Mijn puppy jaagt achter de katten aan, help!!!

Ik heb een probleempje met m'n hondje... Ik heb haar pas net geadopteerd.

Ze is op een laffe manier op straat achtergelaten in Marrakesh en dankzij een Franse stichting hebben we haar kunnen adopteren.

Ze zal zo tussen de 3 en 5 jaar oud zijn...

Het probleem is dat ze constant achter onze kat aanrent. Onze kat is 8 jaar en kon het eigenlijk alleen maar vinden met onze vorige hond Loulou (die in maart '25 is overleden)...

Hij had haar echt onder zijn hoede genomen, omdat ze destijds ook was gedumpt...

Hij rende nooit achter haar aan, dus ze snapt er nu helemaal niks van waarom deze hond haar de hele tijd opjaagt. Hierdoor wil ze niet meer naar binnen en blijft ze alleen nog maar buiten, maar dat vinden we echt heel vervelend...

Hebben jullie een oplossing of tips voor ons?

Ik denk dat je al aardig wat antwoorden hebt gekregen. De kat met rust laten is voor sommige puppy's heel lastig, vooral als de kat het allemaal maar toelaat.

Bij mij was het precies hetzelfde. Ik heb met haar oefeningen gedaan met een commando zoals "afblijven" bij een bal, een speeltje of een snoepje. Het doel is om haar te belonen als ze niet direct op het voorwerp afstormt. Beloon haar ook als ze haar kop wegdraait terwijl je het voorwerp voor haar neus houdt: "goed zo, afblijven".

Ik heb dit gedaan zodat mijn hond het concept van "afblijven" begreep. Nu pas ik het toe op de kat, fietsen en voorbijgangers, en we versterken dit met korte oefeningen gevolgd door een leuk spelletje voor haar.

Ze valt de kat nog steeds wel eens lastig omdat het voor haar haar maatje is, alleen is dat niet echt wederzijds. Maar soms zoekt de kat haar ook juist op om uitgedaagd te worden en achtervolgd te worden...

Met oefening, geduld en tijd zal de puppy het uiteindelijk wel gaan begrijpen. Hij wordt vanzelf volwassener, maar het klopt dat het in het begin best wel eens frustrerend kan zijn.

Je kunt één kamer verboden terrein maken voor je pup. Zo leert hij ook dat er grenzen zijn (ook al wordt hij heus niet gek als hij wel in alle kamers mag komen). Het is vooral bedoeld zodat de kat een plek heeft waar hij weet dat hij absolute rust heeft.

Je moet het die kleine uk niet kwalijk nemen, ze hebben totaal verschillende lichaamstaal, dus er zijn nogal wat misverstanden tussen die twee. Maar het voordeel dat je pup vanaf het begin met je kat samen is, is dat hij de signalen van de kat leert begrijpen. Na verloop van tijd zal hij de kat goed kennen en kunnen ze zelfs vrienden worden.

Echt heel schattig

Västgötaspetsen zijn als ze klein zijn echt heel levendig. Als het je kan geruststellen: ik liep tegen dezelfde problemen aan en heb nu een hond die helemaal lekker in zijn vel zit en prima samenwoont met een poes en een andere hond. Wat bij mij werkte (maar ze was nog een kitten, dus dat was makkelijker): ik ging in een kleine kamer zitten met het kitten op schoot. Bij goed gedrag een beloning, blaf je? Dan ga je de kamer uit. Natuurlijk krijg je dan geblaf en frustratie als je hem de kamer uit zet, en noem maar op, maar geef niet toe. Zodra hij rustig is, probeer je het opnieuw. De kans is groot (vrijwel zeker zelfs) dat hij doorgaat, en dan doe je het gewoon weer opnieuw, keer op keer.

Ik heb het echt stapje voor stapje geprobeerd met de katten (van vrienden), maar dat werkte nooit. Het enige wat hielp, was om er eens 3 tot 4 uur non-stop mee bezig te zijn. Hij is uiteindelijk van uitputting naast de kat in slaap gevallen. En wat me stapje voor stapje een jaar had gekost, was nu in één middag geregeld, waarbij ik trouwens net zo kapot was als de dieren. Ook met andere problemen merk ik dat alles snel opgelost is als ik voet bij stuk houd. Als ik twee weken lang elke 2 minuten op moet staan om hem te corrigeren, dan deed ik dat. En uiteindelijk gaf hij het op. Het is doodvermoeiend, maar ik stel mezelf gerust met de gedachte dat het sowieso werkt.

Uiteindelijk was mijn hond, die een probleem had met katten, de volgende dag rustig en blafte hij niet meer. Ik zeg dit normaal niet zo snel, maar Västgötaspetsen moet je vaak gewoon op hun doorzettingsvermogen verslaan. Ik heb het idee – al is elke hond natuurlijk uniek – dat je de vooruitgang niet altijd geleidelijk ziet. Vaak begrijpen ze heel goed wat je van ze vraagt, maar blijven ze het proberen, constant doordrukken. Daarom had ik bij de paar probleempjes die ik had het gevoel dat ik totaal geen vooruitgang boekte, of zelfs dat hij er nog een schepje bovenop deed om mij te laten breken. En dan van de ene op de andere dag stopte hij met dat slechte gedrag alsof het nooit had bestaan.

Ik begreep dus dat hoe meer hij er vol tegenaan ging en aandrong, hoe meer ik op de goede weg zat. Ze hebben een heel eigen manier van doen; zodra je doorhebt hoe ze werken, zijn ze heel makkelijk, maar er is een periode waarin je enorm aan jezelf gaat twijfelen. Ik begreep dit dankzij een hondentrainer die me uitlegde dat mijn hond juist bleef aandringen vlak voordat hij het gedrag volledig opgaf. Maar goed, die van mij was al wat ouder, die van jou is jong, dus dat zou sneller moeten gaan.

Vergeet verder niet om ze goed uit te laten, vooral lekker los, maar werk ook aan het mentale gedeelte; dit zijn honden die hun hersens moeten laten kraken.

Hoi,

Bedankt voor deze waardevolle info. Klopt, hij is behoorlijk eigenwijs. Qua zindelijkheid heb ik nu goede resultaten. Hij heeft door dat hij buiten wordt beloond.

Met de katten is het daarentegen erg lastig. In het begin is hij rustig, maar dan wordt hij te enthousiast en krijgt hij tikken van hun pootjes. Ik ben bang dat hij een krab in zijn oog krijgt.

En hij blaft vaak uit frustratie: naar de katten die niet met hem willen spelen, en naar mijn grote hond (een Australian Shepherd) die er klaar mee is dat er constant aan haar wordt getrokken.

En wat eten betreft... hij wordt helemaal gek als hij voer ziet. Hij wil overal wat mee snaaien, het is lastig om hem dan rustig te krijgen.

Mijn moeder is net langs geweest met haar Jack Russell en die heeft hem wel even getemd; hij is nu doodmoe, ligt te slapen en is lekker rustig.

Ik ga proberen hem af en toe apart te zetten om hem een goede basisopvoeding te geven en ook zodat we zelf weer wat rust in de tent krijgen.

Aanstaande vrijdag komt er een hondentrainster langs om naar dit alles te kijken.

Ik zou het echt fijn vinden als iedereen goed met elkaar overweg kan.

Bedankt en een fijne dag nog!

Ik zie dit berichtje nu pas, ik heb zelf een kleine Västgötaspets van inmiddels bijna 8 jaar. Bij hen is geduld echt een schone zaak. Ik weet niet bij welke fokker je hem vandaan hebt, maar meestal hebben ze je vast wel uitgelegd dat rust heel belangrijk is. Je hoeft jezelf trouwens niks te verwijten.

De Västgötaspets heeft een sterk karakter en is tegelijkertijd erg gevoelig, waardoor ze je de eerste twee jaar behoorlijk het bloed onder de nagels vandaan kunnen halen. Na verloop van tijd wordt dat rustiger. Persoonlijk zette ik de mijne even een minuutje apart als hij niet wilde kalmeren. Als hij dan weer begon, ging hij weer in isolatie. Al moest ik het 15 keer in een uur doen, dan deed ik dat 15 keer. Het zijn herders en ze houden ervan om de grenzen op te zoeken. Als hij ziet dat je na 10 keer toegeeft, dan doet hij het de volgende keer weer 10 keer en zo wordt het van kwaad tot erger. Vastberadenheid, rust, geen geweld en ook belonen wat hij goed doet, zijn essentieel voor dit type hond.

Het zijn kleine veedrijvers, dus weer een ander type herder; ze zijn wat meer doordouwers en onbezonnen vergeleken met een schaapherdershond. Vaak zijn ze minder reactief naar mensen en honden omdat ze juist minder angstig zijn, maar meer van "eerst doen en dan pas denken". Ook naar volwassen honden toe zijn ze als puppy slopend. De mijne is bijna 8 en accepteert het nu niet meer als ze hem lastigvallen (tijden veranderen). Consequent zijn en reguleren zijn de sleutel, succes! ^^

Een foto van de knapperd? ^^

Wat betreft de zindelijkheid heb ik me inmiddels herpakt; ik wacht nu tot ik hem op heterdaad betrap om 'nee' te zeggen, hem mee naar buiten te nemen en hem te belonen als hij het daar doet. Maar met de katten verloor ik mijn geduld omdat ik bang was voor allebei (de kat en de pup), en daar voel ik me echt rot over: door me te veel zorgen te maken over hun gezondheid en welzijn, ben ík degene die de boeman wordt.

Het is totaal tegenstrijdig en vooral erg pijnlijk voor me, want ik ben dol op dieren (ik overweeg zelfs om wat Ouessant-schapen te nemen) en ik vind het lastig om mijn eigen gedrag te begrijpen.

Dus ja, ik heb nog een hoop te leren en hier moet ik echt lessen uit trekken.

Dieren zijn zo onschuldig, ze brengen zoveel vreugde, zeker in deze sombere tijden.

"Zo zie je maar weer dat niet alleen de pup wat te leren heeft."

Dat is echt zo waar. Ik kan voor mezelf wel zeggen dat mijn dieren míj hebben opgevoed en dat we uiteindelijk altijd in symbiose leefden.

En ja, we deden het allemaal lekker rustig aan, zeker met de lockdown. Deze kleine donderstraal heeft de boel flink op z'n kop gezet. We moeten allemaal onze draai weer even vinden. En het is aan mij om m'n best te doen zonder me druk te maken. Het is ook een goede oefening in geduld en kalmte. Zo zie je maar dat niet alleen de pup nog dingen moet leren.

Hoi,

Echt super bedankt voor je reactie.

Ik kom net terug van de dierenarts, pfff gelukkig zei hij dat er niets aan de hand is. Hij heeft een oogtest gedaan om te zien of de kat hem niet gekrabd had en hij heeft een injectie met een ontstekingsremmer gegeven voor het geval hij pijn heeft door de val.

Ik voel me zo schuldig. Hij heeft goed gegeten, hij speelt en blaft, maar ik ben zo bang dat er iets met zijn kopje is. De dierenarts zei dat een hersenschudding zorgt voor braken en lusteloosheid.

Nou ja, hij is nu lekker aan het spelen en rent overal rond, dus ik zou eigenlijk gerustgesteld moeten zijn, maar ik voel me zo ontzettend schuldig. Ik ben bang dat hij er later iets aan overhoudt of dat hij een ontwikkelingsachterstand of andere problemen krijgt.

Ik heb zelf nog nooit een puppy opgevoed, ik zorg normaal altijd voor herplaatsers. Mijn twee katten waren achtergelaten en mijn hond komt uit het asiel (net als mijn vorige hond die vorig jaar helaas is overleden).

Zij zijn dus volwassen en dat is echt heel anders dan een puppy. Hij is nogal een druktemaker en ik zou zo graag willen dat alle dieren goed met elkaar kunnen opschieten. Ik denk dat ik gewoon te ongeduldig ben.

Ik ga het de tijd geven en aan de slag met de lijntraining bij de katten, zoals je aanraadt.

Deze kleine pup is echt ontzettend lief, hij komt naar me toe en likt me ondanks mijn fout.

Hij is vergevingsgezinder dan ik. Ik kan het mezelf echt niet vergeven.

Bedankt

Verhalen over honden en katten kunnen heel verschillend en grappig zijn. Mijn Félix was de baas in huis toen mijn eerste Yorkie kwam. In haar vorige gezin met katten was zij degene die de lakens uitdeelde. Maar bij Félix hield ze zich gedeisd en accepteerde ze dat ze op de tweede plaats stond. De kleine die ik nu heb, heeft echt haar best gedaan om de kat voor zich te winnen. Na verloop van tijd gaf ze hem in het voorbijrennen weleens een snel kusje en dan begon de "ouwe" een beetje in zijn baard te mopperen door die onverwachte actie. Dat hield hem niet tegen om haar af en toe een tikje achter haar oren te geven als ze langskwam. Zo van: "echt niet, hoor...". Voor de snoepjes gingen ze zij aan zij zitten om...

En ze zocht hem overal toen hij ons verliet.

Je kleine puppy moet zich eerder op speeltjes kunnen uitleven en je hebt al tips gekregen om ze stap voor stap aan elkaar te laten wennen. Hij moet zijn plekje nog vinden in zijn nieuwe omgeving. Met jouw gevoel voor de situatie kom je er wel.