Mijn kat is overleden tijdens een algehele narcose

Mijn kat Charlie (8 jaar) is net overleden tijdens de narcose voor een operatie die mij werd gepresenteerd als iets onschuldigs (het schoonmaken van een wond met een abces). De dierenarts heeft me op geen enkel moment over de risico's geïnformeerd, hij vertelde me alleen wat het zou kosten!! Ik heb er zo'n spijt van dat ik deze dierenarts heb vertrouwd. Ik had naar een andere moeten gaan om te kijken of er een manier was om het abces anders te behandelen...

Hoi. Jullie berichten lezen, ook al geeft het op zich niet echt troost, zorgt ervoor dat ik me minder alleen en minder onbegrepen voel in mijn verdriet.

Afgelopen maandag, precies een week geleden, ben ik mijn Tina verloren. Ze was 16,5 jaar oud, had nierinsufficiëntie (nierfalen), maar was stabiel. Ze had wel wat problemen, het ging soms even mis... maar uiteindelijk hield ze dapper stand. Ik moest met haar naar een dierenarts bij mij in de buurt omdat ze het moeilijk had... eentje waar ik eigenlijk niet meer zo vaak kwam omdat ik er geen vertrouwen meer in had. Mijn kat haatte haar en ze kreeg het nooit voor elkaar om bloed te prikken zonder haar te verdoven, terwijl dat bij anderen prima lukte. Hierdoor heeft ze in haar leven veel te veel onnodige narcose gehad.

Sinds haar laatste niercrisis liep ze bij kliniek Advetia, maar omdat zij echt bizarre tarieven rekenen, kon ik haar daar niet voor alles mee naartoe nemen. De grote controles deed ik daar, en voor de kleinere dingetjes ging ik naar de buurt-dierenarts...

Op vrijdag 28 december 2024 bracht ik Tina dus voor een bloedcontrole naar de buurt-dierenarts en zoals gewoonlijk bracht ze haar onder narcose voor het bloedprikken... De uitslagen waren oké en zelfs bemoedigend en stabiel. Ze verzon ter plekke dat het een blaasontsteking zou kunnen zijn, en ik ging naar huis met een krampstiller voor katten, voor een kat die al drie weken niet meer goed at.

Toen ze eenmaal wakker was uit de narcose, merkte ik dat Tina totaal de weg kwijt was en gedesoriënteerd. Ze miauwde de hele avond. Ze zocht overal in huis naar ik-weet-niet-wat. Het ging duidelijk niet goed en ik voelde dat die narcose haar toestand erger had gemaakt dan daarvoor.

Ik heb de spoeddienst gebeld, hemel en aarde bewogen, maar iedereen zei dat het daar niet aan kon liggen, dat het weekend was en dat ik naar de spoedeisende hulp moest in een andere stad, of naar de plek waar ze normaal onder controle stond. Haar vaste dierenarts dacht aan een urineweginfectie of alvleesklierontsteking en adviseerde bloedonderzoek of een echo. Ze vertelde me wel dat zo'n spoedopname direct via de spoedafdeling van de kliniek zou gaan en dat de kosten rond de 1000 euro of zelfs meer zouden liggen! Mijn hart bloedde... ik had het gevoel dat ik moest kiezen tussen een rib uit mijn lijf of het redden van mijn kat...

Het weekend ging voorbij, maar Tina at nog steeds niet. Ze leek de weg kwijt en miauwde overal, tot zondagochtend aan toe. Ik heb overal heen gebeld voor informatie en hulp. Voor een goede behandeling, maar ook zodat ik de rest van de maand nog wel te eten zou hebben. Uiteindelijk besloot ik haar toch naar Advetia te brengen, omdat de prijzen bij andere specialistische klinieken toch overal hetzelfde zijn en ik nergens anders vertrouwen in had gezien haar medische geschiedenis...

Bij aankomst was het onderzoek goed. De dierenarts was geruststellend. De volgende dag, voor de echo, was dat nog steeds zo. De dierenarts stelde me gerust en zei dat Tina er gezien de omstandigheden goed aan toe was.

Maar Tina bewoog tijdens de echo. Dus gaven ze haar een kalmeringsmiddel (sedatie), waarna ze een ademstilstand kreeg. Haar hartje is nooit meer gaan kloppen.

Ik had tot twee keer toe aangegeven dat Tina die vrijdag daarvoor nog onder narcose was geweest en dat ze daar volgens mij heel slecht op had gereageerd (verdorie, dat was pas 3 dagen geleden bij een kat van bijna 17 jaar oud!!!!!!!!!!)... Maar omdat ik zelf ook helemaal op was en het spoor bijster door al die spoedgevallen met haar, heb ik het wel gezegd maar niet hard genoeg aangedrongen. En zij hebben niet goed genoeg geluisterd!

Net als de persoon hierboven met zijn katje van 10 jaar, was ik ervan overtuigd dat ik haar over twee dagen weer op zou halen na alle onderzoeken en een rekening van zo'n 1300 euro. Ik heb Tina na een knuffel weer in haar mandje gezet, maar zonder er echt bij stil te staan, zoals ik dat normaal altijd deed... De laatste 24 uur van haar leven heeft ze doorgebracht in een kooi in een koude, onpersoonlijke kliniek, zonder mij. Ze is gestorven in de handen van vreemden. Die gedachte verlamt me. Ik word er ziek van.

Ik ben meteen Tina's lichaampje gaan ophalen en heb haar mee naar huis genomen. Ik heb bij haar kunnen waken. Ik heb spulletjes bij haar gelegd, kaarsjes gebrand en mijn ouders zijn langsgekomen om afscheid te nemen. De volgende dag hebben mijn vader en ik een graf gegraven. Ik heb nog een laatste wandelingetje met haar gemaakt en haar toen begraven op haar laatste rustplekje. Ik heb een camelia, een kerstroos (helleborus) en cyclamen geplant, en een hartvormig grafje gemaakt met stenen.

Elke dag ga ik sindsdien bij haar kijken.

Nu ben ik alleen in mijn lege huis. Tina was 16 jaar lang mijn hele leven. Mijn hele volwassen leven. Samen met haar heb ik in Brazilië, op Corsica en in Zwitserland gewoond. Zij was mijn thuis, mijn houvast, mijn veilige plek. Ik wist dat haar tijd zou komen, misschien sneller dan verwacht, maar ik had me de omstandigheden heel anders voorgesteld... Ik had nooit gedacht dat ze zo zou gaan, zonder mij... niet op deze manier.

Sindsdien dwaal ik maar wat rond. Ik huil en ik dool. Ik voel me ontheemd en gedesoriënteerd. Ik heb besloten om contact te zoeken met iemand die aan diercommunicatie doet... ik heb al met twee mensen contact gehad... ik weet niet wat het gaat opleveren... en ik baal ervan dat ik het niet eerder heb gedaan, om haar te kunnen vragen wat ze echt nodig had...

Ik deel hier mijn verdriet en mijn verhaal, net als jullie... want dit soort pijn wordt volgens mij door maar weinig mensen echt begrepen. Het voelt als een verscheuring in het diepste van je ziel, omdat onze dieren onze levensmaatjes en reisgenoten zijn. Ze worden een deel van wie we zijn. We zijn ze veel verschuldigd.

Voor mijn Tina, van wie ik zielsveel hield.

Hoi Meemaw

Ik leef echt met je mee, ik kreeg gewoon tranen in mijn ogen toen ik je bericht las. Ik heb zelf mijn lieverd verloren toen hij 15 was. Dat is natuurlijk niet hetzelfde als jouw verhaal, wat echt verschrikkelijk moet zijn om mee te maken, maar ik weet wel waar ik het over heb. Ik voelde en voel nog steeds die pijn van binnen, dat gemis en die leegte. Het is vreselijk om je maatje niet meer te zien of te horen; ik werd er echt bijna gek van, wel vier maanden lang. Mijn verhaal is niet het jouwe, maar het verlies van een geliefde is hetzelfde, de pijn is er en ik begrijp je zo goed. Zeker omdat jouw kleintje is heengegaan zonder dat je aan zijn zijde kon staan, dat is echt hartverscheurend. Mijn beestje was al twee jaar ziek en we liepen de deur plat bij de dierenarts. Die zondag ging het heel slecht en hij had veel moeite met ademen. Ik besloot hem naar een spoedkliniek te brengen die wat verder weg was, terwijl ik wist dat hij altijd veel stress had in de auto. En helaas gebeurde precies waar ik al bang voor was: hij kreeg een hartstilstand op twee minuten van de kliniek. Mijn wereld stortte in. Mijn lieverd lag op de achterbank met zijn oogjes open en zijn kopje opzij... en ik zat daar maar te huilen. Het was, en is eigenlijk nog steeds, onbegrijpelijk dat hij er niet meer is. Ik mis hem zo ontzettend. Mijn verdriet was ontroostbaar en nu ik je verhaal zo lees, begrijp ik je zo goed.

Mijn kat van 2,5 jaar oud is op 30 september overleden. Toen hij 1,5 maand oud was, had hij een schedeltrauma dat hem bijna zijn leven kostte. 

Hij heeft het overleefd. 

Toen hij 1,5 jaar was, in september... ontdekten we zijn nierprobleem. De dierenarts (mijn vaste arts die hem altijd hielp) zei me dat het wel terug zou komen omdat hij nog jong was, maar dat we hem voor nu konden redden en dat het "niets ernstigs" was.

Een jaar later, op 30 september... 

De nierproblemen van mijn kat kwamen terug, dus ik bracht hem naar de dierenarts. Ik dacht dat ik mijn eigen dierenarts zou krijgen, maar nee, een nieuwe hielp ons... hij was niet Nederlands en kwam hier niet vandaan, hij was er net. 

Hij nam mijn kat over en bekeek het oude dossier (dus inclusief het gewicht van een jaar geleden). 

Hij zei dat het niets ernstigs was, gewoon zoals gewoonlijk, en dat hij zou laten weten wanneer ik hem weer kon ophalen. 

Deze kat was mijn alles. Ik had hem al vanaf dat hij een maand oud was, ik heb hem echt "opgevoed", ik was als een moeder voor hem. 

Die dierenarts zei toen: "blijf even bij hem, ik ga even een kalmeringsmiddel halen." 

Op dat moment begreep ik het niet: waarom een kalmeringsmiddel? De kat was heel stabiel. De eerste keer dat ik hem bracht, een jaar eerder, had de vaste dierenarts hem geen kalmeringsmiddel gegeven. Ik snapte er niets van. 

Hij gaf hem een kalmeringsmiddel (met een prik...). 

De kat begon in slaap te vallen, ik begreep het niet.

Daarna moesten we weg. 

Vervolgens... 

Hij gaf hem de narcose, maar hij heeft de kat niet gewogen... 

Terwijl de vaste dierenarts hem altijd woog enzovoort, maar hij niet. 

Je moet weten dat het gewicht van mijn kat niet meer hetzelfde was. Rio was in dat jaar afgevallen, dus als hij een te hoge dosis kalmeringsmiddel + narcose heeft gegeven... ik weet niet of dat riskant is... 

Ik denk het eigenlijk wel, want een paar minuten later, we waren net bij m'n oma die naast de praktijk woont, kwam de dierenarts aankloppen. 

Hij zei: "Het spijt me, het spijt me echt, de kat heeft het niet gehaald. Hij kreeg een hartstilstand. Ik heb geprobeerd hem te reanimeren, maar het lukte niet. Ik begrijp niet waarom of wat er is gebeurd, het spijt me echt verschrikkelijk."

De dierenarts bleef maar zijn excuses aanbieden en herhalen hoe erg hij het vond en dat hij echt niet wist wat er gebeurd was... 

Eigenlijk wist niemand wat er aan de hand was, hij niet (tenminste, dat zei hij) en wij ook niet. 

Ik heb altijd het vermoeden gehad dat een kalmeringsmiddel + narcose zonder de kat te wegen dodelijk kan zijn. 

Trouwens, op de rekening staat dat kalmeringsmiddel niet eens... 

En als we zeggen dat er een middel is gegeven, ontkennen ze het. Terwijl we met drie getuigen waren: ik, mijn moeder en mijn oma. We hebben het hem alle drie horen zeggen en we hebben het voor onze neus zien gebeuren. Ik heb zelfs een foto van de kat voor en na het kalmeringsmiddel... Op de eerste zie je hem nog klaarwakker, daarna zie je hem in slaap vallen met zijn oortjes naar beneden... 

Die dag is onze kleine Rio overleden. 

Waarschijnlijk door een medische fout. Ik neem het mezelf zo kwalijk dat ik hem naar die dierenarts heb gebracht. Ik dacht echt dat ik zijn eigen arts zou krijgen die hem altijd hielp, maar nee, die dag kreeg ik iemand die niet van hier kwam en er net werkte. Hij was alleen met mijn kat (dus hij heeft alles alleen gedaan, waardoor er geen bewijs is voor dat kalmeringsmiddel dat via een prik is gegeven, want het staat nergens op de rekening, helemaal niets). 

Ik begrijp je woede heel goed, die is volkomen terecht. We vertrouwen op onze dierenarts en dat is niet meer dan normaal, maar als je er dan achter komt dat die zijn werk niet goed heeft gedaan en ERGER nog, je lieverd heeft gedood door een gebrek aan kennis... dat is echt verschrikkelijk. Ik ben het helemaal met je eens, je krijgt echt moordneigingen van dat soort incompetente mensen. Ik leef met heel mijn hart met je mee.

Ik begrijp je verdriet echt volledig, maar het is nu eenmaal gebeurd en helaas kunnen we de tijd niet terugdraaien. Anders denk ik dat iedereen hier die een dier heeft verloren dat wel zou doen. Probeer vooral aan de mooie herinneringen te denken in plaats van aan deze nare ervaring. Ik begrijp je woede ook heel goed; dat is volkomen normaal en hoort bij het proces. Sterkte xox

Hoi allemaal,

Ik kom even bij jullie terug met een kleine update over de situatie.

Na een gesprek met de dierenarts en het opvragen van het operatieverslag zijn er verschillende zaken naar boven gekomen.

De dierenarts heeft ons aan alle kanten voorgelogen. In tegenstelling tot wat ons in eerste instantie werd verteld, is Mimi niet overleden tijdens het inleiden van de narcose, maar tijdens het onderhoud ervan.

Om te beginnen was de dierenarts die de operatie uitvoerde (een jonge arts met 3 jaar ervaring) niet dezelfde als degene die het consult deed. Er is dus waarschijnlijk een communicatiefout geweest over de aard van de ingreep. De arts die ons de eerste keer ontving, had het helemaal niet over een narcose gehad, alleen over "een heel klein naaldje". Dat bleek uiteindelijk een biopsie te zijn, dus helemaal niet zo klein als beloofd.

Daarnaast werd ons verteld dat Mimi overleed tijdens het inleiden en dat er geen enkel onderzoek kon worden gedaan, wat dus niet waar is. De biopsie is uiteindelijk wel gewoon uitgevoerd, maar het weefsel is weggegooid zonder ons te raadplegen. In het verslag staat dat wij hebben geweigerd om het naar het lab te sturen na overleg met ons, wat echt totale onzin is. Er is helemaal geen gesprek geweest en er is ons niets gevraagd (of ze hebben het gevraagd op hetzelfde moment dat ze vertelden dat de kat was overleden, wat natuurlijk niet echt het juiste moment was waardoor we het gemist hebben, ik weet het niet).

Vervolgens hoorden we dat er na haar overlijden nog een röntgenfoto is gemaakt en daarop was te zien dat haar hart en longen gewoon gezond waren.

Ten slotte staat in het verslag duidelijk dat Mimi stierf aan het einde van de biopsie, dus niet tijdens het inleiden maar tijdens de narcose zelf. We zien ook dat ze haar vier verschillende middelen hebben toegediend die de hartslag en ademhaling onderdrukken. Dat lijkt me wel erg veel voor zo'n kleine ingreep bij een kat die totaal niet tegenstribbelde. In tegenstelling tot wat ons is verteld, was het geen acuut hartprobleem: mijn kat is blijkbaar gestopt met ademen (apneu) aan het einde van de biopsie, en de hartstilstand was dus het gevolg van verstikking. Ondanks dat de kat al niet meer ademde (ze was niet geïntubeerd omdat het een korte procedure was), hebben ze de atipamezole (werkzame stof in Atipam, om de narcose op te heffen) onderhuids ingespoten. Dat is de allerlangzaamste manier van toedienen, terwijl er gewoon een infuusnaald in de ader zat. En dat bij een kat die al *** mag weten hoe lang niet meer ademde! Tegen de tijd dat het middel eindelijk effect had, was het hart natuurlijk al gestopt door het gebrek aan zuurstof.

Vanochtend begon ik weer te huilen, het is echt verschrikkelijk. De tranen rollen over mijn wangen. Het doet zo'n pijn, het grijpt me echt naar de keel. De leegte is vreselijk, ik mis hem zo.

Prachtig, echt heel mooi