Enorm schuldgevoel en verdriet na het afscheid van mijn poes...

Hallo, op 4 april 2022 heb ik mijn kat laten inslapen, ze zou eind mei 19 zijn geworden. Mijn baby, mijn lieverd, mijn beste vriendin; ik was haar mens en zij mijn kat. Zo'n 2,5 jaar geleden miauwde ze dag en nacht en sprong ze tegen de deurklinken aan, net als toen ze nog jong was. Ik trok het niet meer, we hebben verschillende medicijnen geprobeerd maar niets hielp, tot een dierenarts zei dat ik met alles moest stoppen. Er gebeurde een wonder en ze knapte weer op. Maar als ik haar een stukje ham of wat gehakt gaf, werd ze weer onrustig. Ik deed altijd mijn uiterste best. Twee jaar geleden heb ik haar nog laten opereren aan een gezwelletje. Ze herstelde goed. Drie maanden geleden ben ik begonnen met de behandeling voor een te snel werkende schildklier (hyperthyreoïdie). Ondertussen werd ze zwakker in haar achterpoten en plaste ze veel. Ik had twee kattenbakken voor haar neergezet die ik twee keer per week verschoonde. Sinds februari had ze minder zin in eten en miauwde ze één of twee keer per nacht. Vier dagen voordat ik de knoop doorhakte, begon ze weer te miauwen en sliep ze eigenlijk niet meer echt. Ik had de kracht niet meer en ik nam de beslissing onderweg naar de dierenarts. De dag ervoor heb ik haar nog vier keer onderaan de tuin neergezet, waarna ze weer naar boven kwam, in de hoop dat ze moe zou worden en zou kunnen slapen. Ik dacht dat een goede nachtrust haar goed zou doen. Het lukte me niet om haar te kalmeren. Mocht ze geslapen hebben, dan heb ik haar in elk geval niet gehoord. De volgende dag ging ik eerder weg van mijn werk omdat ik echt helemaal op was, en bij thuiskomst stond ze achter de deur te miauwen, terwijl ze normaal gesproken altijd rustig boven was. Maanden daarvoor had ik haar al verteld hoeveel ik van haar hield en dat ik dat voor altijd zou blijven doen. We zijn vijf keer verhuisd en tot haar elfde ging ze naar buiten. Na een paar verwondingen voelde ik dat ze zich veiliger voelde door alleen nog maar binnen en op het balkon te blijven. Maar ze liep nog steeds de trap op en kwam de hele tijd bij me zitten. Elke keer als ik naar mijn werk ging, knipperde ze met haar ogen om me gedag te zeggen, behalve die ene dag. Ik mis haar zo erg, mijn huis is leeg zonder haar. Ik mis mijn vriendinnetje, ik huil bijna elke dag en soms voel ik haar nog bij me. Ik voel me ook schuldig dat ik de kracht niet meer had om haar te helpen. Ze is in mijn armen ingeslapen, met mijn hand onder haar kopje toen ze ging. Maar weet je, ik ben niet gestopt met huilen en ik heb ook "sorry" en "ik hou van je" tegen haar gezegd. / Je staat er niet alleen voor, ik heb ook alleen maar gehuild zonder het haar uit te leggen. Ze zijn op dezelfde dag en op dezelfde leeftijd heengegaan, en ze kwamen uit dezelfde maand. Ik deel je verdriet en ik weet hoeveel je van haar hield. Vier jaar lang dat gekerm moeten aanhoren... je bent heel dapper geweest. Wie zijn wij om over het einde te beslissen... ik weet alleen dat ik haar liever tot hier heb gebracht, waar ze nu veilig is. Als reïncarnatie bestaat, wil ik erbij zijn. Ik wil er zeker van zijn dat we altijd met liefde over haar zullen waken.

Bedankt. En toch moet ik er constant aan denken. Ik zie de beelden steeds weer voor me. Hoe zijn kleine, warme lichaampje steeds zwaarder werd in mijn armen. Zonder dat ik iets deed om hem tegen te houden, ik aaide hem alleen over zijn kopje om hem te kalmeren. Maar was het voor hem of voor mij? Hem het leven ontnemen, deed ik dat voor hem of voor mij? Alleen omdat ik het idee niet kon verdragen dat hij zou kunnen lijden. Dit schuldgevoel is echt vreselijk. Hij laat zo'n leegte achter in mijn leven. Ik heb beslist over zijn leven en dood. Ik mis hem zo. Met dat vreselijke gevoel alsof hij weer wakker zal worden en ik hem levend heb begraven.

Misschien heb ik de juiste keuze gemaakt, maar ik weet het niet zeker. Hij vocht zo hard om te blijven leven.

Bedankt voor jullie steun.

Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies. Probeer jezelf niet te veel te verwijten, je hebt de juiste keuze gemaakt door hem te laten inslapen. Als je deze beslissing hebt moeten nemen, dan was het ook echt het juiste moment.

Ja. Dat enorme schuldgevoel, de twijfel. Het is vreselijk. Mijn oude kat vertrouwde me, en toch... heb ik de keuze moeten maken om een einde aan zijn leven te maken.

Hij at niet meer. Vocht in de buikholte en vocht rond zijn hart en longen.

Toch had ik, behalve het feit dat hij niet meer at, niet het idee dat hij echt leed.

Hij spinde als ik hem aaide.

Hij liep nog steeds zelf naar de kattenbak voor zijn behoefte.

Maar hij was enorm afgevallen. De dierenarts vertelde me dat er geen behandeling meer mogelijk was.

Dus in plaats van hem nog verder achteruit te zien gaan, heb ik de uiteindelijke beslissing genomen.

Ik heb een dierenarts aan huis laten komen; ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem in zijn reismandje te stoppen.

Alsof hij een uitstapje ging maken.

Dus mijn oude maatje is ingeslapen. In mijn armen. En toen de prik in zijn hart...

Vreselijk pijnlijke momenten. Voor mijn kinderen en voor mij.

Ik blijf achter met het schuldgevoel en de twijfel...

Zelf heb ik mijn poesje ook moeten laten inslapen, alweer een hele tijd geleden, maar ik zat in dezelfde situatie als die de dierenarts van @ptitemat beschreef. Mijn poesje was al twee keer opgenomen vanwege vocht in de longen. De tweede keer vertelde de dierenarts me dat als ze weer zou stoppen met eten, we euthanasie moesten overwegen. Toen dat kort daarna weer gebeurde, heb ik haar twee à drie dagen dwanggevoerd met een spuitje en een soort heel plakkerig en voedzaam middel dat ik bij de apotheek had gehaald. De vierde dag lag ze bij thuiskomst in de badkamer (ik wist meteen dat het einde daar was). Mijn buurvrouw heeft me toen direct naar de dierenarts gebracht en die zei dat ze aan het sterven was. Ik heb me jarenlang enorm schuldig gevoeld. Zelfs nu kan ik nog niet aan haar denken zonder dat de tranen in mijn ogen springen. De herinnering die ik aan haar heb, zijn niet de mooie momenten die we samen hebben gehad, maar die laatste dagen en die blik van onbegrip toen ik dat spuitje in haar bekje duwde. Ik ben bij haar gebleven toen ze haar spuitje kreeg, maar ik weet niet eens zeker of ze wel doorhad dat ik er was tijdens die laatste momenten. Het heeft bijna een jaar geduurd voordat ik weer een nieuw poesje in huis nam. En hoewel ik natuurlijk alles voor haar zal doen als er iets met haar gebeurt, zal ik proberen om de juiste beslissing te nemen, hoe pijnlijk die ook is, wanneer dat nodig blijkt te zijn.

Goedenavond, echt super bedankt voor je berichtje...

Inderdaad heb ik zelf ook veel last van de tranen, het gepieker en de angst, al begint het een heel klein beetje te bedaren door al het uitzoeken en lezen + het 'sturen van liefde' naar mijn vermiste poesje...

Op mijn beurt wens ik jou ook heel veel sterkte, en een goede reis voor jouw maatje.

Hoi, ik had al jullie reacties niet gezien omdat ik geen melding had gekregen. Bedankt voor jullie verhalen, en Koligane, ik vind het oprecht heel erg voor je, omdat het bij jou nog net zo vers is als bij mij. Ik heb zelf ook die angst dat ik het niet goed heb gedaan of te vroeg... Ik kan me voorstellen dat je, net als ik, ontzettend veel piekert, moet huilen en misschien ook angstig bent. Ik kan je niet echt adviseren omdat ik er zelf ook helemaal doorheen zit en niet goed weet hoe ik hiermee om moet gaan. In plaats van te somber over te komen, wil ik je daarom vooral heel veel sterkte wensen. En ook veel sterkte voor iedereen die onlangs hun geliefde maatje heeft verloren. Nogmaals bedankt voor jullie reacties.

Echt enorm bedankt allemaal. Het doet me goed om jullie berichten te lezen, want het is voor mij inderdaad heel herkenbaar.

Echt ontzettend bedankt.

Trouwens, echt bedankt aan iedereen (dit is de allereerste keer dat ik op een forum zit, een beetje een wanhoopsdaad voor mij in deze periode, en deze site is echt een geschenk uit de hemel...). BEDANKT.

Het bewijst maar weer dat liefde voor dieren mensen goed en mooi maakt... Bedankt allemaal.

Deze beslissing is voor ons allemaal een van de moeilijkste uit ons leven.... Ik had altijd tegen mezelf gezegd dat ik NOOIT mijn panter naar de dierenarts zou kunnen brengen om een einde aan zijn leven te maken, dat ik NOOIT met hem weg zou kunnen gaan en met een lege reismand zou terugkomen....

Maar ja, het lot besliste anders. Hij ging hard achteruit. Ik heb hem nog meegenomen om te proberen hem te behandelen, ondanks zijn 18 jaar, maar er was niets meer aan te doen. Dus nam ik hem weer mee naar huis, in de hoop dat hij in zijn slaap zou wegglijden, gewoon thuis, in alle rust... Maar de dierenarts legde me uit dat het bij een kat nooit zo gaat, ze houden vol, tot het bittere eind... En helaas moest ik er uiteindelijk toch aan geloven om die verschrikkelijke beslissing te nemen... Het is zwaar, maar je moet het proberen te zien als een daad van liefde en vooral op jezelf vertrouwen... Een vriendin zei me dat ik wel zou voelen wanneer het moment daar was; ik geloofde haar eerst niet, maar uiteindelijk was dat ook zo...

Wij kennen onze maatjes beter dan wie dan ook, dus als we voelen dat het nu moet gebeuren, dan is dat ook echt zo...

Toen ik hem bracht, stelde de dierenarts me gerust door te zeggen dat het ergste is om die ene of twee dagen te lang te wachten, waardoor het dier alleen maar meer lijdt en je de beslissing halsoverkop moet nemen. Dat is een nog zwaardere beproeving voor het beestje, voor ons en voor de dierenarts....

Kortom, voel je niet schuldig en vertrouw op je beslissing en op het feit dat je maatje je op de een of andere manier heeft laten weten dat het tijd was....

Echt heel erg bedankt. Je bericht doet me goed.