Hypertrofische Cardiomyopathie (HCM) - Hoe ga je om met het verlies van je huisdier?

Ik heb zelf anderhalve maand geleden mijn kat moeten laten inslapen door die rotziekte. Ik kan je vertellen dat ik me vandaag de dag nog steeds een hoop afvraag. Mijn Simba was pas 5,5 jaar oud en had nooit ergens last van, hij was een kerngezonde kat. Die ziekte heeft hem gesloopt en mij ook, want het was ontzettend zwaar om te accepteren dat ik hem moest laten gaan. Maar ik had geen keus; ondanks de behandelingen ging mijn mooie Simba steeds verder achteruit en hij leed met de dag meer. Het was vreselijk en dat is het nu nog steeds. Zeker omdat Simba zo'n kat was die op iedereen indruk maakte met zijn schoonheid; iedereen had wel zo'n kat als hij in huis willen hebben. 

Hoi "Libellule83",

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om te reageren.

We zitten in een heel moeilijke situatie. Het idee dat het nog maar een kwestie van tijd is, zorgt voor een soort rouwgevoel terwijl onze kat er nog gewoon is.

Hij is er, en toch missen we hem nu al.

Het is gewoon verschrikkelijk.

Alleen mensen die ook zo'n heel bijzondere, hechte band met hun dier hebben gehad, kunnen dit begrijpen.

Ik heb eerder huisdieren gehad, maar de band die mijn man en ik met Peach hebben is echt uitzonderlijk.

Vanaf maandag is onze eigen dierenarts terug van vakantie en dan maken we meteen een afspraak om met hem te overleggen (de arts die de echo heeft gemaakt werkt in een kattenkliniek en is niet onze vaste dierenarts).

Onze kat wil zijn bloedverdunners echt niet innemen.

We hebben werkelijk alles geprobeerd, maar niets helpt. En heel eerlijk, ik wil niet dat de laatste momenten van zijn leven zo moeten zijn: momenten vol stress en paniek.

Ik wil dat hij in rust kan gaan en voelt dat er van hem gehouden wordt.

Daarbij komt dat we nu ook bloed moeten laten prikken vanwege de plaspillen (diuretica).

Hetzelfde geldt hiervoor: ik wil hem dit niet allemaal meer aandoen.

Na het overleg met onze eigen dierenarts krijgen we hopelijk wat meer duidelijkheid en zullen we de beslissing nemen die nodig is. Hoe ontzettend zwaar dat ook voor ons zal zijn, het geluk van onze kat komt op de eerste plaats.

Groetjes,

Miranda

Hoi "Schtroumphy",

Bedankt dat je de tijd hebt genomen om te reageren.

Hij is met 7 maanden gecastreerd en toen was er niets aan de hand.

Of de dierenarts nou niets heeft gezien of gehoord, dat weet ik niet en ik moet bekennen dat ik er liever niet te veel over nadenk.

Geen enkel teken tot nu toe.

Mijn kleine vent heeft het goed verborgen weten te houden.

Het voelt alsof ik nu al aan het rouwen ben terwijl het nog niet eens zover is. Dat gevoel is echt verschrikkelijk en ik gun het niemand om dit met zijn of haar huisdier mee te maken.

Liefs,

Miranda

@Libellule83, klopt, er zijn rassen zoals de Maine Coon die vaker last hebben van deze aandoening, ook al kan het elke kat overkomen. Wat ontzettend naar voor je. :(

Ik vroeg het aan @Peach2017 omdat het bij een kitten met een hartruis of galopritme echt aan te raden is om een hartecho te laten maken om te zien of het om HCM gaat. Omdat je kat pas 2 jaar is, is de kans groot dat hij dit al vanaf de geboorte heeft. :( Op zich verandert dat niet veel, want het is niet te genezen, al zijn er zeldzame gevallen waarbij HCM vanzelf verdwijnt, maar dat is echt heel uitzonderlijk.

Verder is euthanasie natuurlijk iets om serieus over na te denken als de symptomen verergeren, maar in het geval van @Peach2017: als de dierenarts denkt dat hij nog 6 maanden tot een jaar heeft, denk ik dat zijn toestand nog prima is. HCM zelf doet geen pijn, de kat lijdt er niet onder. Pas wanneer de symptomen opspelen — ademhalingsproblemen, een bloedpropje in een achterpoot (de pijn is in dat geval verschrikkelijk), vermoeidheid, slechte eetlust, enzovoort — is dat volgens mij het moment om aan euthanasie te gaan denken. Daarvóór kan een kat ondanks de ziekte nog prima een mooi leven hebben van maanden of zelfs jaren. Er zijn zelfs katten, weliswaar zeldzaam maar ze zijn er wel, die als kitten de diagnose HCM kregen en met medicatie nog jarenlang een heel goed leven hebben gehad. :)

Maar goed, ik wil jullie allebei nogmaals heel veel sterkte wensen. Sterkte aan jou omdat je je pluizenbol hebt verloren, en aan @Peach2017 die weet dat haar kat waarschijnlijk is opgegeven (al weet je het maar nooit). Kop op!

Hoi Miranda,

Er is helaas niet veel aan te doen, behalve hem zijn medicijnen geven als hij ze accepteert...

Je kat zal je niet snel laten merken dat hij lijdt. Ze zijn heel dapper en hoewel de signalen er wel degelijk zijn, lijden ze in stilte....

Het zijn in de eerste plaats roofdieren en in de natuur moeten ze elke dag vechten om te jagen en te overleven. Ze kunnen het zich niet veroorloven om te laten zien dat ze zwak zijn, anders worden ze zelf opgegeten...

Als baasje moet je niet aan jezelf denken, maar in de eerste plaats aan je maatje...

Wat voor leven heeft hij nog? Geen nachtelijke avonturen meer, verzwakt, moe...

Katten met dit soort aandoeningen kunnen vaak ook last krijgen van nierfalen en andere kwalen... ongeacht hun leeftijd ;-((

_ Zich terugtrekken, lusteloosheid, niet meer willen spelen, niet meer eten (of maar een heel klein beetje uit je hand om je een plezier te doen), meer of minder zichtbaar gewichtsverlies, het derde ooglid dat soms zichtbaar wordt in de ooghoek... *****Groot risico op verlamming van de achterhand = dit is extreem pijnlijk en de kat stopt dan niet met miauwen...

Zodra je de eerste tekenen van lijden ziet, hoe klein ook, wacht dan maximaal een uurtje om hem uit zijn lijden te verlossen. Ik weet helaas maar al te goed waar ik het over heb!!!

Ik weet dat wat ik ga zeggen hard aankomt, maar uit wat je schrijft blijkt wel hoe de situatie is... In deze omstandigheden kan ik je alleen maar aanraden om hem je "mooiste bewijs van liefde" te geven...

Ik weet dat dit een hele moeilijke beslissing is om te nemen... Maar ja, denk je aan jezelf en je eigen verdriet, of denk je eerst aan je viervoeter?

Niets houdt je tegen om tot het allerlaatste moment bij je kat te blijven... hem te aaien, tegen hem te praten... tot de uiteindelijke verlossing in je armen (twee prikjes: de eerste om hem in slaap te brengen zodat hij rustig en zonder pijn kan gaan... de tweede: "Dag maatje, ik hield van je...")

Ik heb dit zelf op 30 augustus meegemaakt. De beslissing is loodzwaar, maar tussen het welzijn van mijn viervoeter en mijn eigen gevoel was er geen twijfel mogelijk... ik heb gekozen voor de "kattenhemel".

Mijn verhaal is een beetje warrig, sorry daarvoor, en ook voor de spelfouten...

Dit alles om te zeggen dat ik altijd dieren heb gehad en dat elk afscheid hartverscheurend was. Ze waren allemaal uniek en hebben ALLEMAAL een speciaal plekje in mijn 💝

Ik leef met je mee 💖 Heel veel sterkte!

Hoi,

Had hij geen enkel symptoom toen hij nog jong was? Bijvoorbeeld bij de inentingen of de castratie, was er toen geen hartruisje te horen? Soms zijn er namelijk wel signalen, maar deze ziekte komt ook heel vaak zomaar uit het niets opzetten, zonder waarschuwing. Je kunt jezelf echt niets verwijten; er was simpelweg niets aan te doen. Als er geen tekenen zijn, is het onmogelijk om het te ontdekken.

Ik hoop dat het naar omstandigheden zo goed mogelijk gaat met je pluizenbol. Sterkte!