Mijn pup van 10 maanden vreet alles op wat ze buiten vindt

Hoi, wij hebben ook zo'n echte lekkerbek!

Ik zou zeggen dat anticiperen bij die van ons het allerbeste werkt. We proberen de 'schatten' op de grond eerder te zien dan zij! Elke paardenvijg, bananenschil, enzovoort, wordt zo een klein oefenmomentje waarbij ze het moet laten liggen. Elke keer dat het lukt, belonen we haar met onze stem en een superlekker snoepje (bij ons is dat bijvoorbeeld gedroogde haring). Als ze de schat toch eerder vindt dan wij, vragen we haar om het te laten liggen. Meestal doet ze dat dan ook en krijgt ze weer een beloning met de stem en een snoepje van topkwaliteit! Alleen die paardenvijgen wil ze echt niet laten liggen... dus die halen we dan uit haar bek en dan krijgt ze alsnog een dikke JAAAAA en een lekker snoepje!

Ze is pas 6 maanden oud, maar we zien nu al een mooie vooruitgang! Daarnaast oefenen we thuis op het weigeren van lekkers en doen we spelletjes met etensresten op de grond die ze moet laten liggen...

En net als bij Bandji zijn sommige dingen gewoon oké: een bot, een stok of een dennenappel mag ze gewoon pakken om mee te spelen.

Blijf hoop houden... Voor mijn hond in de stad heb ik het ook zó lang moeten herhalen, en op een dag ging het ineens bijna van de ene op de andere dag goed (terwijl ik je verzeker dat ik het gevoel had dat ik voor niks aan het praten was en ze het ondanks alles gewoon bleef doen!) Ik merkte ineens dat ik niks meer hoefde te zeggen...!

en dat ze er gewoon langs liep zonder er meer aandacht aan te besteden dan even snuffelen....!

Mijn lastigste hond was degene die ik in de stad had. Daar had je niet echt "leuke dingetjes" die je haar kon laten meesjouwen, om mee te spelen of om op te eten. Dus net als bij jullie was het soms echt vermoeiend om er de hele tijd achteraan te rennen...

Maar door steeds "nee" en "laat dat" te zeggen, gevolgd door een luid "Aaaah, maar dat is echt vies!" of "Ah nee, kijk nou, dat is poep!", waarbij ik heel duidelijk mijn walging liet zien (al moest ik soms een beetje toneelspelen), hield ze er uiteindelijk mee op.

Het is net als wanneer je ze leert om buiten te plassen en ze dan beloont; in het begin overdrijf je die complimentjes ook een beetje 😅

Mijn huidige grote honden hebben dat ook. Ze zijn erg gevoelig voor mijn toon. Als ik blijf herhalen dat iets niet goed is – aaaah vies, bah bah bah – met een vies gezicht enzo... Dat helpt ze om het te begrijpen... Tja, ik praat nou eenmaal veel tegen mijn honden 😅

Vogelkarkassen laat ik ze trouwens meestal niet houden 😅

Ik laat ze eerder karkassen van reeën (met een klein trucje van mij waardoor ze het uiteindelijk niet echt opeten) en de botten die mijn jongste overal vindt, zolang ze maar groot genoeg zijn (hele dunne botjes = gevaarlijk).

Koeienvlaaien of paardenvijgen maken me niet zoveel uit. Maar schapen, vossen etc... Nee hoor! Dat vind ik niks! Dus dan is het een keiharde "nee"! En "aaaaah wat vies, niet opeten, ben je mal...!"

En dan heb je nog het zwerfafval. Ik mopper dan een beetje, maar ze mogen ermee spelen en ze vooral even naar de prullenbak dragen en hup. "Goede hond, we zijn aan het recyclen!"

En zo is het baasje blij én de hond blij!

Het geheim is dat ze hun "vondsten" soms gewoon mogen houden.

Dus ik vraag ze simpelweg om het even te komen laten zien. Ik loop naar ze toe en vraag: "wat heb je daar gevonden?" op een vriendelijke, niet-autoritaire toon. Ik check het even en als het oké is, laat ik het zo.

Als ze in beweging zijn, zeg ik: "Dingo, kom eens laten zien, laat eens zien" en dan kijk ik even. Meestal gewoon met het blote oog, anders pak ik het natuurlijk even aan om het goed te bekijken.

Een tijdje terug besloot ik om alles te verbieden... Maar toen was de sfeer meteen anders 😂 ze verstopten zich zodat ik hun vondsten niet af kon pakken en ze schrokten alles razendsnel naar binnen, net zoals bij jou. Ik moest echt achter ze aan rennen...

Sindsdien heb ik zo mijn eigen trucjes 😁

Mijn grote lobbes en mijn kleine meid eten niet terwijl ze lopen. Soms vind ik het dus wel best, maar ik wil niet dat ze het echt opeten... Dus ik check het, zeg verder niks en loop gewoon door. De kleine laat het vanzelf liggen als we geen tikkertje gaan spelen (als spelletje hè, want als ik eis dat ze het laat zien, komt ze het gewoon brengen). Die grote loopt de hele wandeling apetrots rond met een reeënpoot of een halve ruggengraat. Ik roep dan af en toe: "wat ben je toch een mooie viespeuk!" en dan is hij helemaal in zijn sas.

Als we bijna weer thuis zijn, gooi ik het onderweg in de rivier en klaar is Kees. Zo eet hij het uiteindelijk niet op.

Mijn grote hond nam vroeger ook vaak zwerfafval mee. Verpakkingen van koekjes, bierblikjes... In plaats van hem op zijn kop te geven, liet ik hem het naar de prullenbak dragen. Dan gooide ik het weg en zei ik: "goed zo, we zijn goed aan het recyclen!"

Bedankt voor je reactie.

Ik ben opgelucht om te horen dat ik niet de enige ben die dit doormaakt. Vanmorgen vond ze een drol en liet die ook weer los, wat echt een enorme vooruitgang is. Dat gaf me weer hoop!! Je hebt gelijk, door te blijven herhalen begrijpen ze het stukje bij beetje.

Ik ga je advies opvolgen en me niet meer zo druk maken als ze iets doorslikt of een karkas vindt. Hoe doe jij dat eigenlijk, je honden vragen om te laten zien wat ze gevonden hebben?

De oplossing? Herhalen, herhalen en nog eens herhalen, tot het kwartje valt 😅

Mijn honden vraag ik altijd om het me te laten zien als ze iets vinden. Als het oké is, mogen ze het houden. Zo weten ze dat ik het niet altijd afpak en komen ze het ook echt braaf laten zien.

Wat die vogelkadavers en het gedrag van je hondje betreft: mijn jongste doet precies hetzelfde. Ze eet die botten die ze tijdens het wandelen vindt niet op, ze wil gewoon spelen. En ze wil dat ik achter haar aan ga rennen. Dat is ons spelletje.

Maar goed, maak je niet te druk... Maak je er niet al te veel zorgen over. Het spijsverteringsstelsel van honden is veel sterker dan dat van ons.

Ik zeg niet dat je haar alles maar moet laten opeten 😅 maar raak niet in paniek... Blijf gewoon consequent "nee, laat liggen!" zeggen.

Misschien kun je zelfs een lekkere beloning meenemen, of een speeltje om te ruilen voor wat ze in haar bek heeft. Zo laat je haar zien dat het de moeite waard is om haar "schat" aan jou te geven. Vervolgens pak je het aan en gooi je het ergens neer waar ze er niet bij kan.

Ik weet dat die "schatten" die ze vinden er ranzig uitzien. Maar dat is hun wereld 😅 voor hen is het iets geweldigs. En ze worden echt niet ziek van alles wat ze in hun bek nemen... Als ik inschat dat het geen kwaad kan, laat ik ze er gewoon mee spelen.

Mijn grote loebas loopt ook vaak te sjouwen met stukken ree die door jagers zijn achtergelaten. Ik laat hem zijn gang gaan nadat ik heb gecheckt of het niet té erg is, en als we weer thuiskomen gooi ik het weg.

Die van jou is nog een puppy 🙂 mijn jongste is naarmate ze ouder werd ook minder "geobsedeerd" geraakt door poep... En natuurlijk door het te blijven herhalen 😅

Succes 🙂 en ontspan een beetje... Onze honden zijn nou eenmaal viezeriken 😁

Hoi 😅

Mijn jongste is een echte liefhebber van "lekkernijen" tijdens het wandelen. Ik woon niet in de stad, dus ze komt geen menselijke etensresten tegen.

Maar die koeienvlaaien, of heerlijke katten-, vossen- of konijnenkeutels... dat gaat er allemaal wel in!

Ik zeg nu wel mijn jongste... maar mijn vorige hond, die ik met 2 jaar uit het asiel heb gehaald en in de stad woonde, ging voor de restjes kebab, braaksel onder auto's, enzovoort...

Mijn hond die ik met 6 maanden heb geadopteerd, hield van menselijk afval: stokbrood, koekjesverpakkingen, noem maar op...

En natuurlijk smullen ze allemaal van de resten van reeën die door jagers zijn achtergelaten.

Kortom 😅 je bent echt niet de enige!