Ook al is dit een oud topic, ik wil toch even toevoegen dat ik in hetzelfde schuitje zit. Mijn Bengaal is nu een jaar oud. We zijn verhuisd van een appartement naar een huis met een tuin.
In het appartement begon hij met 4 of 5 maanden al de hoogte en de ruimte op te zoeken. Hij verstopte zich in de slaapkamer en probeerde elke ochtend als ik naar mijn werk ging de gang op te glippen. Hij is al eens ontsnapt in het gebouw, door drie deuren heen: woonkamer, appartement, gang... Een Bengaal is echt een ninja-kat, super sneaky... Soms namen we hem mee in de auto (in een geschikte reistas) naar mijn moeder, zodat hij niet alleen hoefde te zijn, want hij kan echt niet tegen eenzaamheid. En omdat hij maar blijft miauwen voor de deur; hij eist gewoon zijn uitstapje naar de gang... Hij kreeg de smaak van het buiten zijn steeds meer te pakken en in het appartement werd het onhoudbaar. Sinds hij 7 maanden is, kan hij deuren openmaken... In ons nieuwe huis hebben we grendels hoog op de deuren geplaatst (hij snapt dat een sleutel een slot opent, hij duwt ertegen met zijn poot als de klink niet werkt...). We doen de voordeur nooit open zonder te weten waar hij is (hij verstopt zich bij de kelder, achter de voordeur, onder de jassen... of onder de stoel en sjeest dan razendsnel naar de deur).
Want ja, het zijn katten met een enorme praktische intelligentie, hij blijft me verbazen (ik overweeg bijna mijn bankpas te verstoppen voor het geval hij zelf brokjes wil bestellen op internet...) en ook emotioneel is hij heel slim. Het contact is heel teder, hij is dol op spelen en het voelt alsof ik een klein jongetje in huis heb; we zijn heel close met hem. Hij heeft zelfs het hart van mijn vriend doen smelten, die eerst geen fan was van dieren, maar hij is zó makkelijk aan hem gehecht geraakt. Je kunt een Bengaal gewoon niet weerstaan. Hij geeft ontzettend veel liefde.
Iedereen is dol op mijn beestje, maar het is een echte avonturier. We moeten constant alert zijn en de omgeving aanpassen. Hij balanceert op de leuningen 5 meter boven de grond (ik heb er een net onder geplaatst en wil de boel gaan dichtmaken met een glazen wand). Hij miauwt dan om me te roepen en wacht tot ik hem kom halen, dat is echt zijn ritueel. Hij heeft al een paar keer geprobeerd de andere katten in de tuin te volgen (hij draagt een tuigje), en hij is een keer ontsnapt tot boven in een boom, wel 8 meter hoog. Hij wilde niet naar beneden. Het gebeurde in een fractie van een seconde. Hij rent bizar hard, het is echt een kleine panter... Hij sprong tegen de stam en schoot zo van tak naar tak. Na 20 minuten paniek om te voorkomen dat hij nog hoger klom, liep hij op een te dun takje en viel... gelukkig stond ik eronder om zijn val van zo'n 6 à 7 meter te breken.
Kortom, een hekje houdt een Bengaal niet tegen... En de brandweer komt tegenwoordig niet meer voor katten, je moet een boomverzorger bellen of hopen dat hij naar beneden komt zonder te vallen (hij zou met zijn achterpoten eerst moeten afdalen, maar mijn kat is te vroeg gespeend en weet niet hoe dat moet; hij gaat met zijn kop naar beneden en valt dus...). Hij heeft een goed passend tuigje nodig (dat van mijn kat zat niet strak genoeg om zijn middel en omdat hun vacht zo zijdezacht is, wurmt hij zich er achteruit uit als een trui... Hij heeft dat trucje door, hij is hartstikke slim). Ik moet er nu echt aan geloven hem NOOIT meer los te laten. Dat breekt mijn hart, maar het is dat of toelaten dat hij zichzelf in gevaar brengt. Sinds dat ongeluk in de boom (het ontsnappen en de val) denk ik steeds: "wat als dit in een andere tuin was gebeurd?".
Ik heb hem gekocht bij een fokker die niet best voor ze zorgde. Ik had medelijden met hem en wist dat hij bij mij beter af zou zijn dan daar, waar hij aan de eerste de beste verkocht zou worden voor de fok. Hij is nu gecastreerd en ik wil dat hij een zo fijn mogelijk leven heeft, maar dat gaat niet zonder opofferingen voor hem (hij kan niet meer in bomen van 10 meter klimmen of achter fietsen aanrennen – wat hij doet als we buiten zijn). En ik moet zelf twee of drie uur per dag met hem bezig zijn (gelukkig krijg ik wat hulp) voor de uitstapjes in de tuin. Hij mag in de struiken klimmen, maar we houden hem scherp in de gaten aan een tuigje met een lijn van 3 meter, wat we gaan uitbreiden naar 5 meter. We gaan de boom achter in de tuin snoeien zodat hij niet meer zo hoog kan en om een eventuele val binnen onze eigen tuin te houden (hij had wel bij de buren op hun tuingereedschap kunnen vallen...).
Kortom, als je hier terechtkomt omdat je een Bengaal wilt: je moet echt bereid zijn er net zoveel zorg in te steken als bij een kind. Maar het is het dubbel en dwars waard als je eenmaal valt voor de charme van deze prachtige katachtigen.
We gaan er een tweede kat bij nemen, want wat mijn hart echt breekt is hem te zien kijken naar de andere katten in de tuin die weglopen, terwijl hij juist super sociaal is en hun aandacht zoekt. Er komen er twee dichtbij en dan hebben ze wat contact (lichaamstaal en zo), maar verder dan wat staren, kopjes geven, likjes en korte achtervolgingen gaat het niet, want de andere katten gaan weer weg en hij kan niet mee. Hij heeft dus geen normaal sociaal leven. Hij is soms heel opdringerig omdat hij zo snakt naar contact met zijn eigen soort, en hij heeft al eens een haal gekregen omdat hij op die andere kat afstormde om te spelen. Ik denk dat het voor hem heel lastig is om zo te leven. We wachten op een geschikte kandidaat van het asiel hier in de buurt. Duimen maar!
