Het verwerken van het verlies van je kat

Hallo, ik heb net Noé verloren nadat hij zwaar is toegetakeld door een steen tegen zijn kop; dat is althans het vermoeden en ik ben er echt kapot van. Ik heb kunnen afdwingen dat ik geen euthanasie wilde, en dat was nog niet zo makkelijk. Noé is uiteindelijk in mijn armen overleden. Noé gaf ons altijd alles. Noé was, zoals alle katten, een ***. Ik zal ooit wel weer een andere kat nemen, maar die moet, net als Noé, als een wonder op mijn pad komen. Ik wens jou en iedereen die zijn kat heeft verloren heel veel sterkte en waardigheid toe. Florence

Hallo,

Ik heb 18 jaar lang samengewoond met een klein, cyper poesje met groene ogen. Ik had haar al vanaf dat ze een kitten was en van de ene op de andere dag begaven haar nieren het; ze leed aan het einde aan nierfalen, artrose en retina-atrofie. Rond 5 uur 's ochtends zag ik haar lijden en ze kon niet meer op haar pootjes staan. Ik heb haar naar de dierenarts gebracht, die me vertelde dat haar nieren niet meer werkten en dat we haar moesten laten gaan. Dat heb ik gedaan met ontzettend veel pijn in mijn hart. Ik heb tegen haar gepraat tot haar hartje stopte, haar een kusje op haar kopje gegeven en ik ben er kapot van.

Dit gebeurde op 28 november 2024 om 09:00 uur. GISTEREN dus, want vandaag is het de 29e terwijl ik dit bericht schrijf.

Ik ben er kapot van, totaal verslagen en diepbedroefd.

Ik had een ontzettend hechte band met haar omdat ik alleen woon. Maar nu is de eenzaamheid echt extreem.

Ik zit er helemaal doorheen! Het voelt als een steek door mijn hart.

Een deel van mij is voor altijd gestorven.

Bedankt voor je berichtje. Ik heb hem inderdaad enorm verwend, maar dat doen jullie vast ook allemaal. Ik heb vooral ook veel geluk gehad dat ik een kat had die zo lang gezond is gebleven...

En ja, je hebt gelijk wat die foto's betreft. Ik heb er niet genoeg gemaakt en daar heb ik nu spijt van.

Het is lastig om dit hoofdstuk af te sluiten, maar de tijd heelt alle wonden, zoals altijd...

Allereerst ben je vast een heel goed "baasje" geweest, want niet alle katten worden 18 jaar oud. Dus complimenten en bedankt daarvoor.

Verder is de beslissing die je hebt genomen sowieso de juiste geweest. Je dierenarts had er anders echt wel wat van gezegd; de artsen die ik ken zouden dit in ieder geval nooit zonder goede reden doen.

Het roept altijd vragen op, maar persoonlijk heb ik één keer de keuze gemaakt om géén beslissing te nemen, en dat leverde nachtmerries op waar ik me veel schuldiger over voelde...

Wat de toekomst betreft: ik zou je aanraden om weer een kat of kitten te adopteren zodra je voelt dat je er klaar voor bent. Maak je niet te druk over het geslacht of de leeftijd. Kijk hooguit naar het verleden van het beestje als dat bekend is, maar meer ook niet.

Het is misschien niet direct vergelijkbaar, maar F. Dolto zei ruim 30 jaar geleden al dat een kind een "persoon" is, oftewel een volwaardig individu met een eigen persoonlijkheid.

Katten hebben ook hun eigen karakter en er is geen enkele reden om te denken dat je sneller tegen problemen aanloopt — áls die er al zijn — door een kater (jong of oud) te adopteren in plaats van een poes (jong of oud).

Ik denk dat er een hoofdstuk is afgesloten en dat je het vervolg moet zien als een nieuw verhaal dat begint. Verwacht niets van je toekomstige kat, maar neem hem of haar gewoon zoals die is.

En ik zeg het elke keer weer: maak gaandeweg foto's. Bijzondere foto's, artistieke foto's of gewoon "nutteloze" kiekjes. Je weet nu al dat je toekomstige kat over 12 tot 20 jaar ook weer zal gaan, dus maak die foto's, elke keer dat je eraan denkt.

Ik voelde precies hetzelfde bij een van mijn honden, dat gevoel dat ik er nog twee dagen bij heb gesprokkeld... misschien wel ten koste van mijn kleine Cheyenne.... Achteraf besef je dat en voel je je schuldig... maar het is zo moeilijk.

Het idee om hulp te vragen aan een vriendin is inderdaad een heel goed plan.

Ja @Natalino, dat is precies wat ik ook dacht... Ik ben niet van plan om weer een kitten te nemen. Forrest blijft mijn enige 'babykat', zoals ik hem altijd noemde, zelfs met zijn 9 kg en toen hij een dagje ouder werd. Ik ga zeker een jonge volwassen kat adopteren... Vooral omdat die bij adopties vaak minder succes hebben dan kittens...

@Ninouche31, dat is precies wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt. De dierenarts legde me uit dat katten erg taai zijn en tot het einde volhouden, en dat ze helaas zelden zo gaan als we hopen.

Toen ik Forrest bracht, denk ik dat ik al te lang had gewacht. Zijn laatste twee dagen waren echt zwaar, maar volgens de dierenarts was het moment echt daar. Het is een ontzettend moeilijke beslissing, maar je moet vooral niet wachten op 'de dag te veel', waardoor je hem uiteindelijk met spoed moet wegbrengen. Dat maakt het hele gebeuren voor iedereen alleen maar pijnlijker...

Voor mij voelde het als het juiste moment toen ik zag dat Forrest geen enkel moment meer echt gelukkig was. Hij at niet meer, miauwde als hij buiten probeerde te wandelen en kon niet meer bewegen zoals hij wilde. Hij spon zelfs niet meer als ik hem op zijn favoriete plekjes kriebelde... We hebben een dier om hem gelukkig te maken en te laten genieten, maar als je ziet dat er geen greintje geluk of welzijn meer over is, dan weet je dat het de juiste beslissing is. Dat maakt het niet minder moeilijk, maar je twijfelt tenminste niet meer of je er goed aan doet... Zelf lukte het me niet om te bellen voor die afspraak, een vriendin heeft dat voor me gedaan. Misschien helpt dat jou ook wel.

Ik wil je in ieder geval heel veel sterkte wensen.

Net als de anderen heb ik ook al veel van mijn dieren moeten laten gaan, maar het hoort er nu eenmaal bij, zeker als ze zo'n lang en gelukkig leven hebben gehad als die van jou. Je moet alleen de mooie momenten onthouden. Bedenk dat hij het geluk heeft gehad zijn 'huisje voor altijd' te vinden, dat hij supergelukkig was en dat je het onmogelijke niet kunt afdwingen. Op die leeftijd gebeuren er helaas geen wonderen meer en het is altijd een vreselijk groot gemis als ze ons verlaten.

Als ik er eentje verlies, stort mijn wereld in, ondanks alle andere dieren die ik heb, want elke kat is uniek. Maar als je weer een nieuwe kat neemt, raad ik je aan om een andere kleur te kiezen. Je hebt namelijk altijd de neiging om ze te vergelijken en de oude kat in de nieuwe te zoeken. Soms kan dat ook wel troost bieden; ik heb nu een kat die een mix lijkt van twee van mijn vorige katten en ergens doet me dat goed. Maar meestal is het beter om een heel andere te nemen, dat is minder zwaar omdat je minder gaat vergelijken.

Een nieuwe kat nemen is niet de vorige vergeten, verre van dat. Voor mij is het een stukje erkenning en een eerbetoon aan de liefde die de vorige ons heeft gegeven, maar iedereen reageert daar natuurlijk anders op.

Heel veel sterkte, dit zijn gitzwarte periodes, maar de tijd heelt alle wonden en uiteindelijk blijven alleen de mooie herinneringen over.

Ik begrijp je verdriet heel goed.

Ik woon al 17 jaar samen met mijn Ninouche. Helaas is ze inmiddels zo mager geworden, ze eet niet meer, drinkt bijna niets meer en ze weet niet meer hoe ze moet gaan liggen om te slapen. Ik hoop dat ze rustig in haar slaap wegglijdt, maar elke dag houdt ze weer vol. Ik zie haar lijden en ik lijd met haar mee. Ik zal De beslissing moeten nemen en ik blijf maar huilen. Ik zeg steeds tegen mezelf: 'nee, liever morgen' enzovoort... maar ze heeft pijn.

Ik hoop stiekem nog op een wonderbehandeling.

Hoi!

Neem het jezelf vooral niet kwalijk dat je Forest hebt laten inslapen. Wanneer een kat lijdt en er echt geen andere opties meer zijn, blijft euthanasie altijd een teken van liefde. Je hebt de juiste beslissing genomen.

Aarzel niet om een nieuw maatje te nemen om de leegte op te vullen; een nieuw katje zal je weer levensvreugde geven.

Zoals Blue Cat al zegt: elke kat is een uniek wezen met een eigen karakter.

We voelen ons vaak verloren na een afscheid, en een nieuwe start met een andere kat kan dan heel erg helpen.

Ik wens je heel veel sterkte!

Wat erg voor je Mathilde, ik begrijp zo goed wat je doormaakt. Het voelde voor mij alsof ik mijn dochter verloor toen ik Layla moest laten inslapen, dat was zo moeilijk. Ze was een prachtige zwarte poes en heel klein, ze woog maar zo’n 2,7 kg. Ze was 14 jaar oud, lief, aanhankelijk en heel sociaal; ze was dol op mensen. Ik wilde daarna eigenlijk geen kitten meer, maar uiteindelijk heb ik een jaar later toch weer een kitten in huis genomen. Ze is nu een jaar oud en heel anders dan Layla, maar Rubis heeft ook haar eigen kwaliteiten. Ik kan er nu weer een jaar of vijftien tegenaan. Ik wens je veel sterkte en je hebt de juiste keuze voor hem gemaakt.

Chantal