. Helaas zaten ze waarschijnlijk in de motor verstopt.

Probeer je vooral niet schuldig te voelen, ik begrijp je verdriet en machteloosheid.

Hoi allemaal,

Ik had pas twee weken twee van die schattige kittens.

In maart waren we onze vorige kat al verloren, hij was overreden. Omdat ik veel werk en de kinderen er maar om de week zijn, dachten we dat het beter was om er twee tegelijk te nemen, broertjes of broer en zus, zodat ze zich minder alleen zouden voelen.

Zo kwamen Shipie en Simba bij ons terecht, twee prachtige cypersjes: het mannetje rood met wit en het vrouwtje grijs gestreept. Ze waren echt schatjes. Maar vanmorgen, toen ik naar m'n werk ging, reed ik zoals gewoonlijk achteruit de oprit af, zette hem in z'n vooruit en vertrok. Ik voelde wel dat ik ergens overheen reed, maar er liggen hier vaak steentjes of stukken hout omdat mijn buurman in de bosbouw werkt, dus ik dacht er verder niet bij na. Eenmaal op m'n werk belde m'n buurvrouw: ze had de twee kittens doodgereden voor m'n huis gevonden. Ik geef toe dat ik zo in shock was dat ik het eerst niet echt begreep. Pas toen ik om 13:00 uur thuiskwam en met de buurvrouw praatte, viel het kwartje. We hebben alles op een rijtje gezet: de tijd waarop ze ze vond (ze waren nog warm) en de plek waar ze lagen... dat kwam precies overeen met het moment dat ik over iets heen reed. Ik denk dat ze in of onder de auto zaten en dat ik over ze heen ben gereden toen ze op de weg sprongen of vielen 😭

Ik voel me zo schuldig! Toen het tot me doordrong, werd ik bijna onwel.

Waarom zijn ze niet weggerend op het moment dat ik de auto startte?

Ze waren er nog maar kort, maar ze sliepen elke nacht bij me. En het idee dat ik degene ben die ze heeft gedood, maakt me echt ziek...

Ik zie dat dit ook bij anderen gebeurt. Door dit forum voel ik me in ieder geval minder alleen.

Ja hoor, Pablo zag er echt heel serieus uit! 🙂

Ja, precies dat, je zou de tijd zo graag willen terugdraaien. Als het maar een paar seconden anders was gelopen, had het ongeluk niet plaatsgevonden. Vandaag de dag is het nog steeds hetzelfde; ik word nog steeds achtervolgd door het idee dat er een kat naar binnen glipt wanneer ik mijn auto de garage inrijd.

Een aantal jaar geleden hebben we iets vergelijkbaars meegemaakt. We hadden hem pas 3 dagen.

We hadden een kittentje geadopteerd, echt nog een kleintje. Hij kroop altijd tegen onze voeten aan als we achter de pc zaten.

Op een dag stond mijn man op van de pc, zag hem niet en stapte bovenop zijn kopje.

De details zal ik je besparen, ik krijg nog rillingen als ik eraan denk.

Ik heb de dierenarts nog gebeld, maar het was al voorbij. Mijn man heeft zijn ogen uit zijn kop gehuild. Hij is er echt door getraumatiseerd; nu kijkt hij altijd ontzettend goed uit.

een geweldige asielkat, de mascotte van de buurt, bij iedereen bekend om zijn lieve karakter, de trouwe metgezel van mijn kinderen toen hij ze volgde op weg naar school... Ik mis je zo ontzettend