Hoi allemaal, hier is mijn verhaal.
Mijn Tsjechoslowaakse wolfhond van 8 jaar, Slevin, kreeg woensdagavond voor het eten symptomen van een maagkanteling. Ik ben meteen naar de spoedkliniek in Annecy gegaan zodat hij zo snel mogelijk geholpen kon worden. Uit de röntgenfoto's bleek dat zijn buik wel was opgezet, maar dat er nog geen sprake was van een kanteling. De dierenarts heeft hem toen een injectie gegeven om hem te laten braken en zo zijn maag te legen. Na een paar uur observatie en een controleröntgenfoto mochten we weer naar huis.
De volgende dag was Slev volledig lusteloos; hij bewoog niet, at niet, maar dronk gelukkig wel gewoon. De dierenarts had me al gewaarschuwd dat dit het geval zou zijn en dat ik me geen zorgen hoefde te maken; ik moest alleen in de gaten houden of zijn buik niet verder opzwol.
Op vrijdag leek het een stuk beter te gaan, hij was veel minder moe; hij liep zelf rond, begroette me enthousiast, sprong op de bank... Toch was zijn buik nog steeds niet geslonken en hij weigerde nog steeds te eten.
De volgende ochtend (zaterdag) was er nog steeds geen verandering. Hij leek zelfs minder fit dan de dag ervoor, dus ben ik naar onze eigen dierenarts gegaan voor een check-up. Ze maakte zich zorgen om zijn gedrag en verwees me door naar een andere kliniek voor extra onderzoek (bloedonderzoek, echo...) en om hem te laten opnemen.
De echo was zorgwekkend; zijn buik was eigenlijk zo dik omdat hij vol met bloed zat. De inwendige bloeding kwam door een tumor op zijn milt die was gescheurd.
Slevin heeft gisteravond een spoedoperatie ondergaan om zijn milt te verwijderen (splenectomie). De dierenartsen hebben 3 liter bloed weggehaald, hij heeft nog maar 2g hemoglobine over. Hij heeft de ingreep echter overleefd en ik heb hem net mee naar huis genomen.
Momenteel slaapt hij naast me, hij weigert nog steeds te eten. Ik krijg de uitslagen pas over een dag of tien, maar de dierenarts denkt dat het een hemangiosarcoom is.
In principe heeft mijn mannetje nog maar een paar weken te leven. Het is nog mogelijk dat het om een goedaardige tumor gaat, want tijdens de operatie en op de echo vonden ze geen uitzaaiingen in de buik of het hart, maar die diagnose is blijkbaar vrij onwaarschijnlijk. Ik probeer mezelf dus geen valse hoop te geven.
Ik weet niet eens hoe ik mijn verdriet moet omschrijven.
Ik deel mijn verhaal zodat jullie ook die van jullie kunnen delen.
Misschien hebben sommigen van jullie tips over palliatieve zorg of behandelingen die de kwaliteit van leven van je viervoeters hebben verbeterd...
In dit stadium wil ik mijn hond gewoon een zo comfortabel mogelijk einde geven; dat hij de sneeuw nog één keer kan zien en er nog een laatste keer van kan genieten.
