Hallo
Ik heb net een kat geadopteerd bij het asiel.
Ik heb er maandenlang over nagedacht, met twijfels, want:
- ik heb met katten gewoond bij mijn ouders en daarna in een relatie. Ik ben er niet bijzonder aan gehecht, maar ik zorgde er wel goed voor.
- ik woon op dit moment in een appartement zonder buitenruimte, samen met mijn dochter van 6 jaar.
Als alleenstaande moeder voel ik me schuldig over de scheiding ten opzichte van mijn dochter en het feit dat ze een enig kind is, enzovoort.
Dat heeft me ertoe gebracht te denken dat ik een kat zou nemen, voor haar.
Ik heb haar lang gezegd dat we zouden wachten tot we een huis hadden om een kat te nemen. Maar een huis vinden is niet makkelijk. Dus heb ik mezelf uiteindelijk ervan overtuigd niet te wachten op dat huis...
We zijn zaterdag naar het asiel gegaan, en zondag om een katje van 8 jaar te adopteren.
Dit katje is mooi, rustig en knuffelig. Ze is netjes. Ze is gisteren, maandag, keurig alleen gebleven. Maar… ik zit sindsdien vol angst en somberheid. Want ik weet dat het een vergissing is. We wonen in een niet zo groot appartement, met beperkte toegang tot ramen.
Ik ben vooral heel precies. Ik kan slechte geuren niet uitstaan. Ik vind het niet fijn dat een kat op de bedden gaat liggen, of zelfs op de bank, vanwege de geuren. Ik hou ook niet van alles wat ik in onze kleine leefruimte moet zetten om de kat te stimuleren (speelgoed, krabpalen).
Ik probeer mezelf te kalmeren: voor het katje, voor mijn dochter... Maar ik weet heel goed dat ik dit gevoel niet zal overwinnen. Het besef dat ik een fout heb gemaakt, dat ik onverantwoordelijk was door er niet verder over na te denken.
Ik heb deze kat genomen om mijn dochter blij te maken, om haar een vriendinnetje te geven, om mezelf op de een of andere manier minder schuldig te voelen, om haar te geven wat veel van haar vriendjes hebben (een dier, bij gebrek aan een huis, een gezinsleven). Maar een kleine leefruimte delen met een kat gaat me boven mijn krachten. Het maakt me gespannen.
Bovendien voel ik me er nu al schuldig over dat de kat minstens 10 uur per dag alleen is... Iedereen zegt dat het niet erg is (het asiel ook), maar diep van binnen geloof ik er zelf niet in.
Kortom, ik heb een beoordelingsfout gemaakt. Ik ben te egoïstisch en te precies om een kat te hebben in een appartement. En waarschijnlijk ook te egoïstisch om het voor mijn dochter te doen.
Ik wilde haar blij maken... en heb uiteindelijk veel schade aangericht.
Tot op welk punt moet ik het katje houden uit schuldgevoel tegenover haar of tegenover mijn dochter...?
Ik denk erover haar terug te brengen naar het asiel. Ik word er ziek van.
Ik weet niet zo goed wat ik verwacht van dit bericht. Waarschijnlijk meningen, ook al weet ik dat ze streng zullen zijn.
