Mijn hond blaft als we aan tafel zitten, help!

Ik ken een vrouw die momenteel 4 honden heeft en er in haar leven wel een stuk of vijftig heeft gehad. Ze sliepen allemaal bij haar in bed en ze kregen allemaal te eten voordat zij zelf ging eten, en geen van haar honden heeft ooit gedragsproblemen gehad.

Een dierenarts gaat over de gezondheid, niet over het gedrag. Laat gedrag lekker over aan de gedragstherapeuten en de opvoeding aan de trainers. Ieder zijn vak, zeker als je niet weet waar je het over hebt...

Voor de dame die dit bericht heeft geplaatst... Anderen zijn het misschien niet eens met wat ik zeg, maar ik geloof dat een hond door simpele dagelijkse handelingen en met veel liefde leert wat zijn plek is. De baas is degene die voert, borstelt, aait en tijd in de hond steekt. Daarom wordt er ook altijd geadviseerd om jonge kinderen (5-6 jaar) zelf het eten aan de hond te laten geven. Mijn eigenlijke doel is tenslotte om je te helpen met je probleem van die blaffende hond. Probeer eens wat ik je heb verteld. Jij bent de baas, jij bent de leider. Hij eet pas na jou en gaat ook pas na jou door de deur naar buiten. Alleen al je hand op de bovenkant van zijn snuit leggen tijdens het aaien is een herinnering aan jouw positie. Wees consequent en blijf altijd hetzelfde in je gedrag. Geef je hond geen eten van tafel en al helemaal niet terwijl je zelf aan het eten bent; dan zou het heel snel opgelost moeten zijn :) Veel succes met je hond! En als anderen je tips geven die weer anders zijn dan de mijne maar die wel werken, dan is dat natuurlijk het belangrijkste. Dit is tenslotte jouw post en geen discussie over hiërarchie :)

Groetjes, een fijne vakantie en veel succes (ik moest mijn bericht even in tweeën splitsen ;) )

Ik studeer diergeneeskunde en ik heb urenlang les gehad over het gedrag van honden en hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen. Mensen hebben vaak de neiging om honden te humaniseren. Een hond is echter een roedeldier, net als de wolf. In een roedel honden of wolven is er altijd een hiërarchie. Altijd. Ik ken talloze voorbeelden van problemen die ontstaan wanneer het baasje er niet in slaagt om zijn plek als alfa te laten zien. Bij kleine hondjes is dat meestal het probleem niet. Maar wanneer een vrouw een Dobermann-reu koopt, vertel me dan nog maar eens dat er geen rangorde is tussen mens en hond als die Dobermann grommend de toegang tot de koelkast weigert en zijn tanden laat zien, klaar om te bijten. Veel honden worden ingeslapen omdat hun baasjes niet in staat waren om de hond te sturen met simpele, alledaagse handelingen. Sommigen grijpen dan naar geweld, wat echt het ergste is wat je kunt doen; ze slaan de hond in de veronderstelling hem zo te domineren, terwijl een beetje basiskennis over hondeneducatie de situatie had kunnen oplossen.

Je hebt je eigen mening. Maar ik heb stage gelopen bij zowel gedragsdeskundige dierenartsen als algemene praktijken. Ik heb honden gezien die werden ingeslapen omdat ze hun baasje hadden gebeten. De fout ligt bij de eigenaar en die arme hond is het slachtoffer, en dan kom je mij vertellen dat er geen hiërarchie bestaat? Ik heb het meegemaakt, ik heb het met mijn eigen ogen gezien.

We moeten stoppen met honden te humaniseren... zo gebeuren er juist ongelukken... Honden hebben namelijk heel veel eigen codes en als je die codes en regels kent, kun je een hond heel snel veel leren. Ik heb al veel honden getraind; mensen vertrouwen me puppy's toe om ze zindelijk te maken omdat ik de basisinstincten van pups ken door mijn studie diergeneeskunde.

Nu weet ik echt nog niet alles hoor, ik ben nog student. Maar dit is mijn visie op de zaak. Het is ook maar gewoon mijn mening.

Mij is het ook gelukt om mijn hond te negeren die bij mij in de kamer slaapt. Twee nachten lang zat ze van 3 tot 4 uur 's nachts te piepen, maar de derde nacht deed ze het niet meer. Dat bewijst dus dat het werkt en dat het goed is. En wat hiërarchie betreft, dat heb je niet eens bij wilde honden, dus waarom zou dat er dan wel zijn bij mensen?

Luridia, er is geen hiërarchie tussen mens en hond, want er is geen enkele reden waarom er een hiërarchie zou ontstaan. Die is er ook niet omdat er tussen honden onderling ook geen hiërarchie bestaat. Alle regels die je opnoemt zijn onzin: honden eten zonder problemen gewoon samen, en wolven ook, zolang er maar genoeg eten is. Anders krijg je simpelweg een conflict over middelen en dat heeft absoluut niets met hiërarchie te maken. Door tegelijkertijd met je hond te eten kun je zelfs bepaalde gedragsproblemen oplossen (heb ik met Iduun gedaan), en dat geldt ook voor samen slapen met je hond (gedaan met Haï Olly)...

Trouwens, als je een hiërarchie met je hond wilt vormen, moet je wel perfect kunnen begrijpen wat hij zegt. Kun jij het kwispelen van zijn staart ontcijferen? Jachtinstinct, stress, blijdschap, opwinding... Alleen al het tempo en of de staart meer naar de ene of de andere kant slaat... Kun je de gezichtsuitdrukkingen van een hond lezen? Zelfs met veel training missen we ontzettend veel signalen... Wanneer je een hond bij zijn nekvel pakt (wat voor hen 'doden' betekent), geeft hij allerlei kalmerende signalen af die elke goed gesocialiseerde hond zouden doen stoppen als hij wilde dat de ander zich overgaf... maar mensen die dit doen, stoppen niet. Ze gaan maar door, terwijl de hond duidelijke signalen afgeeft om de situatie te kalmeren. Hij vraagt of het mag ophouden, maar de mens gaat door. De hond toont tekenen van stress en ongemak, de mens gaat door... Als we op zoek zijn naar overgave, dan zouden we op het moment dat de hond een signaal geeft dat zoiets betekent als "stop alsjeblieft", tevreden moeten zijn en moeten stoppen. En toch gaan we door... Zonder training zijn we niet in staat om ze te begrijpen, dus hoe kun je dan verwachten dat je vanuit het niets een hiërarchie kunt opbouwen in zo'n situatie?

Ik zeg uit gewoonte vaak "mijn honden". Ik heb Fenris, een Noorse Lundehund (een noordelijke jachthond van zo'n 8 kilo) en ik heb een vaste opvanghond, Haï Olly (een kruising Dobermann/Beauceron van ongeveer 25 kilo). De laatste tijd heb ik er vaak nog een derde opvanger bij (ik heb Capsule gehad en daarna Iduun). Meestal vang ik honden op met gedragsproblemen.

Ik werk niet echt met harde "verboden". Een hond heeft geen verbod nodig om iets te laten; het is genoeg als hij er gewoon geen zin in heeft. En ik zorg er dan voor dat hij er geen zin in krijgt. Een voorbeeldje: Fenris knaagde vroeger aan de sporten van de stoelen. Bij mij thuis is dat echt een no-go, ik wil het niet zien en ik wil er niks van weten... Maar ik heb Fenris nooit geprobeerd te leren dat het verboden was. Ik heb hem geleerd dat het veel leuker is om op een van zijn eigen speeltjes te kluiven... In de praktijk knaagt Fenris nu niet meer aan de stoelen. Hij weet niet eens dat het verboden is – dat is het ook niet – er zijn gewoon leukere dingen om te doen. Op die manier ga ik om met grenzen, om te voorkomen dat er frustratie ontstaat die zich op iets anders afreageert als het te veel wordt. Ik buig het liever direct om naar goed gedrag.

Die dominantietheorie (die helemaal niet bestaat!) maakt honden al jarenlang simpelweg kapot.

En gek genoeg is het juist het willen opleggen van regels en een houding van pseudo-dominantie die voor bijtincidenten zorgt. Dat komt gewoon omdat de hond het niet begrijpt en bepaalde gedragingen als agressief ervaart.

Wat dat eten betreft, die absurde fabel... Vroeger aten we alleen vóór de hond omdat er nog geen brokken bestonden. Ze kregen de kliekjes, dus je moest wel eerst eten – tenzij je op de een of andere manier kliekjes kon maken voordat je zelf had gegeten!

Die arme beestjes zijn nog lang niet van hun lijden verlost zolang er nog zoveel mensen zijn die geloven in de dominantietheorie tussen mens en hond. Het meest dominante wezen is de mens, en niemand anders.

Ik ben het helemaal met je eens.