Het overlijden van mijn kat. Ik heb het er nog steeds zo moeilijk mee.

Net als bij jullie allemaal heb ik 2 maanden geleden heel plotseling mijn kat verloren, ze was nog niet eens 4 jaar oud. Je voelt je altijd schuldig dat je de ernst van de ziekte niet sneller hebt ingezien, dat je niet beter hebt opgelet, en als ze er eenmaal niet meer zijn, komt daar ook nog eens dat enorme gevoel van machteloosheid bij kijken. Ik ervaar dit als een groot onrecht. Iedereen zegt tegen me dat het zo had moeten lopen, dat dit haar levenspad was. Nu moet ik de moed vinden om weer verder te gaan. Als ik een tip mag geven: praat er alleen over met mensen die je echt begrijpen, anders verspil je alleen maar je tijd. 

Hoi!

Dit is de tweede keer dat ik hier iets schrijf, maar dat maakt niet uit.

Een kat verliezen waar je al zoveel jaar mee hebt samengeleefd kan heel erg pijn doen...

Veel sterkte! 👍

Ik denk dat je je altijd schuldig blijft voelen, wat je ook doet. Wat je ook gedaan hebt of had willen doen, voor je gevoel is het nooit goed genoeg en je denkt altijd dat het beter had gekund. Maar ja, je kunt de tijd nu eenmaal niet terugdraaien. We kunnen alleen nog maar om ze huilen, ook al hebben we ze een prachtig leven gegeven.

Veel sterkte, misschien komen we ze daarboven ooit weer tegen? Dat is tenminste wat ik hoop, ook al geloof ik er eigenlijk niet echt in.

Echt heel erg zwaar inderdaad. Soms vraag ik me af of het wel normaal is dat ik zóveel moet huilen; ik huil als ik 's ochtends naar een liedje luister en 's avonds voor het slapengaan blijf ik maar malen en malen... Heb ik wel de juiste keuze gemaakt door hem naar die kliniek te brengen die zo ver weg was? Waarom heb ik niet gewacht tot de vroege ochtend om hem naar mijn eigen dierenarts te brengen op 5 minuutjes van huis? Zou hij er dan nog zijn geweest???

Ik heb zelf ook al veel katten verloren en onlangs nog mijn poes van 12 jaar. Ik voel me nog steeds heel schuldig, ook al is het inmiddels anderhalf jaar geleden. Ik kus haar foto die in mijn slaapkamer staat en ik praat tegen haar en tegen de anderen. Ik heb haar broer nog, die is nu 13 jaar oud.

Het blijft heel zwaar, zelfs na al die tijd.

Hoi!

Sterkte! 👍

Ik heb precies hetzelfde gedaan als jij! Ik heb twee zwarte kittens van 4 maanden uit het asiel gehaald die niemand wilde adopteren vanwege hun kleur, en eerlijk gezegd heb ik nergens spijt van. Ze verdienden echt een tweede kans. Ik hou van ze en zij houden van mij, wat wil je nog meer?

De wezens voor wie het leven echt onrechtvaardig is, zijn zij die geboren zijn om elke dag te lijden. Denk bijvoorbeeld aan dieren in slachthuizen. En ook aan kittens die nooit geboren hadden mogen worden en binnen een paar uur al sterven. Als hun leven geen enkele zin heeft, is het voor hen beter om niet geboren te worden.

Hoi, in tegenstelling tot Janette vind ik dat het leven soms echt oneerlijk is en dat sommige mensen de ene klap na de andere krijgen, met veel te vroege sterfgevallen. Aan de andere kant denk ik ook dat het belangrijk is om te genieten van de mooie momenten, vooruit te kijken en te denken aan de dieren die er nog zijn. Toen mijn vorige poesje overleed, wilde ik geen kat meer omdat het zo ontzettend veel pijn doet als ze er niet meer zijn, vooral als je je verantwoordelijk voelt voor haar dood. Sinds een paar jaar ben ik me bewuster geworden van het leed van al die gedumpte dieren in het asiel... en ik heb weer een kat in huis gehaald zodat haar dood niet voor niets is geweest, en een andere kat nu een zo gelukkig mogelijk leven kan hebben.