Mijn kat is overleden tijdens een algehele narcose

Hoi Meemaw,

Allereerst, het spijt me echt ontzettend wat er met je kat is gebeurd. Ik begrijp je pijn en je verdriet helemaal! Ik kan me voorstellen hoe moeilijk dit moet zijn, zeker als het zo onverwacht is... 😔

Maar, ook al is het makkelijker gezegd dan gedaan, je moet je echt niet schuldig voelen...

Je hebt gedaan wat het beste was voor je kat, niets doen was misschien wel net zo tragisch geweest...

Ik heb een paar maanden geleden hetzelfde meegemaakt met mijn poes... ze is bij de dierenarts heengegaan... zonder mij... ik voelde me ook schuldig, maar je moet maar zo denken: in zulke gevallen voel je je eigenlijk altijd wel schuldig....

Geef jezelf de tijd, want alleen de tijd kan de pijn verzachten...

En aarzel niet om hier berichten te blijven plaatsen, want het helpt echt om te kunnen praten met mensen die min of meer hetzelfde hebben meegemaakt!

Ik wens je heel veel sterkte!

Vandaag gaat het echt helemaal niet... Het schuldgevoel is enorm. Ik weet niet hoe ik hier ooit mee moet leven. Ik beleef dat moment dat ik een slecht voorgevoel had steeds opnieuw in mijn hoofd. En het moment dat ze zonder tegenstribbelen, zonder geluid, gelaten in haar vervoersmandje stapte. Had ik het toen maar geweten...

Ik huil dag en nacht. Het is nu drie weken geleden en ik wil het wel uitschreeuwen en met mijn hoofd tegen de muren slaan. Dit is de ergste pijn die ik ooit heb gevoeld. Ze was mijn allerlievelingsdier van m'n hele leven en door mijn schuld is ze dood gegaan terwijl ze kerngezond was. Ik zal het mezelf tot in m'n graf blijven verwijten.

Bovendien wist ik niet dat je ook rechtstreeks contact kunt opnemen met een dierenuitvaartcentrum zonder via de dierenarts te gaan, en dat je bij de crematie aanwezig kunt zijn. Ik heb zo'n spijt dat ik daar niet voor heb gekozen, uit respect voor mijn schatje... Ik kan alleen maar denken aan haar kleine, bevroren lichaampje dat op een stapel met anderen is gelegd voor het transport... Ik ben niet eens in staat geweest om haar een waardig afscheid te geven... We wachten op dit moment nog steeds op de as.

Bedankt Meemaw voor je reactie.

Ja, het doet echt goed om dit te kunnen delen met mensen die het begrijpen door de liefde die ze voor hun maatjes voelen.

Mijn lieve Cyrus maakte het goed ondanks zijn ziekte en ik heb er toen op vertrouwd.

Ik ben net als jij; ik weet dat dit bij de stappen van rouwverwerking hoort. Maar ook al neem ik het mezelf ontzettend kwalijk dat ik de operatie heb laten doen, ik ben ook boos op al die dierenartsen die niet genoeg hameren op de risico's van elke medische handeling en die achteraf alleen maar zeggen dat het nou eenmaal een risico was.

Het schuldgevoel dat we hun leven hebben verkort, dragen wij nu mee.

Zorg goed voor jezelf.

Als ik de ervaringen lees van anderen die dit hebben meegemaakt, zal de tijd de pijn verzachten, ook al heb je nu het gevoel dat dat nooit gaat lukken.

Ik leef enorm met je mee.

Bedankt voor jullie reacties. Ik probeer de dierenarts niet de schuld te geven (ik heb haar naderhand nog gesproken en ze komt oprecht over). Toch zet ik nooit meer een voet in die kliniek. Ze stelden echt bijna geen vragen tijdens het consult, terwijl ze haar nog nooit hadden gezien. Vooral niet naar de datum van de laatste narcose en hoe vaak ze die al heeft gehad (volgens de dierenarts is dat een risicofactor, dus waarom vraag je dat dan niet?). Op dat moment wist ik helemaal niets van die risico's en vertrouwde ik de dierenarts gewoon, maar ik denk dat als hij die info had gehad, hij de ingreep misschien niet had voorgesteld.

Bovendien nam de eerste dierenarts, in tegenstelling tot deze, echt de tijd voor een korte controle vooraf waar we bij waren; ze luisterde naar haar hartje, vroeg of ze goed had geslapen, of ze fit was, etc. en gaf de verdoving waar we bij stonden. Hier was daar niks van bij. We brachten Mimi om 8:30 uur, de assistente nam de reismand over en dat was het. Mijn hart breekt bij de gedachte dat ik mijn baby daar heb achtergelaten als een simpele zak aardappelen...

Hoi Meemaw,

Ik voel echt met je mee, vooral omdat ik in precies dezelfde situatie zit als jij. Alles wat je beschrijft voel ik ook, en je woorden hadden de mijne kunnen zijn.

Mijn hond is op 31 maart jongstleden overleden na een operatie aan zijn strottenhoofd, helemaal alleen in zijn bench op de intensive care in Maisons-Alfort.

Net als jij voel ik me enorm schuldig dat ik die rotoperatie heb laten doen, terwijl ik alleen maar wilde dat het beter met hem zou gaan.

Dierenartsen waarschuwen naar mijn mening niet genoeg voor de risico's.

Ik kan het ook nog steeds niet geloven. Ik zou de tijd zo graag willen terugdraaien.

Net als jij twijfelde ik de avond voor de operatie nog, misschien kwam dat door de spanning voor de ingreep. Ik had naar mijn gevoel moeten luisteren en moeten wachten.

Het voelt alsof ik in een nachtmerrie zit en elke dag dieper wegzak. Ik heb het gevoel dat ik vanbinnen ontplof van de pijn.

Helaas kan ik je niet echt opvrolijken, maar ik wil je in ieder geval laten weten dat je niet alleen bent.

Ik heb op dit forum lieve mensen gevonden die hun ervaringen met me hebben gedeeld, ook al blijft het verdriet enorm.

Mijn Cyrus heeft, net als jouw Mimi, een mooi leven gehad.

Ik wens je veel sterkte toe bij het begin van je rouwproces.

Goedenavond,

Heel veel sterkte met het verlies van je kat, dat valt inderdaad echt niet mee. Mijn eerste kat Voyou, die 15,5 jaar is geworden, had ook zoiets: een soort cyste onderaan zijn rug, vlakbij de staart. Mijn dierenarts wilde hem niet opereren vanwege zijn leeftijd; de kans was groot dat hij erin zou blijven. Ook legde hij uit dat het meer weg had van een tumor die zelfs na een operatie waarschijnlijk weer terug zou groeien, daar of ergens anders.

Ik heb een heel zware beslissing moeten nemen die mijn hart brak. De dierenarts zei dat het beter was om hem te laten gaan zodat hij niet zou lijden. Het was dat, of hem laten rondlopen met die cyste of tumor waardoor hij uiteindelijk pijn zou krijgen.

Ik heb er een paar dagen goed over nagedacht en toen de moeilijke knoop doorgehakt om hem te laten inslapen. Ook al had hij op dat moment nog niet direct pijn, ik wilde niet wachten tot het wel zover was.

Ik leef enorm met je mee en nogmaals gecondoleerd. Heel veel sterkte gewenst, ik denk aan je kat.

Hoi,

Allereerst, wat ontzettend naar voor je. :(

Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, maar je moet je echt niet schuldig voelen. Je bracht je kat weg om hem te laten helpen. Stel dat je het omgekeerde had gedaan en hem niet had laten behandelen, dan had je het jezelf ook verweten als er iets was gebeurd omdat je niet naar de dierenarts was gegaan. Het is een vicieuze cirkel.

Wat betreft de oorzaak van het overlijden denk ik dat de dierenarts ook niets te verwijten valt. Net als bij mensen, en volgens mij is dat bij katten zelfs nog sterker, is narcose best heftig. Elke narcose, zonder uitzondering, zelfs een klein roesje voor een simpele gebitsreiniging, brengt een risico met zich mee. Hoe klein ook, het risico is er. Helaas heb jij net die pech gehad.

Ik vind je verhaal heel verdrietig, maar het is simpelweg brute pech en niet de schuld van iemand persoonlijk. Hooguit had de dierenarts je moeten waarschuwen dat er een risico was, maar omdat dat risico zo klein is, ben ik ervan overtuigd dat de operatie sowieso wel was doorgegaan.

Kortom, iedereen hier begrijpt je enorme verdriet, maar zoek alsjeblieft geen schuldige, niet bij jezelf en niet bij de dierenarts. Nogmaals, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar geef jezelf de tijd om dit te verwerken.

(Vervolg #2)

Aanstaande dinsdag is het drie weken geleden en ik kan het nog steeds niet geloven. Ik ben er kapot van. Ze was mijn kleine baby, mijn kleine Mimoune, de liefste, de slimste, de mooiste, met haar pittige karaktertje en haar bijna menselijke blik. We waren onafscheidelijk, echte soulmates; ik kende haar trouwens al vanaf haar allereerste dag op aarde en zij heeft mij uitgekozen, veel meer dan andersom.

Ik mis haar vreselijk en vooral het schuldgevoel vreet aan me, waardoor ik het geen plekje kan geven. Ik ben er heilig van overtuigd dat ik die ochtend een slecht voorgevoel had en dat ik niet naar mezelf heb geluisterd. Ze was kerngezond, ze vertrouwde me volledig en ik heb haar de dood in gejaagd... Ik neem het mezelf zo kwalijk dat ik die dierenarts heb vertrouwd, dat ik dit en dat heb gedaan. En dat terwijl ik dacht dat ik het juiste deed! Het enige wat ik wilde, was ervoor zorgen dat ik haar zo lang mogelijk bij me kon houden, maar het pakte precies omgekeerd uit.

Ze was mijn eerste 'eigen' kat, ze was er mijn hele puberteit voor me, ook tijdens hele zware momenten. Ik ben compleet getraumatiseerd door hoe plotseling het allemaal ging. Hoe kun je je nou voorstellen dat je je dier wegbrengt voor een simpele routine-ingreep en dat ze in de koeling ligt als je haar weer terugziet? Ik voel me zo schuldig. Ik droomde dat ze heel oud zou worden, ik dacht dat we nog vele mooie jaren konden genieten van onze magische band en dan ineens, in een seconde, stopt haar hartje zonder dat ik ook maar afscheid heb kunnen nemen.

Ik blijf haar laatste uurtjes thuis maar in een loop afspelen in mijn hoofd, net als het bericht van haar overlijden... Ik heb uitleg nodig... Mijn brein kan de 'update' gewoon niet maken. Waarom worden we niet beter geïnformeerd over de risico's van narcose? Waarom heeft niemand me verteld dat het hartje van mijn kleine katje het zou kunnen begeven tijdens de ingreep? Ik zit met duizend vragen en ik krijg het maar niet uit mijn hoofd dat dit waarschijnlijk voorkomen had kunnen worden...