Mijn hond heeft kanker.

Inaya Genova, de eerste dierenarts die ik had bezocht kon ook niets vinden en ze stuurde ons weer naar huis... Gelukkig ben ik drie dagen later naar een andere dierenarts gegaan omdat ik het gevoel had dat er echt iets niet klopte. Deze dierenarts geloofde me wel en verwees me door naar een andere kliniek voor de onderzoeken. Ik ben haar daar heel dankbaar voor, want we hebben zo nog een maandje extra "gewonnen" met onze lieverd en we hadden de tijd om afscheid van hem te nemen. Ook al loopt het nooit zoals je zou willen, het is inderdaad belangrijk om die kans te krijgen om afscheid te nemen en je te proberen voor te bereiden...

Het spijt me oprecht dat het bij jullie zo is gelopen, ik wens je heel veel sterkte.

Ik vind het echt heel erg voor je en je hondje...

Het is altijd een enorme schok als je het totaal niet ziet aankomen. Zo'n snelle verslechtering in maar 5 dagen tijd, terwijl je nota bene naar de dierenarts bent geweest en onderzoek hebt laten doen... dit had je ook niet kunnen voorzien.

Ik wens je heel veel sterkte voor de komende tijd. Het verlies van onze trouwe viervoeters is een vreselijke beproeving.

Hoi allemaal, ik kwam op dit forum terecht omdat ik probeerde te begrijpen wat er is gebeurd met mijn hond Ina, mijn lieve Cane Corso. Ina was op een ochtend opeens doodop en ze voelde koud aan. Ik ben direct met haar naar de dierenarts gegaan, maar ze vindt het daar altijd zo leuk dat ze daar weer wat op leefde. Uit het bloedonderzoek kwam niets geks naar voren. Ik had nog wel duidelijk aangegeven dat ze ontzettend veel dronk. Omdat haar witte bloedcellen (leukocyten) iets verhoogd waren, kreeg ze antibiotica mee. Het ging even wat beter, maar daarna kwamen er avonden dat ze echt uitgeput was en niet wilde eten of wandelen. Dit duurde vijf dagen en ik dacht bij mezelf: het is buiten erg koud en ze wordt natuurlijk ook een dagje ouder... Morgen gaan we wel weer terug naar de dierenarts. Maar de volgende dag was ze overleden, helemaal alleen, zonder dat ik het aan zag komen... Uit de autopsie bleek: een inwendige bloeding door een hemangiosarcoom... Ik wist helemaal niets van deze ziekte. Ik ben er echt kapot van...

Hij is nog steeds bij je.

Bedankt, het doet echt goed om te praten met iemand die een sterke band heeft met zijn hond. Ik voel me een stuk beter dankzij jou, je helpt me enorm bij mijn herstel.

Fijn om te horen, we zijn er altijd voor je als je erover wilt praten. Heel veel sterkte, ik denk aan je.

Heel erg bedankt slekai voor je reactie, die ik aandachtig en met veel verdriet heb gelezen, maar die me ook weer hoop geeft. Ik kom net bij de dierenarts vandaan, hij had ook de juiste woorden... Bedankt voor alle reacties, het helpt me echt om er weer bovenop te komen.

Hoi @Medmedmiz.

Ik weet niet of ik je echt kan helpen, maar zoals je weet heb ik diezelfde, vreselijke beslissing moeten nemen om mijn baby Slevin te helpen gaan. Hij is op 17 november 2020 in mijn armen ingeslapen en dat was de moeilijkste dag van mijn leven.

Ik kreeg hem toen hij 8 weken oud was, terwijl ik een jonge studente van 18 was. Ik heb hem zien opgroeien en ik ben aan zijn zijde volwassen geworden. Hij ging overal mee naartoe: op elke vakantie, roadtrip en wandeling. We deden alles samen en waren onafscheidelijk. Hij was het beste maatje ter wereld; hij stond altijd als eerste klaar om weer een lach op mijn gezicht te toveren als ik me niet goed voelde. We hadden echt een unieke en bijzondere band die ik met geen enkele andere hond meer zal vinden.

Ik ben oneindig dankbaar voor de tijd die ik met hem heb gehad, en toch kan ik het niet laten om te denken aan al die tijd die ons is afgenomen...

Vandaag de dag denk ik nog elke dag aan hem en huil ik nog best vaak (ik huil terwijl ik je dit bericht schrijf).

We hebben onze laatste maand samen knuffelend doorgebracht, ik heb hem overladen met liefde en lekkers, maar dat maakte het er niet makkelijker op.

De gedachte dat hij een mooi leven heeft gehad troost een beetje, maar het verzacht het verdriet niet, en de lege plek naast het bed herinnert me constant aan zijn gemis.

Ik kan je niet vertellen dat alles wel weer goed komt, of dat het maar tijdelijk is. Je maatje zal voor altijd in je hart blijven. Maar het is wel waar dat tijd helpt. Je huilt steeds minder vaak en af en toe krijg je weer een glimlach op je gezicht. Hoe meer tijd er verstrijkt, hoe meer ik de goede herinneringen vasthoud.

Het zal uiteindelijk beter gaan, ondanks alles. Ook al heb je goede en slechte dagen.

Eén ding is echter zeker: heb nooit spijt van je beslissing, je hebt het in zijn belang gedaan. Net als jij had ik gewild dat hij me had kunnen vertellen of hij bij me wilde blijven en lijden tot het einde, of dat hij zijn lijden wilde verkorten. Helaas kunnen we dat niet weten en is het onze zware verantwoordelijkheid om de beslissingen voor hen te nemen. Maar uiteindelijk willen we altijd het beste voor hen en dat weten ze, want waarom zouden ze ons anders tot het einde van de wereld volgen?

Je hebt het juiste gedaan. In zijn belang en niet in dat van jou, twijfel daar nooit aan.

Ik werk in de zorg, ik zie elke dag zieke mensen en mensen in hun laatste levensfase. Degenen die aan agressieve kanker lijden, hadden allemaal in vrede willen gaan als ze de keuze hadden gehad...

Van ze houden betekent ook dat je ze moet kunnen laten gaan. Je hebt hem tot het einde toe zo goed mogelijk begeleid, dat is het enige wat telt.