Ik heb er spijt van dat ik een kat heb geadopteerd

Laat je nog even weten hoe het gaat? 🙂

Bedankt voor jullie berichtjes vol advies en vriendelijkheid. Ze geven me zeker stof tot nadenken.

Misschien hebben we gewoon wat meer tijd nodig.

Misschien ben ik zelf op het moment ook wel wat kwetsbaar.

Het is een poesje dat het echt verdient om geliefd te zijn, dat is zeker.

Dank jullie wel.

Hoi Coupsble

Volgens mij zit je in een lastige periode in je leven (scheiding, alleenstaande moeder, één kind)

Hoe kun je dan nu nog iets positiefs zien?

Ik begrijp het

Je dochter is dolblij met deze poes, dus laat haar vooral meehelpen (eten geven, de kattenbak helpen schoonmaken... er bestaan trouwens van die zakken die je in de bak legt om het verschonen makkelijker te maken, dacht ik)

Wat het bed betreft: je kunt of de deur dichtdoen, of er een plaid of laken op leggen... iets wat je makkelijk even uit het raam kunt uitschudden

Een dier betekent heel veel voor een kind

Wijs de poes niet af, je hebt haar tenslotte uit het asiel gehaald.

Kop op en laat gerust weer wat van je horen

Een fotootje van de poes? 👌

Ik begrijp wat Meleinalem zegt en ik ben het ermee eens, maar in jouw geval zou ik de kat meteen terugbrengen naar het asiel voordat ze nog meer van slag raakt. Katten zijn net sponsen; ze voelt jouw onbehagen aan en dat geeft haar stress. Ik denk dat je niet echt een kattenmens bent, zeker niet als alles wat je opnoemt je zo tegenstaat. Ik ben zelf ook een enorme pietje-precies, maar ik heb bij katten veel moeten loslaten: accepteren dat er overal haren liggen (ook al poets ik elke dag), de pootafdrukken, dat ze op tafel klimmen, op het bed springen, bij je komen slapen... kortom, alles wat een kat nu eenmaal doet. En een kat opvoeden is niet zoals bij een hond; katten zijn van nature eigenwijs en doen precies waar ze zelf zin in hebben.

Ik snap dat je je schuldig voelt, maar dat gevoel wordt alleen maar erger als je nu afwacht. Om je kleindochter niet teleur te stellen, kun je haar een alternatief voorstellen, zoals een cavia. Die zitten wat makkelijker in een kooi (al moeten ze er natuurlijk ook af en toe uit), maar dat is veel beter te behappen. Leg haar uit dat de poes heel ongelukkig wordt als ze 10 uur per dag alleen is en dat een kat eigenlijk naar buiten moet kunnen, ook al is dat niet altijd het geval. Soms is een leugentje om bestwil beter dan een kind groot verdriet te doen.

Ik veroordeel je niet, want iedereen maakt weleens een fout. Het belangrijkste is dat je het rechtzet. De poes vindt vast wel een gezin dat beter bij haar past, daar ben ik van overtuigd.

Om een kat te houden, moet je echt een enorme klik met ze hebben, ook met katten die niet van jezelf zijn. Als je die klik niet voelt, kun je het beter laten zitten. Maar wacht vooral niet; hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt voor de poes, voor je kleindochter en voor jezelf.

Dat is hoe ik erover denk. Ik weet dat anderen er misschien anders over denken, maar je moet zelf maar kijken wat je met alle verschillende adviezen doet.

Wat de geurtjes betreft: als je een kattenbak neemt die groot genoeg is, met een kap, een deurtje en een filter, dan ruik je helemaal niets. Tijdens de laatste jaren van mijn kat hadden we een mega-kattenbak en ze vond het zelfs leuk, ze was helemaal blij. Het was net alsof ze in een zandbak aan het spelen was (ik moet erbij zeggen dat mijn kat zeker niet het formaat van een Maine Coon had, maar ze was best groot, dus ik wilde dat ze de ruimte had en niet klem zat).

En als je niet wilt dat ze op de bedden komt, is er vast wel een manier om haar dat te laten begrijpen. Mijn partner is allergisch voor kattenharen, dus de laatste jaren mocht mijn kat niet meer in de slaapkamers komen. Ze begreep dat en ging dan voor de deur liggen wachten op me als ik 's ochtends nog sliep. Zelfs als de deur openstond, kwam ze niet naar binnen (ze had de "nee" en de dichte deuren van de eerste keren goed begrepen).

Trouwens, een kat die bij je op schoot komt liggen spinnen en "kneden" op de bank is echt top, dus ik zou zeggen dat het zonde zou zijn om die genegenheid te missen.

En ik wil je bedanken dat je deze kat hebt willen redden! Het lijkt me een heel lief beestje!

Hoi,

Misschien zijn er katten die er echt niet tegen kunnen om in een appartement te wonen, maar ik vind dat we moeten ophouden met denken dat een kat per definitie ongelukkig is op een flatje.

Mijn onlangs overleden kat (vorige week) was 16 jaar. Ik kreeg haar als kitten voor mijn 16e verjaardag, dus toen woonde ik nog bij mijn moeder. Bij mijn moeder was er een tuin en een binnenplaats bij het gebouw, dus de katten konden lekker naar buiten.

Toen de poes 5 jaar oud was, ging ik uit huis en nam ik een appartement samen met mijn broertje. Er was geen tuin meer, alleen een vrij smal balkon en een serre. Ik kneep hem behoorlijk en voelde me schuldig omdat ik bang was dat ze zich niet zou kunnen aanpassen. Maar omdat ik mijn kat sowieso niet wilde achterlaten en mijn moeder haar niet wilde houden (ze was een echte eenkennige knuffelkont die alleen op mij gericht was), heb ik haar toch meegenomen.

En dat is hartstikke goed gegaan.

Ik ben daarna een paar keer verhuisd en heb soms in echt kleine appartementjes gewoond, maar ik heb nooit problemen met haar gehad. Ze was altijd heel lief en aanhankelijk. Natuurlijk had een tuin haar blij gemaakt, maar ik heb niet het idee dat ze daarom ongelukkig was.

Neem gewoon de tijd om lekker met haar te spelen als je bang bent dat ze zich verveelt (een spelende kat is super schattig, je dochter vindt het vast geweldig als je daar een gezamenlijke activiteit van maakt).

Denk je dat ze gelukkiger was geweest in een kooitje in het asiel? Je hebt haar waarschijnlijk gered, want katten van 8 jaar oud hebben meestal niet de meeste kans om geadopteerd te worden. Ze zijn eigenlijk oud en jong tegelijk: mensen denken vaak dat de kat al een heel leven achter de rug heeft, terwijl er (als er geen gezondheidsproblemen zijn) nog makkelijk 10 jaar bij kan komen.

En wie weet heb je op een dag een huis met een tuin en wordt ze dan nóg gelukkiger.