Het overlijden van mijn kat. Ik heb het er nog steeds zo moeilijk mee.

Ik heb mijn poes van 12-14 jaar moeten laten inslapen omdat ze in de nacht van 1 juni 2022 heel erg ziek was. Ik heb nog nooit zo'n intense pijn gevoeld... het was alsof ik de helft van mezelf verloor. Een week of twee later begon ik wat rond te snuffelen op websites van asielen en ik kwam twee kleine zwarte kittens van 4 maanden tegen die niemand wilde adopteren vanwege hun kleur. Ik heb een adoptieaanvraag gedaan, maar ik maakte mezelf niet te veel illusies omdat er sinds corona ontzettend veel aanvragen zijn. Ook al was het overlijden van mijn poes nog heel vers, ik voelde de behoefte om iets goeds te doen zonder dat ik mijn lieve Kitkat wilde vervangen. Deze twee kleine zwarte pluizenbolletjes hadden een zware start (hun moeder was aangereden door een auto) en twee van de vier kittens zijn onderweg naar het asiel overleden. Dus bleven alleen Loki en Thor over, twee broertjes, en ik dacht bij mezelf dat ze een tweede kans verdienden. Mijn Kitkat was ook zwart en ze was een geweldige kat. Uiteindelijk namen ze contact met me op voor de twee kittens en sinds twee weken wonen ze nu bij mij. Ik heb er absoluut geen spijt van en niets zal me ooit Kitkat doen vergeten. Veel sterkte voor jullie allemaal xxx ik heb zelf veel steun gevonden op dit forum.

Ik ben het er niet mee eens dat het leven oneerlijk is. Je kunt er op verschillende manieren naar kijken: als oneerlijk, maar daar ben ik het dus niet echt mee eens. Het is een enorme kans dat we gelukkig hebben kunnen leven met onze dieren, ook al zijn er in het leven natuurlijk dingen die je minder fijn vindt. Je hebt ook de instelling "het leven is mooi", zo van alles is perfect, wat een geluk enzo... "Genieten van het leven", daar moet je inderdaad van profiteren; zelfs de zwaarste momenten zijn vervelend, maar je moet weer vooruit. En dan is er nog mijn eigen kijk erop: "linksom of rechtsom komt alles uiteindelijk neer op zinloosheid", want alles is een samenloop van omstandigheden. Het is een enorme kans om te leven, want zonder dat leven hadden we de mooie momenten die we hebben gekend nooit kunnen meemaken. We hebben er nooit om gevraagd om geboren te worden, maar vooral: geen leven hebben zou nog zinlozer zijn. Kortom, het leven is niet oneerlijk maar wel heel kwetsbaar. Laten we van elk moment met ons maatje genieten, wie het ook is, want het kan zomaar de laatste keer zijn. We hebben vaak achteraf spijt dat we er niet meer van hebben genoten in hun laatste dagen, dus laten we elke dag maximaal van hun aanwezigheid genieten! (Tenminste, dat is mijn mening). Om eerlijk te zijn ben ik er altijd vrij snel weer bovenop gekomen na het verlies van mijn dieren. Dat is mijn manier van rouwen, maar iedereen doet dat weer anders. Maar zelfs bij mij komt het voor dat ik momenten heb waarop ik verdrietig ben dat ik Bertrand en Téo verloren heb; dat is heel natuurlijk en je zou geen mens zijn als je dat nooit zou voelen. Maar ik zie Janette, ik zie Min **, en die had ik niet gekend zonder Bertrand en Téo. Het is dankzij hen dat zij er nu zijn. Janette en Min ** vervangen hen niet, maar we hebben ze door hen ontdekt. Dat was niet gebeurd als Bertrand en Téo niet waren gestorven, of als ze nooit hadden geleefd. En om te sterven moet je leven, en om te leven moet je sterven; dat zijn basisregels die we vaak vergeten.

Ik begrijp je verdriet heel goed. Ik ben mijn lieverd drie maanden geleden verloren en ik denk nog steeds de hele tijd aan hem. Het gemis is echt verschrikkelijk en ik merk dat ik het nog geen plekje kan geven. Ik mis mijn maatje zo ontzettend.

Ik begrijp het helemaal, ik ben ook mijn kat Neva verloren. Ze was pas 2 jaar oud en had een ondetecteerbare en ongeneeslijke hartaandoening.

Ik ben echt diepbedroefd en ontroostbaar. Ik mis haar enorm en vind het zo ontzettend oneerlijk voor haar, het is echt vreselijk. Mijn hart is gebroken.

Bij het overlijden

Hoi

Ik heb dit ook meegemaakt en je bent echt niet alleen. De dood van mijn poes maakte me een jaar lang heel nostalgisch en daarna erg verdrietig. Na verloop van tijd wordt het verdriet wel langzaam minder, maar het gaat nooit echt helemaal weg. Wat ik heb gedaan, is dat ik haar niet wilde 'vergeten'. Dus op de momenten dat ik aan haar dacht, dwong ik mezelf om te denken aan de momenten dat ze gelukkig was, om het zo langzaam te kunnen accepteren. 😞

@Kazm76

Wat je zegt over die extreme hechting aan dieren door de eenzaamheid van het baasje (of dat nu een eigen keuze is of niet) is interessant. Het klopt inderdaad dat veel mensen die zich inzetten voor dierenwelzijn soms moeizame contacten hebben met andere mensen.

Toch was ik — en ik spreek alleen voor mezelf — helemaal niet eenzaam toen mijn geliefde Siamees overleed, en ik ben na zijn dood echt in een depressie beland. Ik geloof dat de band die je opbouwt met een lieve, aanhankelijke kat de diepste en meest instinctieve delen van ons brein raakt. Het is trouwens bewezen dat een aanhankelijke kat een flinke positieve invloed heeft op de gezondheid en de bloeddruk van het baasje dat voor hem zorgt.

Die diepe en bijzondere band blijft deels een mysterie, en dat vind ik eigenlijk wel prima zo.

Je verhaal is erg verdrietig. Je had dé kat gevonden en hij verlaat je al na zo'n korte tijd... het leven is zo oneerlijk :(

Ja, precies, jouw verhaal doet me erg aan dat van mij denken. Ik ben ook mijn Siamees verloren en het duurde bij mij ook 2 jaar voordat ik het een plekje kon geven, ondanks dat ik andere dieren heb. Ik vraag me trouwens af of het nog erger was geweest als ik geen andere dieren had gehad en alleen haar? Vast wel.

@Manonche, helaas denk ik dat je nog wel een goed jaar nodig hebt voordat het verdriet echt wegzakt. Ik was nog vergeten te zeggen dat ik er 2 jaar over heb gedaan zonder ook maar één foto van mijn poes te bekijken (naar een foto van haar kijken deed te veel pijn en maakte het verdriet weer helemaal vers). Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen manier, maar ik denk dat regelmatig naar foto's kijken het rouwproces vertraagt.

Daar weet ik niet of ik het helemaal mee eens ben. Ik denk dat het zowel van de persoon afhangt als van het moment waarop die de kat in zijn of haar leven krijgt. Ik bedoel, voordat ik zo solitair leefde, denk ik niet dat ik zo’n sterke liefde voor dieren voelde. Tegenwoordig heb ik het gevoel dat ik van elke kat die ik van jongs af aan in huis neem, zielsveel zou houden. Misschien niet direct vanaf de eerste dag, maar zeker na verloop van tijd.