Enorm schuldgevoel en verdriet na het afscheid van mijn poes...

Het gemis van een huisdier is vreselijk. Leren leven zonder hen en hun vertrek accepteren is voor mij, en voor ons allemaal, een ontzettend pijnlijk moment. De dagen gaan voorbij en de leegte is enorm. Ik denk elke dag aan hem en die knoop in mijn maag doet echt pijn. Het is zwaar om te leven zonder onze kleine pluizenbol.

Jullie reacties en ervaringen zijn zo hartverwarmend en jullie verhalen helpen me om me minder alleen te voelen. @Ceaumama, je verhaal is echt ontroerend. Je toewijding, de liefde voor je lieverd en de begeleiding die je hem hebt gegeven; ja, dat is pas echte liefde. Je bericht raakt me echt. Bedankt voor je troostende woorden.

Ik mis haar zo ontzettend... ze was zo speels. Ze was de allerbeste jager, ze heeft zelfs een keer een mol voor me meegebracht. Toen ze nog jong was, kreeg ze de deuren open door op de klinken te springen. In een moeilijke periode in mijn leven met veel angst waakte ze over me. Ze kwam naar m'n auto toe als ik thuiskwam van m'n werk en dan liepen we samen naar binnen. Toen ze oud was, kwam ze van haar kussen af om me bovenaan de trap te begroeten. Ze ging naar bed als ik op de bank in slaap viel. Ze was er altijd. Ik hou van je, mijn baby. Mijn kleine poezebeest, mijn kleine moppie.

Hallo Sandra en Eli 27, ik leef heel erg met jullie mee. In februari heb ik mijn Loulou moeten laten inslapen vanwege nierfalen. Hij werd al 18 maanden behandeld en het ging een tijdje echt een stuk beter, maar in januari ging hij ineens hard achteruit. Hij heeft een week lang 24 uur per dag aan het infuus gelegen in de kliniek met vochtinjecties, maar het ging helemaal niet beter, integendeel zelfs. Ondanks medicijnen om zijn eetlust op te wekken en alle soorten brokken en natvoer die we hem gaven, wilde hij niet meer eten. Ik moest hem echt "dwangvoeren". Hij was ook constant onderkoeld en op een ochtend kon hij niet meer opstaan. Toen moesten we die rotbeslissing wel nemen. Ook al weet je dat het is om ze onnodig lijden te besparen en dat het de ultieme daad van liefde is, dat stemmetje in je hoofd dat je een schuldgevoel aanpraat blijft toch aanwezig. Het begint nu wat te vervagen; de ene dag is het er niet, maar op dagen dat het gemis en de leegte te groot zijn, steekt het weer de kop op. Met de tijd denk ik dat we aan de mooie momenten met onze lieverds kunnen terugdenken zonder dikke tranen te huilen, maar gewoon met een klein traantje van ontroering.

En Sann, ik begrijp je schuldgevoel ook heel goed dat hij je zo heeft achtergelaten. Ik geloof dat als je van een dier houdt, het niet uitmaakt hoe het afscheid gaat, je altijd wel met dat schuldgevoel blijft zitten. Je vraagt je af wat je anders had kunnen doen of wat je niet goed hebt gedaan, maar we moeten onszelf voorhouden dat we er alles aan hebben gedaan, en vaak zelfs meer dan dat, om ze te helpen. We hebben van ze gehouden, ze verwend en ze waren echt een volwaardig onderdeel van ons gezin. Ja, de leegte en het gemis zijn er, maar dat zal uiteindelijk plaatsmaken voor mooie en warme herinneringen.

Ik wens jullie heel veel sterkte en leef met jullie mee.

Het is zo ontzettend zwaar, dat moment van afscheid, dat je altijd wel weer je eigen zwakheden tegenkomt. Uit liefde zeg ik tegen mezelf dat ik me vooral de aandacht en de liefde moet herinneren die we elkaar hebben gegeven buiten dit moeilijke moment om; het is simpelweg onmogelijk om op zo’n moment volledig aan je eigen verwachtingen te voldoen.

Hallo, wat ben je een mooi mens. Je bent tot het allerlaatste moment bij hem gebleven en hebt hem verzorgd tijdens zijn oude dag, totdat hij op een natuurlijke manier is heengegaan. Je was er echt voor hem, zo zorgzaam en liefdevol. Ik begrijp heel goed wat je bedoelt als je zegt dat er een deel van jezelf is weggevlogen. Ik mis mijn meisje ook zo ontzettend. Ik houd mezelf voor dat ze veilig is in mijn hart. Ik zou zo graag nog één momentje bij haar willen zijn. De dierenarts heeft me een condoleancekaart gestuurd, dat was zo ontzettend lief. Er stond een zin op van het crematorium: 'Elke traan die vloeit, is een bewijs van liefde'. Ik wens je heel veel sterkte en mijn oprechte medeleven. Bedankt dat je jouw verhaal met me hebt gedeeld en voor je lieve woorden. Liefs.

Hallo

Je hebt geluk bij een ongeluk gehad, en bovendien is je geliefde kat 19 geworden, wat een prachtig leven! Ik denk dat je de juiste beslissing hebt genomen; je moet sterk zijn om dat te kunnen doen. Ik had de moed niet, mijn kat is op 13 maart 2022 overleden. Hij was al drie jaar ziek: hyperthyreoïdie, hoge bloeddruk en hartproblemen. Het eerste jaar werkte zijn behandeling heel goed, maar na verloop van tijd ging het met ups en downs. We moesten de medicatie tot het maximum verhogen, maar hij reageerde er niet meer goed op. Hij viel af en begon 's nachts te miauwen; ik wist niet en weet nog steeds niet waarom. Hoe dan ook, zes maanden geleden kreeg hij moeite met ademhalen. Meteen naar de dierenarts, hij heeft 24 uur aan het zuurstof gelegen en de hartmedicatie werd weer verhoogd. Twee maanden later gebeurde het weer, opnieuw 24 uur bij de dierenarts. En in maart, op een zondag, ging het slecht met mijn Safir. Hij ademde heel moeizaam en deze keer door zijn bekje. Ik vond een dienstdoende dierenarts en ben erheen gegaan. Ik weet dat Safir een hekel heeft aan de auto en dat het hem stress geeft, maar ik moest hem zo snel mogelijk wegbrengen. De dierenarts zei aan de telefoon dat door de bek ademen met zijn problemen geen goed teken was. Hij hield zich rustig in zijn reismandje op mijn schoot. Hij miauwde een beetje, ik stelde hem gerust, en opeens begon hij te hoesten en raakte hij in paniek. Ik deed zijn mandje open, aaide hem en hij bleef maar hoesten. Ik zie nog steeds dat kopje voor me, happend naar lucht. Hij sprong naar de achterbank van de auto, verloor zijn evenwicht en viel tussen de stoelen. Ik riep hem, hij klom weer op de achterbank en ging languit liggen. Ik dacht "oef, hij is rustig". We kwamen aan bij de kliniek op de parkeerplaats en toen zag ik Safir niet meer op de bank liggen. Hij lag weer tussen de stoelen en was overleden. Ik zie het nog zo voor me toen ik het portier opende: Safir in de armen van mijn man, zijn kopje opzij, zijn ogen open en zijn tongetje uit zijn bekje. Ik huil. De dierenarts heeft hem nog geprobeerd te reanimeren, maar er was niets meer aan te doen. Ik huil van 's ochtends tot 's avonds, er vreet een knoop in mijn maag aan me, het is verschrikkelijk. Ik kan aan niets anders denken, mijn lieverd is voor altijd weg. Er is iets van mij met hem meegegaan. Het lukt me niet om het te vergeten, de pijn is vreselijk en het gemis is ontzettend wreed.