Mijn geliefde poes is afgelopen vrijdag 4 april 2021 naar de hemel gegaan. Ik had me mentaal totaal niet voorbereid op de tijd daarna, ik kom gewoon niet meer vooruit... We wisten natuurlijk wel dat ze niet het eeuwige leven had, maar tussen het je voorstellen en de harde werkelijkheid zit een enorm verschil...
Ik voel me om meerdere redenen schuldig, maar vooral omdat ik nooit echt zeker zal weten of ze nou echt pijn heeft gehad.
Natuurlijk, ze zou begin mei 19 zijn geworden, wat een prachtige leeftijd is, maar hoe was ze er nou echt aan toe op het moment van die vreselijke beslissing...? Ze ging nog gewoon naar de kattenbak (misschien wel erg veel plassen, dus daar zat mogelijk een probleem op dat gebied...), ze waste zichzelf nog prima, speelde nog met kleine dingetjes, rende nog een beetje rond na haar behoefte of wanneer ik haar achternazat om te spelen, en ze sprong nog best behendig voor haar hoge leeftijd. Bij het eten begon misschien het eerste probleem; ze had de laatste twee weken minder trek in haar brokjes en ook wat minder in haar zakjes natvoer.
Er was dus eigenlijk nog niets echt verontrustends aan de hand, zou je zeggen... behalve dat ze sinds een jaar of vier, misschien wel langer, gilde, schreeuwde of huilde (sommigen zouden het misschien mopperen noemen). Eerst was het een of twee keer 's avonds voor het slapengaan, maar het werd steeds erger tot het ook overdag was, 's nachts, 's ochtends, tijdens onze maaltijden, na de kattenbak, voor het drinken... eigenlijk bijna de hele tijd dat ze niet sliep. Het was dagelijkse kost.
Daarnaast liep ze rondjes om meubels en op de tafel. Volgens de dierenarts had ze waarschijnlijk een psychologisch of neurologisch probleem.
En het klopt dat ik de laatste maanden zag dat ze een beetje trilde bij haar kopje en lijfje als ze in de "sfinxhouding" sliep... wat inderdaad wijst op neurologische problemen.
Maar hoe weet je nou zeker dat ze daar zóveel last van had dat IK de beslissing moest nemen om een einde aan haar leven te maken?
Ze was nog zo knuffelig, was heel vaak bij me, sliep in haar kleine mandje (dat ik maar niet over mijn hart kan verkrijgen om weg te gooien) of op schoot, vroeg om aaitjes en kriebels, gaf kopjes en spon aan één stuk door...
Ik weet echt niet of dit schuldgevoel ooit nog overgaat, eerlijk gezegd...
Tegen jou, mijn lieve schat, zeg ik: het spijt me dat ik dit heb gedaan als je nog niet genoeg leed om dit te verdienen....
PS: Sorry voor dit lange verhaal. En bedankt voor jullie reacties als die er komen. Groetjes aan iedereen.
