Goedenavond,
Mijn kat is bijna 6 maanden geleden overleden. Ik heb al eerder gepost over de bijzondere band die ik met haar had, en vlak na haar dood vertelde ik over de enorme schok (ik was erbij toen ze stierf, het was heel heftig)... En dat ik er met bijna niemand over kan praten, omdat ik me veroordeeld voel of het idee heb dat ik mensen verveel door over het "verleden" te praten... Terwijl zij de enige was die me op de been hield. Maar goed... hier krijg ik wel steun en ik wil die mensen bedanken als ze dit lezen. :)
Ik was me langzaam aan het voorbereiden om een nieuwe poes of misschien wel twee uit het asiel te halen, vooral omdat ik een periode van twee weken had waarin ik niet meer huilde. Ik dacht dat ik niet meer zou huilen, maar nee. Ik mis haar constant, ik huil tot ik er letterlijk misselijk van word. Als ik op de sites van asielen naar katten en kittens kijk, denk ik aan haar, aan een mogelijke reïncarnatie, en soms sluit ik alles af en wil ik me alleen maar opsluiten in mijn herinneringen. Trouwens, ik heb haar mandje ook nog steeds niet weggehaald.
Door dit alles weet ik niet of ik wel een nieuwe kat kan nemen (ik ben bang dat ik het beestje niet genoeg zal liefhebben), maar tegelijkertijd mis ik de aanwezigheid van een kat zo ontzettend. Mijn vorige kat kreeg ik ook terwijl ik nog in de rouw was om de kat daarvóór, waar ik ook dol op was (ook na ongeveer zes maanden), en dat pakte uiteindelijk geweldig uit. Dus ik weet het gewoon niet...
Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden.
🤦