Goedenavond,
Ik ben blij dat ik mijn ervaring met je kan delen, want het is een geruststellend verhaal.
Nu, vier maanden na haar amputatie, gaat het met Etoile echt heel goed. Haar leven is nu bijna hetzelfde als voor de amputatie, met als uitzondering dat ze minder lang buiten is en volgens mij ook minder ver afdwaalt. Ze lijkt sneller uitgeput na haar uitstapjes buiten. Kortom, ze is een beetje sedentairder geworden, maar verder gaat het echt prima met haar.
In de loop van de weken heeft ze steeds meer vooruitgang geboekt. In het begin waren haar sprongen omhoog beperkt: ze klom wel op bedden, de bank en stoelen, maar ze kon de vensterbanken of de tafel niet meer bereiken... maar al een paar weken lukt haar dat weer!
Bovendien geniet ze de laatste tijd enorm van klimmen op de krabpaal. Ze heeft van die gekke momenten waarop ze er razendsnel tegenop klimt.
En wat voor mij geweldig is: onze andere kat (ze zijn van hetzelfde nest) heeft haar na 8 à 10 dagen weer geaccepteerd en ze hebben hun hechte band teruggevonden. Ze rennen weer achter elkaar aan in de tuin – en als Etoile op volle snelheid rent, kun je je écht niet voorstellen dat ze een achterpoot mist, zo indrukwekkend snel is ze. Ik denk dat haar zusje de geur van farmaceutische middelen rook toen Etoile thuiskwam van de dierenarts, en dat dat haar afwijzende gedrag in de eerste dagen veroorzaakte.
Iets wat het vermelden waard is: de dierenarts had aangeraden haar ongeveer een maand binnen te houden, maar omdat ik vond dat ze er somber bij zat, heb ik niet zo lang gewacht. Ik heb haar al voor het einde van de eerste week onder mijn toezicht naar buiten laten gaan… in het begin haalde ik haar vrij snel weer naar binnen, en geleidelijk aan heb ik minder toezicht gehouden en haar haar gang laten gaan buiten.
Persoonlijk had ik het gevoel dat frisse lucht haar humeur een enorme boost gaf: ze amuseerde zich door in de grond te krabben, gras te eten, geurtjes te snuiven, insecten te jagen :-)
PS: Omdat ze kwetsbaarder is, let ik er nu op dat ze 's nachts niet meer naar buiten gaat.
Dat is dus mijn ervaring.
Ik hoop van harte dat jouw kat ook zijn vertrouwen en levensvreugde terugvindt in zijn leven als kat, ook met deze beperking. Ik begrijp je gevoel heel goed. Het was heel zwaar voor mij om haar zo te zien in het begin.
