Mijn kat is overleden tijdens een algehele narcose

Hoi Meemaw.

Het spijt me echt te horen wat er met je katje is gebeurd. Zoals je al zegt, is het heel moeilijk te verkroppen dat het misloopt terwijl je alleen maar het beste voor haar wilt, vooral bij die rotte kwalen waarvan je weet dat je niet te lang moet wachten met een onderzoek omdat het zo snel kan verslechteren. Zelfs als je je bewust bent van de risico's van een narcose, blijft het een ontzettend lastige keuze; dat zie je bij mensen trouwens ook.

Mijn eigen katje voelt zich momenteel ook niet goed, ze is in twee weken tijd echt weggeteerd. Het is me niet gelukt om haar iets kalmerends te geven zodat ze mee kon voor een volledig onderzoek. Dat is wel nodig omdat ze enorm veel stress heeft, en door haar huidige conditie is een narcose simpelweg te riskant. Er is sowieso al een statistisch risico (ik las ergens 10% kans op complicaties bij anesthesie), en daar komt haar leeftijd van 11 jaar nog bij. Dat risico wil ik gewoon niet nemen.

Ik heb al twee afspraken moeten afzeggen omdat ze haar pilletje niet wilde innemen. Ondanks twaalf pogingen ruikt ze alles; ze is slimmer dan de gemiddelde kat. Hoe hard ik het ook probeer met allerlei trucjes, het lukt me niet, en ik voel me daar enorm schuldig over. Toen ik haar toestand verder zag verslechteren, heb ik haar uiteindelijk toch maar meegenomen zonder kalmeringsmiddel. Het resultaat was dat we nog geen 300 meter onderweg waren of ze kreeg al stuiptrekkingen van de stress. Ik was haar bijna onderweg al verloren omdat ik zo koppig was; ik wilde het zo graag goed doen en kon het niet verkroppen om haar achteruit te zien gaan zonder te weten wat ze precies mankeert en haar te proberen te helpen.

Uiteindelijk heb ik alleen een vermoedelijke diagnose gekregen (en dat pas na flink aandringen omdat de dierenarts ons na die twee afzeggingen eigenlijk niet eens meer wilde ontvangen, maar dat is een ander verhaal). We hebben nu palliatieve zorg, wat op zich fijn is, en daar moet ik het mee doen terwijl de tijd zal moeten uitwijzen hoe het verder gaat. Je ziet wel, het is nooit simpel met onze beestjes. Wat je ook doet, het is nooit perfect en er is altijd dat schuldgevoel, zelfs als je ze uit hun lijden verlost, twijfel je over de timing. Het leven neemt ze van ons af op verschillende manieren en op elke leeftijd. Bij jouw katje had het misschien ook twee maanden later kunnen gebeuren, dat weet je niet. Het had ook goed kunnen gaan en haar een hoop ellende kunnen besparen. Het is bijna altijd oneerlijk en het is logisch dat je je daartegen verzet, maar je moet het proberen te accepteren omdat je hebt gedaan wat jij dacht dat het beste was.

Ik ben volledig in paniek en ren naar de deur van de kliniek. Ze nemen Safir mee, maar ik zie aan de blik van de dierenarts al dat het voorbij is. Ze zijn ongeveer 20 minuten met Safir bezig geweest met hartmassages en injecties, en toen ging de deur open. Ik herinner me die vrouw nog die naar me toe kwam met die blik en me vertelde... hij is er niet meer, een hartstilstand. Ik dacht dat ik de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Ik bleef maar huilen en huilen. Er zat een knoop in mijn maag die ontzettend veel pijn deed, het was verschrikkelijk. Ik heb mijn baby bij de dierenarts achtergelaten om hem te laten cremeren en toen begon de hel pas echt. Van zondagavond tot de zaterdag daarna zat ik in een toestand die ik nog nooit had gekend. Ik huilde alleen maar, ik at niet meer, ik was er wel maar ook weer niet. Ik sliep niet meer en alles bleef zich maar herhalen in mijn hoofd. Ik kan nog steeds niet wennen aan het gemis, het is vreselijk. Ik ben weer gaan werken en ik huil zelfs op mijn werk. Ik voel die knoop in mijn maag nog steeds zitten. Dan ga ik naar de wc om te huilen. Als ik thuiskom, zoek ik hem, ik denk aan hem... ik mis hem vreselijk, die leegte is echt verschrikkelijk.

Drie maanden geleden begon hij ademhalingsproblemen te krijgen. De dierenarts heeft zijn behandeling toen verhoogd en een maand lang ging alles goed, tot de dag dat zijn ademhaling echt heel slecht werd. Hij heeft toen een nacht aan de zuurstof gelegen bij de dierenarts. Eenmaal weer thuis ging het beter, maar drie weken later begon het weer van voren af aan. Weer een nacht aan de zuurstof bij de dierenarts. Terug naar huis was het niet best, maar hij at wel en liep nog wat rond. En vorige maand, op zondag 13 maart rond 15:00 uur, zag ik dat het weer misging. Zijn ademhaling was heel slecht; ik zag hem in de gang staan met zijn bekje open, happend naar lucht. Ik belde de dienstdoende dierenarts, maar die vertelde me dat ze geen zuurstof in de praktijk hadden en dat we naar een kliniek moesten. Dat was 15 minuten rijden van huis. We hebben Safir in zijn reismandje gedaan en zijn direct vertrokken. Hij was rustig en miauwde af en toe, ik praatte tegen hem om hem te kalmeren. Toen we bijna bij de kliniek waren (nog 3 minuten te gaan), begon hij te hoesten en wilde hij uit zijn mandje. Ik deed het mandje open en hij bleef op mijn schoot zitten. Zijn ademhaling was vreselijk. Ik aaide hem, maar hij sprong over me heen naar de achterbank. Hij verloor zijn evenwicht en viel, ik riep hem nog en hij klom weer op de bank om te gaan liggen. Ik dacht nog dat hij gewoon even uitrustte. Eenmaal voor de kliniek stapte ik heel snel uit, maar Safir lag niet meer op de bank, maar achter mijn stoel op de grond. Ik pakte hem op en zag direct dat hij was overleden... zijn kopje opzij, zijn ogen open en zijn tongetje naar buiten.

Goedenavond, het is op dit soort momenten zo moeilijk om iets te zeggen. Ik ben mijn kat op 13 maart verloren en ik moet nog steeds elke dag aan hem denken. Ik huil veel en ben echt ontroostbaar. Ik blijf zijn einde maar in m'n hoofd herhalen en het ergste is het gemis, de leegte in m'n appartement. Safir was 15 jaar en was al 3 jaar ziek door hyperthyreoïdie (een te snel werkende schildklier). Het eerste jaar werkte de behandeling goed, maar na verloop van tijd ging hij minder eten en had hij mindere periodes. Hij viel af en knapte dan weer wat op, maar toen kreeg hij ook een hoge bloeddruk en hartproblemen. Hij werd hiervoor behandeld en kreeg per dag 3 pillen en een pipetje in de ochtend, en 's avonds weer hetzelfde. Al die pillen deden hem goed zolang het nog werkte, maar op een gegeven moment hielp het bijna niet meer. De laatste 6 maanden was hij echt heel erg moe. Ik zag het gewoon aan zijn ogen als ik hem zijn medicijnen gaf: hij was er klaar mee.

Hoi,

Je hebt je baby niet bij vreemden achtergelaten, maar bij professionals die gespecialiseerd zijn in de gezondheid van katten. Dat is wat ieder verantwoordelijk baasje doet als er gezondheidsproblemen zijn of als het gedrag van de kat verandert. Helaas is de geneeskunde geen exacte wetenschap, en dat geldt ook voor mensen. Maar advies inwinnen blijft de meest rationele en nuttige reactie.

Iedereen die meerdere katten heeft gehad, houdt wel een 'favoriet' in gedachten: een kat die meer indruk maakte, liefdevoller was, waarmee je echt een eenheid vormde of die intelligenter was. Een soort soulmate eigenlijk. Dat overkwam mij met mijn Siamees Blue Cat, die 17,5 jaar is geworden. Toch heb ik nu drie katten, waaronder twee Siamezen/Oosterse kortharen, waar ik zielsveel van houd. Geen enkele kat vervangt je onvergetelijke maatje, maar van andere katten blijven houden doet veel goeds, zowel voor het baasje in de rouw als voor de nieuwe katten. In elke levende kat vind je wel een stukje van je overleden vriendje terug. Het leven gaat weer door, en dat is maar goed ook.

Hoi Meemaw

Je spreekt uit mijn hart.

Mimi heeft jarenlang een gelukkig leven bij je gehad en dat is al heel veel waard.

Net als ik dacht je het juiste te doen; je dacht dat dit de beste oplossing was.

Helaas liep het door het lot anders, we hebben gewoon geen geluk gehad.

Dierenartsen benadrukken de risico's van hun ingrepen vaak niet genoeg. Als ze dat wel zouden doen, zou je rekening kunnen houden met het ergste en een weloverwogen beslissing kunnen nemen.

Als ik had geweten dat het fataal had kunnen aflopen, had ik dat risico nooit genomen en was mijn lieverd gewoon bij mij thuis heengegaan.

Je hebt nog zoveel liefde te geven, ook al overheerst het enorme verdriet op dit moment alles.

Vandaag is het moeilijk om een toekomst zonder hen voor te stellen, en het schuldgevoel maakt de pijn van het gemis alleen maar zwaarder.

Ik hoop dat de verhalen op dit forum je een beetje hoop geven, ook al lijkt de weg nog lang en voor nu zelfs onoverkomelijk.

Blijf vooral je verhaal delen; ook al verzacht het de pijn niet meteen, het doet goed om te weten dat anderen dit drama ook hebben meegemaakt en je begrijpen zonder te oordelen.

Pas goed op jezelf.

Hoi Meemaw,

Neem rustig de tijd om er klaar voor te zijn; waar ze nu ook is, ze zal voor altijd in je hart blijven.

De tijd verstrijkt en het gemis laat zich steeds intenser voelen.

Ik begrijp je heel goed, want ik maak op dit moment hetzelfde mee.

Het schuldgevoel over het einde en de gedachte dat ik had moeten wachten om haar leven niet te verkorten, malen constant door mijn hoofd.

Ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden om je te troosten, omdat het me bij mezelf ook niet lukt, maar weet dat je er niet alleen voor staat.

Zorg ondanks alles goed voor jezelf.

We hebben eindelijk de as ontvangen na heel wat zorgen, want na de ongelukkige samenloop van omstandigheden die leidde tot de dood van Mimi hield ik overal rekening mee. Als ik eraan terugdenk hoe erg we hebben getwijfeld voordat we haar meenamen... We hadden het er al maanden over omdat ze de laatste tijd al zo vaak bij de dierenarts was geweest (eerst een abces en direct daarna cystes) en we dachten dat het allemaal wel erg veel voor haar werd, zeker omdat die "bultjes" haar helemaal niet leken te storen. Maar ja, toen de tweede dierenarts het over kanker had, schrokken we natuurlijk enorm en konden we het niet meer zomaar zo laten.

En achteraf gezien, zelfs als we het hadden geweten: was het wel echt zinvol om dat onderzoek te laten doen, aangezien het toch niet te opereren was?

Ik ben gewoon... teleurgesteld. En ik baal er zo ontzettend van. Ik kreeg haar toen ik 14 was, ze heeft me zien opgroeien en was erbij tijdens alle belangrijke momenten in mijn leven. Ik dacht dat ze nog wel wat tijd had. Ik wilde dat ze heel oud zou worden. Ze was te bijzonder om maar 10 jaar te worden. Wat een zonde...

Ik heb een gat gegraven bij de voet van haar favoriete boom, die waar ze op zomerse middagen altijd in de schaduw lag. Maar op het moment dat ik de urn erin wilde zetten, kon ik het niet en heb ik hem huilend tegen me aan gedrukt... Ik hou haar nog even bij me, het is op dit moment te zwaar om haar definitief gedag te zeggen.

Hoi Meemaw,

Ik weet even niet wat ik moet zeggen, want je woorden zijn precies de mijne.

Vandaag is het twee weken geleden dat ik mijn kleine lieverd naar zijn droevige lot heb gebracht.

Ik wil het uitschreeuwen van de pijn, zo erg doet het zeer.

Ik voel me vreselijk schuldig en ik ben zo boos op de professionals die hem niet hebben kunnen redden.

Hij lag in de veterinaire kliniek van Maisons-Alfort en het stelde me gerust dat ze daar alles bij de hand hadden voor het geval er iets mis zou gaan.

Hij is alleen gegaan, hij moet zich zo in de steek gelaten hebben gevoeld. De dag voor zijn vertrek, in zijn kooi op de intensive care, was hij nog opgestaan om met me mee te gaan voordat hij weer neerviel. Dat beeld zal me de rest van mijn leven achtervolgen.

Ze belden me om te zeggen dat hij een hartstilstand had gehad en vroegen of ze hem moesten reanimeren, maar het mocht niet baten. Toen ik daar aankwam, was het al te laat.

14 jaar vol liefde, gereduceerd tot die drie dagen van lijden.

Ik hoop dat wanneer je de as van Mimi ophaalt, je een klein beetje rust vindt in de gedachte dat ze weer dicht bij je is.

Houd jezelf voor dat Mimi zonder pijn is gegaan, alsof ze gewoon in slaap is gevallen.

Ik leef met heel mijn hart met je mee.