Ik heb mijn eigen kat overreden

Ik heb deze vreselijke situatie meegemaakt op de dag voor mijn verjaardag. Toen ik met de auto wegreed om naar mijn werk te gaan, heb ik mijn kat overreden. Ik zag hem helemaal niet in mijn spiegels, niks. Normaal gesproken neem ik altijd afscheid van mijn honden en katten, maar mijn kat lag nu rustig te slapen. Als ik mijn auto start, maak ik altijd wat lawaai en laat ik de motor even ronken, maar helaas was dat niet genoeg en heb ik mijn eigen kat gedood. Hij was niet meteen dood, ik heb hem nog naar de dierenarts gebracht. Ik voel me zo ontzettend schuldig. Mensen kunnen wel zeggen dat het niet jouw schuld is, maar dat is het juist wel. Het is vreselijk, ik kan er maar niet mee ophouden te denken aan hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Hoi,

Ik denk dat ik de pijn van zo'n situatie wel begrijp; die cocktail van schuldgevoelens en de beelden die in je hoofd blijven zitten. Hoe gaat het vandaag met je? Mijn zoon is vorige week precies hetzelfde overkomen en het is echt een drama, het lijkt bijna wel op jouw verhaal. 

Ik denk dat je moet proberen jezelf te vergeven, ondanks het feit dat er niemand echt schuldig is; het zijn gewoon tragische ongelukken.

Ik wens je het allerbeste voor de toekomst, met de mooie herinneringen en weer andere dieren om van te houden.

Hoi, 

mij is net hetzelfde overkomen. Eergisteravond heb ik mijn schatje Moustache van 17 jaar overreden. Ik reed achteruit mijn parkeerplek uit, sneller dan normaal, toen ik een soort gebonk onder mijn auto hoorde. Ik dacht nog ironisch dat ik vast iets kapot had gemaakt, totdat ik opkeek en mijn kat krijsend op de grond zag liggen kronkelen van de pijn. Mijn grootste angst werd werkelijkheid voor mijn eigen ogen. Ik geloof niet dat ik ooit zo hard heb gegild.

Mijn moeder begreep niet wat ik door mijn gegil heen riep, ik moest echt heel erg mijn best doen om verstaanbaar te zeggen: "IK HEB MOUSTACHE OVERREDEN".

Toen we de spoedarts belden, stelden ze ons meteen gerust: geen bloed in de bek en geen open wonden, dat is een goed teken.

We hebben Moustache toen op een plank gelegd om hem mee te nemen, omdat we hem niet konden optillen door de pijn; hij kon zijn achterlijf niet meer bewegen.

Bij de spoedafdeling aangekomen zeiden ze dat ze een röntgenfoto en een echo moesten maken om te zien wat er inwendig aan de hand was.

Na de foto kwam de dierenarts ons vertellen dat zijn bekken gebroken was en dat hij ondanks de pijnstillers veel leed. Ze zei dat de kans dat de operatie zou slagen heel klein was vanwege zijn leeftijd en dat we hem beter konden laten inslapen (ik was vergeten te zeggen dat hij bijna 18 was). Zijn heldere blik, ondanks de pijn, doet me nog steeds twijfelen over de verschrikkelijke beslissing die ik heb genomen. Hij was weliswaar oud, maar hij was sterk; ik weet zeker dat hij die operatie te boven zou zijn gekomen.

Vandaag neem ik het mezelf zo kwalijk dat ik die beslissing heb genomen. Het enige dat me een beetje troost, is dat hij nu geen pijn meer heeft.

Ik krijg dat geluid en het beeld van mijn lieverd die daar lag te kronkelen van de pijn maar niet uit mijn hoofd, ik ben bang om weer in de auto te stappen.

Net als in de meeste berichten die ik heb gelezen, had Moustache een speciale aantrekkingskracht tot auto's en IK WIST DAT, maar die dag heb ik niet gecheckt of hij in de buurt was omdat ik dacht dat hij binnen was. Ik was me aan het klaarmaken om naar een feestje te gaan, terwijl ik dat eigenlijk nooit doe. Terwijl ik me klaarmaakte, keek hij me zoals altijd aan, wachtend op een knuffel, die ik hem door mijn gehaast niet heb gegeven. Ik heb hem alleen snel even geaaid. Dat is misschien de reden dat hij me is gevolgd toen hij me de tuin in zag gaan.

Het is algemeen bekend in mijn familie dat ik Moustache zijn favoriete persoon was en natuurlijk hield ik zielsveel van die kat, meer dan velen kunnen begrijpen. Daarom neem ik het mezelf zo kwalijk, hij moet er niets van hebben begrepen.

Hij kwam bij ons in de familie de week nadat hij was geboren, nu 17 jaar geleden. Ik ben 22, dus mijn hele bewuste leven is hij aan mijn zijde geweest, hij is er al langer dan mijn zusje. Hij was zo veel meer dan alleen mijn kat. Toen ik klein was en mijn ouders me alleen lieten, toen ik het moeilijk had op school, toen jongens mijn hart braken, hij was er altijd. Hij was degene die me door de moeilijke fasen van mijn leven hielp. Hij stelde me gerust, maakte me rustig en troostte me.

Ik voel me zo schuldig, ik krijg dat geluid maar niet uit mijn hoofd, het achtervolgt me.

Hij was oud en had verschillende kwaaltjes, ik bereidde me wel voor op dit moment, maar ik had nooit verwacht dat ík degene zou zijn die een einde aan zijn leven zou maken. Ik heb hem zo vaak op het nippertje van de weg geplukt voordat hij overreden zou worden.

Hij was ziek maar begon juist weer een beetje op te krabbelen, hij jaagde weer en speelde weer, het was echt nog niet zijn tijd. Hij was zo sterk.

Ik hoopte dat ik mezelf op een dag zou kunnen vergeven en dat ik dit geluid en dit gevoel zou kunnen vergeten, maar nu ik jullie verhalen lees, maak ik me eerlijk gezegd zorgen.

Goedenavond,

Mij is vanochtend om 09:00 uur precies hetzelfde overkomen. Ik reed de auto de garage uit om de kinderen naar school te brengen en ik was nog maar net buiten of ik voelde dat ik ergens overheen reed.

Ik ben uitgestapt om te kijken en zag mijn Tigrou in een plas bloed liggen; zijn ogen lagen uit hun kassen en hij was enorm aan het trillen 😭. Dat beeld staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Hij was pas 7 maanden oud en ik heb geen idee waar hij zo ineens vandaan kwam.

Het is echt een enorme schok.

Zou jij het forum niet verlaten? 

Wie de eerste steen werpt, moet er wel heel zeker van zijn dat je zelf nooit een fout hebt gemaakt in je leven, pas maar op...

Het klinkt misschien gemeen, maar ik heb wel gewoon gelijk: als er op de kat was gelet, was dit ongeluk nooit gebeurd. Punt uit!

@Karobaro,

Het is altijd lastig om op dit soort berichten te reageren. Het was jouw taak om de poes en haar veiligheid in de gaten te houden, niet die van een kind. Een verhuizing brengt enorme stress met zich mee, voor mensen maar ook zeker voor katten. Natuurlijk heb je dit niet gewild en gaat het om een tragisch ongeluk. Ik twijfel er geen moment aan dat jij en je dochter hier veel verdriet van hebben. Wat gebeurd is, is gebeurd. Het enige wat je nu nog kunt doen is hiervan leren voor de toekomst. Bij een verhuizing moet je echt ontzettend goed op je katten letten en op het risico dat ze in paniek raken, want dat risico is heel reëel. Veel sterkte, de poes lijdt niet meer en ze heeft niet eens de tijd gehad om te beseffen wat er precies gebeurde. 

Deze reactie van @Melib0o is even gemeen als dom.

(Om in haar lijn van redeneren te blijven: het gaat haar echt geen geluk brengen om op deze manier te oordelen over het leed van anderen...)

Ik snap echt niet waarom mensen zo lopen te zeiken. Houd je katten gewoon binnen, verdomme, dan gebeuren dit soort ongelukken niet! Je verdrievoudigt de levensverwachting van je kat door hem binnen te houden! En dan die ander die nog een keer over zijn kat heen reed om hem af te maken! Echt schandalig, ik verlaat dit forum want van dit soort dingen lezen draait mijn maag echt om. Wat een waardeloze mensheid. Ik hoop dat karma jullie nog te pakken krijgt!  Ciao