Enorm schuldgevoel en verdriet na het afscheid van mijn poes...

@Audeben,

Heel veel sterkte, dit zijn echt hele zware momenten. Sommige katten is het helaas niet gegeven om oud te worden. Je hebt het juiste gedaan. In de natuur zou hij een lange en heel pijnlijke lijdensweg hebben gehad. Sterkte.

Hoi,

Mijn kat van 11 maanden oud is gisteren ingeslapen. Hij was echt onze kleine koning. Hij leed aan een neurologische aandoening die pas een maand geleden begon. Na alle onderzoeken en medicijnen was er helaas niets meer aan te doen.

Hij begon steeds minder te eten omdat het hem simpelweg niet meer lukte. Ik heb toen de beslissing genomen om hem niet langer te laten lijden en dat is heel erg zwaar; ik mis hem zo ontzettend. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik moet huilen...

Heel veel sterkte aan iedereen.

Bedankt allemaal voor de reacties, het delen van jullie gevoelens, indrukken en ervaringen, en voor de berichtjes om me te helpen alles een plekje te geven.

Ik besef goed dat het tijd nodig heeft, maar er spelen nog wat andere dingen mee die ik in mijn eerste bericht niet heb verteld.

Bijvoorbeeld: ik heb niet de tijd genomen om mijn lieve kat te "vertellen" of uit te leggen wat er ging gebeuren en waarom het zover moest komen. Dat klinkt misschien stom, maar psychologisch gezien is het een belangrijk detail.

Ook heb ik het gevoel dat ik haar na die beslissing niet genoeg heb geaaid, gekroeld of met haar in mijn armen heb rondgelopen om er nog even maximaal van te genieten.

En dan nog iets, en ik vergeet vast nog wel meer: het ergste wat ik niet heb gedaan — en hier kom ik terug op een paar van jullie reacties — is dat ik er niet bij ben gebleven toen ze in slaap werd gebracht en overleed. Mijn moeder had me verteld hoe dat was toen we haar zusje Shana tien jaar geleden moesten laten inslapen vanwege ernstig nierfalen, en de dierenarts had ook uitgelegd wat voor nare reacties er konden optreden... Maar ik had erbij moeten blijven zodat mijn Biquette mijn gezicht als laatste zou zien. Dat kan ik nooit meer veranderen en het vreet aan me...

In ieder geval doet het me goed om op te schrijven wat ik voel en om de berichten te lezen van andere mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of doormaken.

Liefs.

Je poesje van 19 was aan het einde van haar lange, gelukkige leventje en dat is het enige dat je moet onthouden. Je hebt alles gedaan wat een liefdevol baasje moet doen: haar zachtjes laten gaan. Natuurlijk voel je je schuldig omdat je om de dood van je dier moet vragen, maar ik kan je uit eigen ervaring verzekeren dat je je nog veel schuldiger voelt als je het niet op tijd had gedaan.

Volgens mij was je poes demente; de symptomen die je beschrijft doen me denken aan het einde van het leven van mijn poedeltje van 18. Hij blafte ineens met zijn kop in de lucht, trilde over zijn hele lijf, draaide rondjes om zijn as en had al die andere 'leuke' kwaaltjes die bij de laatste fase van zo’n oudje horen. Maar hij had geen pijn, daar ben ik zeker van en de dierenarts bevestigde dat ook. Het was ongeveer hetzelfde bij mijn laatste poes die op 18-jarige leeftijd overleed, totdat ze een beroerte kreeg, en daarna nog een, en ik haar moest begeleiden op haar laatste reis. Het was duidelijk dat ze geen pijn had, maar je merkte dat ze doorhad dat er iets in haar kleine lichaampje gebeurde en dat maakte haar onrustig, dus stelde ik haar gerust. Dus voor mijn gevoel, maar ik ben geen dierenarts, is je kat op de best mogelijke manier gegaan, voor zover je dat zo kunt zeggen. Dat schuldgevoel is er nu nog, maar dat gaat slijten. Maar als je niet doet wat nodig is en je kat sterft terwijl hij lijdt, dan kan ik je verzekeren dat dat gevoel blijft en nooit meer weggaat.

Voor @Astuces72: wacht niet te lang met inslapen voordat de echte pijn begint, daar zou je de rest van je leven spijt van krijgen. Vanaf een jaar of 8 à 10 moet je de dierenarts elk jaar om een volledige check-up vragen, of zelfs vaker als ze nog ouder zijn. Zo kun je zien of er een beginnende ziekte is, zeker als ze niet meer eten.

Hoi, gisteren heb ik gehoord dat mijn kat Ego van 11 jaar niet meer beter wordt: een longtumor en vocht rond zijn hart. Hij heeft nog maar 2 tot 3 weken te gaan😞

Ik begrijp het niet, drie weken geleden ging het nog hartstikke goed, behalve dat hij niet meer wilde eten... Het is voor mij echt geen optie om hem bij de dierenarts te laten inslapen, dat is zo'n kille plek. Ik zou het niet verdragen om hem in mijn armen te zien sterven...

Ik huil al sinds gisteren, mijn vrouw en ik zijn ontroostbaar. Ik ga hem vanochtend ophalen en we gaan kijken of hij thuis rustig kan inslapen, bij ons op de bank. Ik moet een dierenarts vinden die aan huis komt...

En waarom stellen dierenartsen geen volledige gezondheidscheck voor? Dan had hij misschien eerder behandeld kunnen worden...

Goedenavond,

Net als jij en de andere reageerders in dit topic kan ik bevestigen dat je altijd wel een schuldgevoel hebt als je een geliefd dier laat inslapen. Maar ook het schuldgevoel dat je het misschien niet vroeg genoeg hebt gedaan. Het zou pas zorgwekkend zijn als het andersom was; slechte baasjes voelen namelijk helemaal geen schuldgevoel.

Toch is euthanasie echt het laatste liefdevolle gebaar dat je een geliefd dier kunt bieden aan het einde van zijn weg, hoe hartverscheurend dat moment ook is. Ik heb er altijd voor gekozen om erbij te zijn en mijn kat op het allerlaatste moment in mijn armen te houden. En daarna... tja, daarna duurt het weken om er weer een beetje bovenop te komen, waarbij je je zelfs op je werk moet verstoppen om te huilen.

Hier begrijpen we allemaal je verdriet en je schuldgevoel (niet terecht, maar wel onvermijdelijk). Sterkte.

(Hoi Monique en hoi docline)

Ik ben het ook echt eens met docline,

Je voelt je altijd schuldig als je moet beslissen over het levenseinde van je dier, maar het is nog erger om het niet te doen...

Ik heb zelf een kitten gehad dat vanaf de eerste dag al ziek en gehandicapt was. Zijn moeder legde hem steeds weg van de andere kleintjes omdat ze wist dat hij het niet zou redden, maar ik wilde daar niet aan.

Ik zocht hem elke avond in de velden op de plek waar zijn moeder hem achterliet om hem weer terug naar het nest te brengen. Ik heb hem met de fles grootgebracht en toen hij de grens van 3 maanden bereikte en zelf begon te eten, dacht ik dat hij het gered had.

Toen hij zeven maanden oud was, werd hij plotseling ziek en is hij binnen een week overleden. Het was geen fijne dood, omdat ik hem zo graag in leven wilde houden dat ik niet meer helder kon nadenken...

Een dier rustig in laten slapen via euthanasie is juist een bewijs van liefde.

Neem jezelf niets kwalijk; als je het niet had gedaan, was het alleen maar erger geweest.

Helemaal met je eens Docline, je dier op een vredige manier zien gaan is veel minder zwaar dan de herinneringen aan een pijnlijk en veel langer einde. Eigenlijk dragen we allemaal wel iets van spijt met ons mee...🤔

Op mijn leeftijd heb ik al heel wat dieren laten inslapen. Zonder ook maar een spoortje schuldgevoel. Maar vorig jaar heb ik twee keer het advies van de dierenarts voor mijn kat geweigerd, en daar voel ik me nu echt vreselijk over. Dat schuldgevoel gaat gewoon niet weg. De cortisonen werkten relatief goed, dus ik drong erop aan om het nog even te rekken. Het was de dag voor mijn verjaardag en ik wilde haar gewoon nog een paar dagen bij me houden... Mijn ***. Mijn lieve, zachte schatje verzette zich tijdens een superpijnlijke injectie. In plaats van haar een vredig einde te gunnen door haar te laten inslapen, heb ik haar een vreselijke dood bezorgd omdat ze al haar laatste krachten gebruikte om aan die prik te ontsnappen. Ik denk niet dat ik mezelf dit ooit zal vergeven.

Goedenavond

Ik reageer even op je bericht omdat ik me erg herken in jouw situatie. Misschien helpt mijn verhaal je om wat antwoorden te vinden...

Je bericht, je verdriet en al je vragen raken me echt.

Ik heb zelf zes dagen niets meer op deze site geschreven; ik had even een pauze nodig nadat ik in elf maanden tijd twee van mijn honden van 13 jaar ben verloren, en kort daarna ook mijn kat van 7 door een ongeluk... Bij twee van hen gebeurde het heel onlangs, binnen zes dagen tijd. Ik voel dus ook heel veel verdriet en schuldgevoel.

Het is heel logisch dat je al die twijfels hebt. Je deelt niet 19 jaar lang je leven met een kat zonder dat ze echt een deel van de familie wordt. Het is dan ook ontzettend zwaar om haar te moeten missen... De beslissing nemen is het moeilijkste wat er is, maar het is ook de laatste daad van liefde die je voor je katje kon doen: haar laten gaan naar een wereld zonder pijn.

Mijn hond Cheyenne was ook aan het einde van haar krachten. Ze had artrose en hoewel ze nog goed at en nog wel liep (met steeds meer moeite), heb ik ook lang getwijfeld of ik haar moest laten gaan. Het is zo lastig om te weten wat het juiste moment is... Nu ik er met een paar maanden afstand naar kijk, denk ik dat ze meer leed dan ik op dat moment wilde zien en dat het echt tijd was om een einde te maken aan haar moeilijke leventje.

Jouw kat at steeds minder, ze had waarschijnlijk neurologische problemen en het feit dat ze steeds vaker klaagde, laat volgens mij zien dat ze pijn had. Dieren, en zeker katten, laten hun pijn bijna niet merken, behalve op het allerlaatst wanneer ze zich terugtrekken en stoppen met eten.

Dus ja, je hebt er goed aan gedaan om een einde te maken aan een leven dat te zwaar voor haar werd.

Iemand op deze site zei laatst tegen me dat het moeilijk is om de leegte die een dier achterlaat te overwinnen, maar houd in je achterhoofd dat zij – in tegenstelling tot veel dieren die worden achtergelaten, mishandeld of uitgehongerd – tenminste een fijn leven heeft gehad vol liefde en aandacht... Denk daaraan op de momenten dat het gemis of de twijfel zwaar op je drukken.

Ik wens je heel veel sterkte in deze pijnlijke tijd.

Monique