Ik heb er spijt van dat ik een kat heb geadopteerd

Een zieke kat in de steek laten… echt walgelijk

We wisten ook niet wat de reden was waarom Bertrand was achtergelaten... misschien zijn nierfalen? Of was hij verdwaald? (Die kat is trouwens overleden)

Ja, dat is inderdaad vreemd.

Zeker omdat ze al gesteriliseerd was toen ze gevonden werd en niet gewond was. Ze is ook niet bang, dus ze lijkt me op het eerste gezicht niet mishandeld.

Ze heeft FIV. Misschien is dat de reden...

Of ze is misschien gewoon verdwaald.

Ze is echt super aanhankelijk, dat is waar

Het lukt haar om mijn constante drang naar perfectie te doorbreken

Je zou je bijna afvragen of ze me niet een lesje aan het leren is: wat is er nou echt belangrijker? De tederheid of een brandschone woonkamer…

Hihihi... bij ons eten de katten gewoon op tafel en liggen de brokjes echt overal. We geven ze daar ook hun natvoer, en ze slapen en spelen bij ons in bed. De katten hebben onze gasten nog nooit lastiggevallen, zelfs de allergische mensen of hondenliefhebbers gaan uiteindelijk overstag: Chatouille laat altijd haar kontje zien, en Min **, die een beetje wantrouwig is naar vreemden, laat ondanks dat toch zijn buikje zien... Bertrand was juist doodsbang voor onbekenden en vluchtte echt weg. Eén keer ging Chatouille bij iemand op schoot zitten die allergisch was voor katten en zij ging ook overstag; eerst wilde ze haar niet aanraken, maar uiteindelijk begon ze haar toch te aaien. *Te verleidelijk*. Je poesje ziet er supervriendelijk uit, je vraagt je echt af hoe het kan dat ze is achtergelaten...

O mijn ***, wat ziet dit poesje er onwijs schattig uit! Ik snap echt heel goed dat je voor haar bent gevallen!

Er zijn een hoop katten die het vreselijk vinden om te worden opgepakt. Maar dat ze dat bij jou nu al toelaat, is echt heel bijzonder. Aan zo’n katje raak je echt razendsnel gehecht!

Als je eenmaal gek op haar bent, denk ik dat je die rondslingerende kattenharen in je appartement zo voor lief neemt. En ja, je moet wel echt iets regelen waar ze haar nagels aan kan scherpen, zeker als ze niet naar buiten gaat. In een appartement kun je eigenlijk niet zonder krabpaal. Kortom, gewoon een plekje voor haarzelf waar ze kan spelen, klimmen en krabben. Katten kunnen zichzelf uiteindelijk best goed vermaken als je ze maar wat te doen geeft (anders gaan ze zich juist op je meubels uitleven).

Bij mij heeft mijn kat ook weleens wat kapotgemaakt (stoelen), maar ik hield zoveel van m’n beestje dat die meubels me echt een stuk minder konden schelen.

Wat die gasten betreft: tenzij ze echt niet van dieren houden, begrijpt iedereen wel dat het niet altijd spik en span is als er een dier in huis woont.

Ik hoop in ieder geval dat dit poezeltje ergens heel gelukkig wordt, waar dat ook mag zijn!

Een foto van het poesje in kwestie

Ik heb haar afgelopen zondag geadopteerd, dus ik geef mezelf tot uiterlijk zondag de tijd om de knoop door te hakken

Echt enorm bedankt voor al jullie reacties, er zit veel waarheid in. Ik ben het er helemaal mee eens dat ik snel de knoop moet doorhakken, zowel voor het welzijn van het poesje als voor mijn dochter. Ik geef mezelf tot uiterlijk het einde van de week.

Jullie hebben op één punt zeker gelijk: het is echt een schat van een kat.

Ik vind het trouwens heerlijk om haar even lekker op te pakken en te knuffelen.

Mijn reactie lijkt me dan ook nogal overdreven, ware het niet dat haar aanwezigheid bepaalde angsten heeft aangewakkerd (het gevoel dat het me allemaal boven de pet gaat, dat het me niet lukt om een betere woning te vinden of te bieden, enz.).

Dit beestje brengt heel wat in me teweeg. Ik besef nu dat het om veel meer gaat dan alleen het huishouden of een te klein appartement.

De angst dat mijn huis niet goed genoeg of schoon genoeg is voor visite, dat soort dingen...

Het is ook goed mogelijk dat ik me zo op de nadelen focus uit angst voor de binding of uit angst voor ruimtegebrek (ik heb er nog steeds moeite mee dat ik geen echt huis of gezinsleven meer heb, en ik kan het co-ouderschap nog steeds niet echt accepteren... enz.).

Ik dacht dat ik al verder was in mijn proces... de komende dagen zullen me helpen om alles op een rijtje te zetten en een beslissing te nemen.

Nogmaals oprecht bedankt voor jullie fijne en lieve berichten.

Je zegt dat je jezelf te egoïstisch vindt om een kat in huis te hebben, maar ik vind dat eigenlijk helemaal niet. Ik vind het juist heel realistisch van je.

Ik heb een dochter die dol is op dieren, maar dan wel bij anderen. Ze zoekt niet echt het contact op met mijn katten, al vindt ze ze wel leuk. Ze is een enorme poetsfreak; wat je schrijft doet me echt aan haar denken. Ik weet dat ze nooit dieren zal nemen, dat heeft ze me zelf ook verteld. Eerlijk gezegd geef ik haar groot gelijk, want ik weet dat zo'n dier dan niet echt gelukkig zou zijn, ook al zou het absoluut niet worden mishandeld. Voor haar zou het een enorme belasting zijn en ik weet zeker dat ze er spijt van zou krijgen. Mijn kleindochter heeft een tijdje aan haar kop gezeurd voor een hondje, maar ik heb het haar afgeraden. Ik weet gewoon dat ze daar niet het type voor is. Ik heb veel liever iemand die zich daar bewust van is, dan iemand die zomaar een dier in huis haalt en er vervolgens niet goed voor zorgt of het dier niet de aandacht geeft die het verdient.

Jullie hebben heel verschillende meningen en dat maakt het er niet makkelijker op, maar voel je vooral niet schuldig. Je dacht dat het kon en je hebt je best gedaan voor je dochter. Dat is juist helemaal niet egoïstisch. Maar als je merkt dat dit je leven — dat waarschijnlijk al behoorlijk op z'n kop staat — nog verder overhoop gaat halen, doe jezelf dat dan niet aan.

Heb je hem of haar pas kort geleden geadopteerd? Mijn moeder en broer wilden graag een kat adopteren, maar ik was er zelf tegen omdat ik zeker wist dat ik degene zou zijn die er uiteindelijk voor moest zorgen (en ja hoor, dat is natuurlijk ook gebeurd) en het was de eerste keer dat ik een kat had. In het begin, de eerste paar weken, was ik echt een beetje van m'n stuk door haar aanwezigheid. Maar nu zou ik haar voor geen goud meer weg willen doen, ze hoort nu echt helemaal bij de familie.