In juli hebben we een kitten in huis genomen, een paar dagen voor onze bruiloft. Ze was er slecht aan toe: uitgehongerd en zat onder de vlooien en teken. Na wat rondvragen bleek dat ze al weken door het dorp zwierf. We besloten haar te houden, hebben haar ontvlooid, te eten gegeven... toen verslechterde haar toestand en verloor ze bloed. Op een ochtend vonden we een dood kitten. Meteen naar de dierenarts; het kitten van 6 maanden bleek drachtig te zijn en had een zware baarmoederontsteking. De dierenarts heeft haar baarmoeder volledig verwijderd. Ze herstelde langzaam. Daarna werd ze nog behandeld voor een ernstige oormijt. Uiteindelijk kwam alles weer goed en knapte ze helemaal op.
En gisteren kwam ik met de kinderen terug van school. Ik zie mijn eerste kat, rijd voorzichtig, en mijn oudste zoon stapt uit de auto en zegt dat hij schrikt van de kat. Ik stap zelf uit en ontdek de verschrikking!
Mijn kat ligt op de grond met bloed bij haar kopje, maar er zijn geen zichtbare sporen van overrijden. Ze lijkt gewoon te liggen, maar is levenloos! Ik heb haar niet aan zien komen en heb niets gevoeld! Ze was zo vol leven, een echte vechter. We hebben samen met haar geknokt om haar te redden en net op het moment dat alles goed ging, ze weer op gewicht was, mooi werd en weer zin in het leven kreeg... ontneem ik haar het leven... Ik voel me vreselijk schuldig. Sorry voor dit lange verhaal, maar ik moest het even kwijt.
