Het verwerken van het verlies van je kat

Ik denk dat een goede manier om weer een kat te nemen zonder te gaan vergelijken, is door voor een jonge volwassen kat te kiezen. Het "redden" staat dan voorop en dat neemt een stukje van het mogelijke schuldgevoel weg. Je hebt dan misschien niet meteen dat "moedergevoel" dat je bij je vorige kat had, maar de band kan net zo goed heel sterk worden.

Verder is het volkomen normaal om van je dieren te houden en enorm veel verdriet te hebben als ze overlijden... je gaat door precies hetzelfde rouwproces als bij elk ander verlies. Je moet jezelf er steeds aan herinneren dat het uiteindelijk draaglijker wordt (het verdriet dan, niet de herinnering) en dat moet je accepteren. Ik vind ook dat je je nooit schuldig mag voelen: mensen van wie je houdt vergeet je ook niet, en dat is bij dieren precies hetzelfde. Het verdriet blijft altijd wel ergens aanwezig, ook al zit het diep weggestopt.

Ik vind het iets prachtigs dat wij ons zo onvoorwaardelijk aan een andere diersoort kunnen hechten, zonder daar iets voor terug te verwachten. Dat is toch wel iets heel bijzonders.

Bedankt allemaal voor jullie reacties, dat helpt me echt enorm. Het doet zo veel goed om mijn gevoelens te kunnen delen met mensen die het echt begrijpen. Ook bedankt voor jullie advies en alle gedeelde ervaringen; hij was tot nu toe mijn enige echte maatje...

Ik wist dat het moeilijk zou zijn, maar dit is nog veel erger dan ik had gedacht. Het voelt echt alsof ik die dag een deel van mezelf ben verloren, en ik denk dat jullie dat allemaal wel herkennen...

En ja, jullie hebben vast gelijk dat ik later weer een dier moet adopteren. Dat ga ik ook zeker doen, vooral omdat er zo ontzettend veel van die lieve pluizenbolletjes in het asiel zitten te wachten tot iemand ze ophaalt om ze een mooi leven te geven!

Op dit moment doet mijn hart nog te veel pijn om die stap te kunnen zetten. De moed ontbreekt me simpelweg om te bedenken dat ik ooit weer door dit trauma en dit loodzware rouwproces heen moet...

Hoi Mathilde,

Ja, we zijn met velen die dit vreselijke verlies hebben meegemaakt. Voor mij is het nu 9 maanden geleden en het verdriet zit nog steeds diep, ook al is het niet meer die vreselijke verscheurdheid van de eerste weken. Ik denk dat we allemaal ongeveer door hetzelfde proces gaan. Ik wil graag mijn ervaring met je delen over het nemen van een nieuw maatje. Net als jij wilde ik in het begin echt geen andere kat; aan de ene kant had ik het gevoel dat ik mijn Gary verraadde en aan de andere kant dacht ik dat ik te oud was en deze pijn niet nog een keer wilde voelen. Ik had al om andere katten gerouwd, maar nooit zoals om Gary. Ik had een heel bijzondere band met hem en gebruikte precies dezelfde woorden als jij nu doet. Ik at niet meer, sliep niet meer, huilde alleen maar en dacht constant aan hem en aan alles wat tot dit einde had geleid. Mijn man en kinderen hebben me twee maanden later bijna "gedwongen" om weer een kitten te nemen. Hij lijkt totaal niet op Gary. Ik ben meteen voor hem gaan zorgen, heb hem geknuffeld, gevoerd, nou ja, alles wat je met zo’n klein bolletje wol doet. In het begin wist ik niet zeker of ik wel van hem hield en ik voelde me een beetje schuldig naar hem toe; het was waarschijnlijk te vroeg. Maar hij was zo aanhankelijk, zo grappig en zo vol leven dat hij langzaam maar zeker mijn dagen weer vulde. Inmiddels ben ik diep aan hem gehecht geraakt, misschien wel té, want ik maak me voortdurend zorgen om hem. Ik vergelijk hem wel met Gary, maar dan zonder verdriet of wrok. Hij heeft me geholpen om weer door te gaan met leven. Ik zal niet liegen, ik huil nog regelmatig en mijn hart krimpt nog steeds ineen als ik aan Gary denk; het schrijven hiervan emotioneert me dan ook enorm. Iedereen heeft zijn eigen manier van rouwen, maar sluit je niet af voor welke beslissing dan ook. Wanneer je voelt dat je er behoefte aan hebt, neem dan weer een kat zonder schuldgevoel.

Ik wens je heel veel sterkte in deze ontzettend moeilijke tijd.

Nicole

Hoi,

Oh ja, we begrijpen je verdriet zo goed. Ik droom nog steeds van m'n overleden maatjes, jaren nadat ze er niet meer zijn.

Je kat heeft een heel lang leven gehad bij een baasje dat elke dag zielsveel van hem hield. Geen enkele kat kan zich iets beters wensen.

Mijn mening over het adopteren van een nieuwe kat is dit: je zult nooit een kopie van Forrest vinden, en dat is maar goed ook. Elke kat is uniek. Of ze nu uiterlijk op elkaar lijken of niet, dat is bijzaak. Juist omdat elke kat uniek is, zal een nieuwe kat een heel andere indruk op je maken; het wordt een nieuw verhaal, een schone lei.

Aan de andere kant geloof ik er heilig in dat je in elke kat wel iets terugvindt van wat je zo leuk vond aan je overleden kat. Een soort universele kattenziel, zeg maar. Ik kan je alleen maar aanraden om weer een kat te nemen, eentje waar je oog op valt. Of het nou een kater of een poes is, zwart, wit of rood, dat maakt niet uit. Het belangrijkste is dat er een klik is als je de kat ziet.

Heel veel sterkte, we hebben hier op het forum allemaal hetzelfde meegemaakt. Het leven pakt de draad langzaam weer op, en ik weet zeker dat je binnenkort weer een ander beestje heel gelukkig maakt.

Hoi Mathilde

Oh ja, we zijn met velen op dit forum die zo'n zwaar verlies hebben meegemaakt en weten hoe zwaar de beslissing weegt om je dier te laten gaan. Ik ben wat ouder dan jij en heb er al meerdere moeten laten gaan. De meest recente en ingrijpende gebeurtenis voor mij was drie maanden geleden, toen ik binnen zes dagen zowel mijn oude trouwe hond als een van mijn katten verloor.

Je hebt je kat het laatste gebaar van liefde gegeven dat je kon doen: hem zachtjes laten gaan... Het is zeker moeilijk, maar een natuurlijke dood kan ook schokkend zijn. En dan hebben we het nog niet eens over een ongeluk, die beelden zijn pas echt lastig te vergeten....

18 jaar samen, dat is een heel leven vol liefde. Niet iedereen heeft dat geluk, en je hebt hem het allerbeste gegeven... maar ja, het is lastig om eroverheen te komen. 's Ochtends voel je het gemis heel erg, herinneringen komen boven (niet altijd de leuke trouwens) en dan zijn er nog al die gewoontes die je moet afleren.

We maken dit allemaal mee. Probeer vooral de mooie momenten met hem te onthouden. Iedereen doet dat op zijn eigen manier: de één maakt een fotoboek, de ander iets moois met een foto.... Er zijn ook websites waar je foto's kunt plaatsen en zijn verhaal kunt vertellen, een soort online begraafplaats voor katten.

Doe het vooral op je eigen tempo, iedereen is daarin anders. Maar het is wel waar dat een nieuw maatje je kan helpen om weer vooruit te kijken.... wanneer jij daar weer aan toe bent. Een nieuw dier om van te houden is nooit hetzelfde... ook al is het weer een mannetje. Hij zal anders zijn, maar hij (of zij) zal je ook weer weten te raken en je zult er net zoveel van houden. Het wordt gewoon een nieuw hoofdstuk vol liefde...

Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Hallo en veel sterkte met dit moeilijke verlies.

Ja, ik denk dat we daar allemaal wel een keer doorheen gaan. Ik heb hetzelfde meegemaakt met een kat die ik 15 jaar heb gehad. Net als bij jou volgde hij me overal, we waren echt onafscheidelijk. Dat maakt deze stap juist zo moeilijk om te accepteren.

Nu is het nog niet het moment om een nieuwe uit te kiezen, maar eerst om te proberen het te accepteren en te bedenken dat hij altijd in je gedachten zal blijven en dat hij een prachtig leven bij je heeft gehad.

Voor mij was het ook heel zwaar; het duurde bijna tien jaar voordat ik weer een nieuwe nam. Inmiddels heb ik er trouwens meerdere en ik weet dat zij op een dag ook zullen gaan. Dat accepteer ik, maar ik zie er tegelijkertijd ook tegenop.

Wat betreft het niet nemen van hetzelfde type kat: daar ben ik het wel mee eens. Ik heb nu een kat die erg op mijn vorige lijkt en dat herinnert me er inderdaad steeds aan.

Kijk, hij heeft vele mooie jaren bij je gehad en had zich geen beter leven kunnen wensen. Heel veel sterkte!