Ik denk dat mijn kat door mijn schuld is overleden

Hoi allemaal, ik heb al jullie berichtjes gelezen. Het is nu twee dagen geleden dat mijn poes van 15 is overleden. Mijn verdriet is onbeschrijfelijk en ik voel me ook zo ontzettend schuldig. Ik heb haar voor het eerst gered toen ze twee jaar was; ze was aangereden door een auto en door gangreen moest een pootje worden geamputeerd. Maar met drie pootjes en haar geweldige karakter hield niets haar tegen! Ze heeft nog een nestje met prachtige kittens gehad. Ze was zo ontzettend lief en ik neem het mezelf zo kwalijk, echt vreselijk. De beelden blijven maar door mijn hoofd gaan en ik herbeleef de film van de laatste dagen steeds opnieuw. Normaal kwam ze elke avond binnen, maar de laatste tijd was ze een paar keer buiten blijven slapen (in de tuin). Ze had altijd haar eigen verstopplekjes en was dol op buiten zijn, dus ik maakte me geen zorgen... ze werd wat magerder, maar ik zag haar gewoon eten. Er werd tegen me gezegd dat het door de ouderdom kwam en dat het normaal was... maar nee, door haar hartruis kreeg ze vocht in haar longen en ik heb niets gemerkt! Er is een spoeddierenarts langsgekomen en die gaf haar alleen maar medicijnen om de eetlust op te wekken!!!!! Ik ben zo boos op hem!! Hij had haar mee naar de kliniek moeten nemen! De volgende ochtend is ze gestikt. Onderweg naar de kliniek was ze zo gestrest door de rit en ik heb haar niet eens in mijn armen kunnen houden... Mijn hart bloedt en ik voel me zo ontzettend schuldig...

Weet je, ik heb al een aantal van mijn maatjes moeten laten gaan, zowel konijnen als katten. Het waren altijd dieren die in alle vrijheid in mijn tuin leefden – al gingen de konijnen ook vaak bij de buren op bezoek – en mijn katten kwamen overal.

En ik verzeker je dat ik elke keer weer terugdacht aan de laatste keer dat ik ze levend zag, aan dat bewuste laatste moment dat we samen deelden. En elke keer was dat moment eigenlijk pijnlijk gewoon.

Waarom?

Simpelweg omdat het het dagelijks leven was. Net als bij jou wees niets erop dat dit de laatste keer was dat ik ze zou zien. Maar je blijft je dat moment herinneren en het blijft maar in je hoofd rondmalen...

De waarheid is dat je jezelf niets te verwijten hebt. Ze was ziek, dat wist je, maar ze hield het tot nu toe vol en je kon simpelweg niet voorzien dat het dit keer echt het einde was.

Objectief gezien heb je haar een levenseinde gegeven in een heel liefdevolle en warme omgeving. Je hebt haar leven zeker verlengd en ze was gelukkig dat ze daarvan kon genieten. Maar als het voorbij is, is het voorbij, en dat is niet jouw schuld.

Ik heb zelf een kat die geboren is met niesziekte. Ik dacht niet dat hij het zou overleven, dus ik denk dat ik altijd wat meer emotionele afstand heb gehouden vergeleken met mijn andere katten, ook al ben ik dol op hem. Hij is inmiddels 5 jaar oud, maar zo'n 2 tot 3 keer per jaar gaat het flink mis. Ook al verzorg ik hem dan, ik houd er altijd rekening mee dat ik hem 's ochtends dood zal aantreffen.

Ik weet dat het op een dag zal ophouden en dat het op een heel gewone ochtend zal zijn, een dag als alle andere. Behalve dan dat hij vertrekt naar een welverdiende rust, een plek waar hij nooit meer ziek zal zijn. Maar tot die tijd denk ik dat hij, net als jouw kat, gelukkig is en geniet van het leven, van de mooie momenten en onze band.

Goedenavond,

Ik sluit me aan bij de reacties die je al hebt gekregen: je kunt het bijna niet helpen om je schuldig te voelen wanneer je kleine maatje naar de sterretjes gaat, zelfs als je hemel en aarde hebt bewogen om haar te redden. Maar op een dag zijn ze ziek of oud en kun je er helaas niets meer aan doen. Denk vooral aan al het goeds dat je voor haar hebt gedaan; je mag er echt trots op zijn dat je dit kleine poesje zo'n gelukkig leven hebt gegeven. Ik wens je heel veel sterkte.

Hoi,

Voel je vooral niet schuldig, je hebt een oudere kat een thuis gegeven en dat is al heel wat.

Wat goed is om te weten: een kat die buiten de bak plast, op een bed of de bank (een plek waarvan hij weet dat je het ziet), doet dat niet om je te pesten. Meestal wil hij hiermee je aandacht vragen voor een gezondheidsprobleem.

Zoek uit wat er aan de hand is wanneer dit gebeurt.

Sterkte!

Hoi Joy,

Wat naar voor je. Dat arme beestje was duidelijk niet meer gezond. Het afvallen, de onzindelijkheid, zichzelf niet meer verzorgen, het lusteloos liggen, het verliezen van veel tanden enz. zijn duidelijke signalen van ziekte of dat het einde nabij was. Dat je even uit je slof bent geschoten, heeft echt niets met haar overlijden te maken, dat besef je zelf vast ook wel.

We voelen ons allemaal schuldig als onze katten overlijden. Dat is een normale reactie, het tegendeel zou pas zorgwekkend zijn.

Veel sterkte, je zult vast nog wel andere katten krijgen, het leven is nog lang.

Echt ontzettend bedankt voor jullie reacties. Als ik jullie verhalen lees, denk ik geen moment dat jullie verantwoordelijk zijn voor wat er is gebeurd... Maar het is zo zwaar om hem zo plotseling te verliezen, ik hou zo zielsveel van hem. Ik hoop oprecht dat ik hem het mooiste leven heb gegeven dat mogelijk was.

Ik ga leren van deze fouten en als ik er straks weer klaar voor ben, haal ik zeker weer een dier uit het asiel. Ik zal dit soort dingen, die minder belangrijk lijken dan ze eigenlijk zijn, nooit meer voor me uitschuiven.

Heel erg bedankt voor al jullie steun, dankzij jullie kan ik het een plekje gaan geven.

Ik wens jullie en jullie dieren al het geluk toe

Hoi

Ik ben het helemaal eens met Yume... wanneer ons huisdier heengaat, voelen we ons zonder uitzondering allemaal schuldig. Soms is daar geen enkele reden voor, maar het is menselijk, of het heeft zelfs te maken met de fasen van rouw... en ja, we moeten echt rouwen om onze huisdieren. 😥

Ik ben 68 jaar en heb er al meerdere zien gaan. Je verwijt jezelf altijd wel iets... en zoals Yume al zei: we zijn niet perfect. Mijn laatste verlies was Voyou, een kat van 7 jaar die daarvoor nog kerngezond was. Hij kwam op een nacht doodsbang thuis en ademde slecht... maar misschien was ik niet helder genoeg door het plotselinge overlijden van een oud hondje van 13 jaar, slechts 6 dagen daarvoor... ik besloot te wachten tot de ochtend 😡😡😡 ...toen ik wakker werd, lag hij op sterven en hij stierf voor mijn ogen, zo'n 30 minuten later... dus ja, je voelt je schuldig... ik had niet tot het einde van de nacht moeten wachten... kortom, we doen wat we kunnen, met alle factoren die op dat moment meespelen.

Probeer dus het positieve in je verhaal te zien. Je kat was oud en misschien waren er wel ziektes waar je geen weet van had. Een kat die overal plast is niet makkelijk... Wie nog nooit uit zijn slof is geschoten, mag de eerste steen werpen... 😀😀😀 het gebeurt iedereen wel eens dat je een keer tegen ze schreeuwt... of het in ieder geval heel hard denkt.

Dit beestje heeft een goed einde gehad DANKZIJ JOU..... vergeet dat nooit.... anderen hebben die kans niet, zeker nu er zo'n vreselijke golf van gedumpte dieren is.

Denk dus aan de mooie momenten met haar en als je kunt, maak dan een andere viervoeter gelukkig. De asiels zitten er vol mee.... het zal haar nooit vervangen, maar het is een nieuw liefdesverhaal dat begint.

Ik wens je heel veel sterkte voor de komende tijd

Hallo,

Het is onmogelijk om te zeggen of je kat is overleden aan de worminfectie. Maar ik denk dat je niet de enige bent die zich schuldig voelt na het verliezen van een dier (door een ongeluk, omdat je niet goed hebt gelet op bepaalde signalen dat het niet goed ging, omdat je te lang hebt gewacht met naar de dierenarts gaan...). Een vriendin van mijn moeder heeft per ongeluk haar kitten gedood door de schuifpui dicht te doen, en bij een collega viel er een wasrek op haar kitten, die was op slag dood. (En ik heb nog veel meer van dit soort voorbeelden).

Ik heb me ook heel schuldig gevoeld na de dood van mijn kat. Ze kreeg een melkliertumor door het gebruik van de poezenpil. Omdat ze niet makkelijk te hanteren was, had ik het niet meteen door. De operatie ging goed, maar kort daarna ging het slechter. Ik ben weer met haar naar de dierenarts gegaan en ze bleek vocht in haar longen te hebben. Na twee dagen mocht ze weer mee naar huis, maar ze at niet, dus gaf ik haar dwangvoeding met een spuitje. Een paar dagen later kwam ik thuis en lag ze in de badkamer (een plek waar ze nooit kwam). Mijn buurvrouw heeft me toen naar de dierenarts gebracht en daar heb ik haar moeten laten inslapen. De dierenarts zei dat er geen andere oplossing was, omdat ze stervende was.

Het was echt heel zwaar, niet alleen om haar te verliezen, maar ook door de gedachte dat het mijn schuld was. Ik was vóór die tumor nooit bij de dierenarts geweest (ze had alleen haar eerste drie inentingen gehad en was nooit ziek). Als ik voor controlebeurten was gegaan, had de dierenarts me misschien gewaarschuwd voor de gevaren van de poezenpil, of de tumor eerder gezien. Als ik direct naar de dierenarts was teruggegaan toen ik zag dat ze niet at, had ze misschien nog behandeld kunnen worden en had ze niet zo hoeven lijden... Helaas kun je de tijd niet terugdraaien, we kunnen er alleen lessen uit trekken voor onze toekomstige dieren.

Pas na tien jaar was ik er weer klaar voor om een kat te nemen. Yume is nu drie jaar oud en ik heb echt geleerd van mijn eerdere nalatigheid: ik heb haar laten steriliseren en we gaan regelmatig op controle. Toen ze een keer een vergiftiging had (ik weet nog steeds niet waarvan), is ze 24 uur bij de dierenarts gebleven. Bij thuiskomst at ze niet, en toen ben ik na 48 uur meteen weer teruggegaan naar de dierenarts.

Wat betreft het gevoel dat je hem op het laatst verwaarloosd hebt: helaas zijn we niet perfect. Er zijn momenten dat we minder geduldig of minder alert zijn... dat is helaas menselijk. Er zijn ook genoeg mensen die een dierbare verliezen vlak nadat ze ruzie hebben gehad. Hoewel het logisch is dat je je hier schuldig over voelt, is het allerbelangrijkste de liefde en aandacht die je hem daarvóór altijd hebt gegeven. Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd, en laat het schuldgevoel je niet overweldigen.