Hoi,
Mijn vriend en ik hebben een tijdje geleden een kitten van 6 maanden geadopteerd. Hij is nu 3 maanden bij ons, maar hij is nog steeds ontzettend bang voor handen...
Zouden jullie me kunnen helpen en wat tips kunnen geven alsjeblieft?
Om een goed beeld te krijgen, hier wat meer details over onze kleine Oliver:
- We hebben Oliver uit een asiel gehaald toen hij (naar schatting) 6 maanden oud was. Dit asiel vangt zwerfkatten op en verzorgt ze.
Oliver is in een veld gevonden toen hij pas 4 maanden oud was (geschatte leeftijd).
Ze vertelden ons dat hij erg bang was voor mensen (we hebben hem dus met die wetenschap geadopteerd), vooral nadat er een dierenarts in het asiel was langsgekomen om hem in te enten en te castreren.
De vrouw van het asiel verzekerde ons echter dat ze hem wel kon aanraken als ze maar genoeg geduld had.
Wat andere dieren betreft (honden of katten) is hij sociaal, ook al is hij in het begin wat afwachtend.
- Toen ze hem in het asiel wilden vangen, moesten ze handschoenen gebruiken omdat Oliver blies en aanviel vanuit een hoekje.
Eenmaal in zijn reismandje was hij heel braaf en gaf hij geen krimp tijdens de rit.
- Toen hij bij ons kwam, heeft Oliver 3 dagen lang niet bewogen, gedronken, gegeten of zelfs zijn behoefte gedaan. 's Nachts zat hij de hele tijd te miauwen als we in de slaapkamer waren. Hij stopte als we terug naar de woonkamer kwamen, maar we mochten absoluut niet bewegen, anders begon hij weer (het was erg zwaar voor mijn vriend die in het ziekenhuis werkt en voor mij, ik doe een master Rechten).
We hebben toen een dierenarts gebeld voor advies (hem in één kamer laten met eten, water, een verstopplek en hem vooral met rust laten).
Uiteindelijk begon hij te eten en de kattenbak te gebruiken (daar kunnen we niks op aanmerken, hij is heel zindelijk en doet het nooit buiten de bak). Hij bleef echter altijd verstopt in zijn krabpaal (een paal van 1m90 die hij erg fijn lijkt te vinden, al verkiest hij nu een kussentje dat ik voor hem gekocht heb).
- In het algemeen is Oliver enorm vooruitgegaan. Hij voelt zich nu thuis in het appartement, loopt rond en "onderzoekt alles" (we hebben hem kamer voor kamer de boel laten ontdekken toen hij wat rustiger werd).
In het begin wilde Oliver helemaal niet spelen (terwijl ik van alles voor hem heb gekocht), maar nu speelt hij wel. Alleen met een laserlampje, een hengel met veren en vooral een vogeltje met veren aan een hengel waar hij dol op is (soms slaapt hij er zelfs op met zijn kopje en toen ik het de laatste keer wilde wassen, heeft hij daarna 30 minuten zijn speeltje overal afgelikt, alsof hij wilde zeggen dat ik het niet goed had gedaan haha).
- Wat ons betreft is de vooruitgang echter relatief. We kunnen nu wel vlak langs hem lopen als we de andere kant op kijken, maar hij blijft op zijn hoede.
Vaak kruipt hij weg onder het bureau achter de prullenbak.
Hij houdt ons tijdens het lopen altijd in de gaten en raakt compleet in paniek als hij sleutels hoort in de gang (ook al kalmeert hij uiteindelijk en komt hij uit zijn schuilplaats als hij ziet dat wij het zijn en dat we hem niet lastigvallen, maar hij ons wel hoort).
Hij weigert elk contact, maar accepteert dat ik mijn hand heel voorzichtig dichtbij breng als er eten in ligt (anders raakt hij in paniek en deinst hij achteruit, maar hij valt niet meer aan).
Toch gaat het beter: vroeger blies en viel hij aan, terwijl hij nu in een hoekje wegkruipt en miauwt als hij bang is (ik weet niet echt of dat nou vooruitgang is, het breekt mijn hart om dat lange gemiauw te horen en hem zo te zien trillen...).
Het ergste is dat Oliver, ondanks zijn inenting, last heeft van chronische niesziekte. Omdat we geen zalf bij hem op kunnen smeren, moeten we elke maand naar de dierenarts en dat is een heel gedoe (het duurt wel een uur om hem te vangen, ondanks alle slimme trucjes die we hebben geprobeerd. De laatste keer brak hij zelfs een nageltje tijdens zijn vluchtpoging, terwijl ik stond te huilen bij zijn gemiauw en mijn vriend het ook niet meer zag zitten).
- Om hem te helpen ontspannen gebruiken we een Feliway-verstuiver en krijgt hij elke dag Zylkène door zijn natvoer.
Het is waar dat hij nu accepteert om in onze buurt te slapen en dat hij zich ontspant (hij begint zelfs een beetje ondeugend te worden, wat ik als een overwinning zie, want eerst was hij heel apathisch).
Maar goed, het is frustrerend dat we hem niet kunnen aanraken. En zelfs zonder dat (ik heb er vrede mee dat ik geduld moet hebben en dwing hem nooit; soms probeer ik mijn hand te naderen, maar als ik zie dat hij achteruitgaat, loop ik gewoon weg om hem te laten zien dat hij zelf mag kiezen), alleen al om hem naar de dierenarts te brengen zou ik willen dat we hem konden pakken zonder hem pijn te doen of dat hij zo moet huilen!
Ik moet erbij zeggen dat hij bij de dierenarts heel braaf is en zich laat aaien (hij lijkt het zelfs fijn te vinden!). Maar eenmaal thuis is hij weer bang (de dierenarts zegt dat dit een goed teken is, maar als hij haar vertrouwt en ziet dat we hem geen kwaad doen, waarom vertrouwt hij ons thuis dan niet??)
Hebben jullie tips voor me alsjeblieft?
Ik weet eigenlijk niet of afwachten zonder hem ooit aan te raken wel goed is. Ik ben bang dat het zo blijft, maar ik weet ook niet of hem dwingen hem niet zal traumatiseren...
Mijn dierenarts adviseerde om hem een week lang in een grote bench (zoals voor grote honden) te zetten met een kattenbak en voerbakjes, zodat hij uiteindelijk zelf om contact gaat vragen. Maar ik twijfel, ik ben bang dat hij juist achteruitgaat omdat hij het niet zal begrijpen.
Wat denken jullie: moet ik geduldig blijven (jammer dan van mijn behoefte om dit schattige katje te aaien) of moet ik het lot een handje helpen??
