Het overlijden van mijn kat. Ik heb het er nog steeds zo moeilijk mee.

hoi @manonche ,

Ik zal je mijn ervaring vertellen, hopelijk heb je er wat aan:

Voor mij is het zeker normaal. Ik heb zelf ook mijn kat van 16 verloren, van wie ik zielsveel hield (samen met mijn twee andere dieren), terwijl ze niet eens een knuffelkont was ofzo. Ze kwam alleen even mijn kamer in om twee minuutjes rond te snuffelen en ging dan weer weg. Ze sliep nooit op mijn bed of wat dan ook, het was een raskat die nogal op zichzelf was. Ik pakte haar dan maar gewoon 'met geweld' op voor een knuffel ^^.

Persoonlijk ben ik erg op mezelf en single, ondanks dat het leven me fysiek en materieel gezien gunstig gezind is. Toch ken ik mensen die veel minder hebben en veel gelukkiger lijken dan ik, puur door mijn gevoeligheid voor dieren. Ik zeg dit allemaal omdat ik denk dat mijn eenzaamheid — wat overigens een bewuste keuze is (ik ga na mijn werk liever naar huis om te gamen, te sporten of een serie te kijken, dan dat ik met 'vrienden' afspreek) — me kwetsbaarder maakt. Ik geloof dat je sterker staat in dit soort situaties als je een partner hebt. Kortom, ik denk dat als je veel thuis bent, alleen, met je dieren, je je gewoon té veel aan ze hecht en dat maakt je gevoelig.

Afijn, ik ben mijn kat nu een jaar of 4-5 geleden verloren. Ik ben haar niet vergeten en zal haar ook nooit vergeten, maar ik ben er inmiddels wel overheen. Want een jaar of twee lang — ik weet het niet precies meer — droomde ik over haar. Elke keer als ik een deur opendeed, dacht ik haar te zien of hoopte ik haar te zien. Eerst elke dag, daarna 3-4 keer per week, en uiteindelijk slijt het. En dat terwijl ik toch een 'man van 29' ben.

Wat ik wil zeggen is dat een jaar eigenlijk nog heel 'vers' is. Zoals ik al zei hadden mijn kat en ik geen superhechte band en zelfs bij mij duurde het jaren, dus laat staan bij jou... En je hebt echt pech gehad dat je haar maar 5 jaar bij je had, ik leef met je mee... Het enige 'lichtpuntje' is dat je het wel kunt verwerken omdat je weet wat er met haar is gebeurd. Sommige mensen zien hun kat nooit meer terug; ze wachten dagen, maanden, en weten niet wat er gebeurd is. Dan is het rouwproces nóg zwaarder. Ik heb dat een keer meegemaakt en dat was echt heel heftig.

Veel sterkte gewenst. (En als je meer over jezelf wilt vertellen — je gezinssituatie, of je nu andere dieren hebt, of je veel op jezelf bent, etc. — dat zou mij ook kunnen helpen om over bepaalde dingen na te denken.)

Hoi, ik ben mijn Gary zeven maanden geleden verloren. Hij was een prachtige Pers die ik kreeg toen hij zeven jaar oud was; ik was zijn derde baasje. Al heel snel kregen we een bijzondere band, een band die ik nog nooit met een andere kat heb gehad. Helaas werd Gary iets meer dan een jaar nadat hij bij ons kwam wonen ziek. Ik heb hem bijna een jaar lang dag en nacht verzorgd zonder dat hij ooit echt genas, al waren er periodes dat het de goede kant op leek te gaan. Maar toen kwam de diagnose: droge FIP. Omdat zijn toestand heel snel verslechterde, moesten we hem uit zijn lijden verlossen. Net als jullie kom ik er maar niet overheen. Ik huil nog elke dag en doe dat stiekem, zodat ik mijn man niet verdrietig maak (hij begrijpt mijn verdriet wel, maar vindt het vreselijk dat hij niets kan doen). Ik weet dat ik hem nooit zal vergeten en dat het gemis altijd pijn zal blijven doen. Ik heb inmiddels een ander kitten gekregen waar ik zielsveel van hou en die ik enorm verwen, maar het is geen Gary. Bovendien voel ik me vaak schuldig dat ik nu een nieuw kitten heb. Ik weet dat we met velen zijn die dit enorme verdriet kennen en dat we elkaar begrijpen. Laat anderen maar denken en zeggen: "het was maar een kat", en richt je tot de mensen die wel echt naar je willen luisteren. Liefs

Hoi!

Ik leef enorm met je mee. Ik deel mijn leven nu al bijna 16 jaar met mijn eigen poesje en ik zie nu al vreselijk op tegen het moment dat ze er straks niet meer is. Ik kan me geen leven zonder haar gezelschap voorstellen, dus ik begrijp heel goed hoe zwaar dit voor je is.

Heel veel sterkte!

Hoi,

Ik heb mijn kleine kereltje iets meer dan 3 weken geleden moeten laten inslapen, dus ik ben nog niet zo ver als jij. Ik heb mijn hele leven al katten gehad en elk overlijden heeft me diep geraakt, maar met dit maatje had ik echt een uitzonderlijke, onafscheidelijke band. Ik weet dat ik over een jaar, of over 10 jaar, nog steeds aan hem zal denken met een flinke steek in mijn hart. Voor mij raken onze kleine vriendjes onze ziel en ons hart. Met elk dier bouw je weer een andere band op, maar bij sommigen is het echt dé band. En schaam je vooral niet voor je verdriet; ik heb zelf reacties gekregen in de trant van 'het was maar een kat' enzo. Ik heb het contact met dat soort ongevoelige mensen verbroken. Ik verwacht niet dat iedereen het begrijpt, maar heb respect voor mijn verdriet en mijn rouw. Ik ben nu op zoek naar een nieuw maatje om van te houden. Ik weet dat het mijn hart zal verwarmen, zonder dat hij ooit mijn geliefde kater zal vervangen, maar hij zal wel de leegte vullen die hij heeft achtergelaten. Sterkte!

Hoi.

We begrijpen je verdriet heel goed.

Ik ben drie jaar geleden Moumoune verloren, een Siamees die ontzettend veel voor me betekende. Het heeft twee jaar geduurd voordat ik er weer een beetje bovenop was.

Ik denk nog steeds aan hem en soms droom ik zelfs over hem.

Trek je niets aan van mensen die het verlies van een dier niet begrijpen.

Ik woon nu samen met vier katten, die me enorm helpen. Ze komen bijna allemaal van de straat omdat ze gedumpt waren, behalve eentje die via een stichting komt en eentje uit een laboratorium.

Je vergeet je dieren nooit; ze hebben een prachtig leven vol liefde en tederheid aan onze zijde gehad.

Als je weer een nieuwe kat in huis neemt, helpt dat enorm om de draad weer op te pakken.

Ik wens je heel veel sterkte.

Kom gerust terug zodra je daar behoefte aan hebt, er is hier altijd wel iemand om mee te praten.

Je reactie is volkomen normaal. Afhankelijk van hoe hecht je band met je kat was, kan het extra hard aankomen, ook al houden we van al onze beestjes evenveel. Je kat was nog erg jong, wat een extra reden is om nog verdrietiger te zijn. Als ik een oude kat verlies, heb ik natuurlijk ook veel verdriet, maar dan denk ik bij mezelf dat hij een mooi en gelukkig leven heeft gehad en dat het de natuurlijke gang van zaken is, ook al is dat soms lastig te accepteren. Maar een jonge kat verliezen is echt heel zwaar, vooral omdat je je vaak schuldig voelt, ook al heb je er alles aan gedaan om hem te redden. HCM is een behoorlijk heftige ziekte, en dat maakt het nog moeilijker omdat je er waarschijnlijk helemaal niet op voorbereid was.

Weet dat je het verlies van een huisdier nooit helemaal 'verwerkt' (behalve dan de botteriken die het niets kan schelen en zeggen dat het 'maar een kat' was). De pijn wordt met de tijd wel wat zachter. Net als voor Yume is de beste therapie voor mij om weer een nieuw kleintje in huis te nemen die mijn gedachten wat kan afleiden naar iets vrolijkers. Ik zie het als een eerbetoon aan mijn vorige kat om een nieuwe te nemen, juist omdat ik hem zo ontzettend mis.

Goedenavond,

Iedereen hier begrijpt je. Je beleeft het rouwproces bij elke kat weer anders. Sommige raken je simpelweg meer dan andere, dat is heel normaal. Net zoals dat bij relaties tussen mensen gaat, trouwens. Jouw Colline gaf je waarschijnlijk net dat 'beetje extra'. Ik houd mijn verdriet tegenwoordig voor me als ik een kat verlies; ik probeer er niet eens meer over te praten met de mensen om me heen.

Ik ben mijn geliefde Siamees Blue Cat meer dan tien jaar geleden verloren, en ik droom nog steeds wel eens over hem. Het is bizar hoe onze katten in onze gedachten, onze emoties en ons onderbewustzijn gaan zitten, zelfs na hun dood.

Goedenavond, ik begrijp heel goed hoe moeilijk het is om over het verlies van een dier heen te komen. Ik heb nu bijna drie jaar weer een kat, maar de vorige was ik bijna 10 jaar daarvoor al verloren. Naast het verdriet om het verlies, kampte ik ook met schuldgevoelens (ze kreeg de poezenpil en had een melkliertumor). Kort na de operatie moest ik haar laten inslapen omdat ze vocht in haar longen had. Ik heb haar spulletjes jarenlang bewaard en het was voor mij ondenkbaar om een nieuwe kat te nemen, omdat het verlies gewoon te zwaar was. Op een dag vonden we op de binnenplaats van mijn werk twee jonge katjes. Een collega belde haar buurvrouw die gastgezin was en zij heeft ze toen opgevangen. Langzaamaan begon ik te denken dat ik ze misschien zelf had moeten nemen, en ik dacht aan al die gedumpte katten die niet genoeg te eten hebben, geen warm plekje hebben en niet geknuffeld worden... Dat zorgde ervoor dat ik besloot om weer een kat te nemen. Hoewel ik mijn vorige poesje nooit zal vergeten, hou ik niet minder van Yume. Ik denk dat als er iets met haar zou gebeuren, ik niet meer zo lang zou wachten om weer een nieuw maatje te zoeken.