Heb je al eens geprobeerd om haar helemaal niet aan te raken, of haar zelfs totaal geen aandacht te geven als ze naast je komt zitten?
Ik ben zelf echt een enorme knuffelkont, een soort boa constrictor lol, en de meeste honden (of nou ja, heel veel 🤣) houden daar helemaal niet van.
En bij mijn kleintje die ik als puppy kreeg, de meest schuwe van het stel, precies hetzelfde: ze volgt me overal, maar van dat kleffe geknuffel moet ze niets hebben, je moet dan niet eens proberen haar aan te raken. Ik bedoel natuurlijk dat ik haar dan niet knuffel, want ze vindt het niet leuk. Honden hebben het recht om dat niet fijn te vinden en het is wel zo respectvol om ze niet te dwingen. Maar ik had de neiging om, als ze dichtbij kwam (omdat ik gewend was aan mijn vorige hond die echt aan me vastgeplakt zat), bijna automatisch even mijn hand uit te steken voor een snelle aai als ze naar me toe kwam. Nee, nee, nee.
De kleine meid houdt daar ook niet van. Ook al is zo'n "verloren aaitje" voor mij iets onschuldigs en niet echt een knuffel op zich, voor haar is het heel wat. Ze komt om te slapen. Niet om gestoord te worden. Dus geen aaitjes meer, geen hand uitsteken, niets. En heel langzaam, na een paar maanden, kwam ze af en toe tegen me aan liggen. Maar let op: je mag haar dan niet aanraken. Inmiddels tolereert ze heel af en toe wel eens zo'n snelle, vluchtige aai. Maar het moet echt een uitzondering blijven.
Mijn moeder heeft ook zo'n hondje, al van jongs af aan. Dikke knuffels zijn niet echt haar ding.
Sommige honden willen wel heel dicht bij hun baasje zijn, maar niet om te knuffelen. Ze willen gewoon de nabijheid die ze zelf kiezen en op hun eigen voorwaarden. Ze houden er gewoon niet van. Bij de twee honden die ik net beschreef is slapen heilig. Als ze wakker zijn, weigeren ze een aai niet, en komen ze soms zelfs tegen mijn benen aan staan voor een flinke kroel.
Ze kunnen erom vragen om dicht bij me te liggen (nou ja, alleen de kleinste dan, en heel af en toe), maar tijdens een film duurt dat lang en komt ze echt om te pitten. En slapen is heilig. Dat betekent geen knuffels, geen aaitjes, maar gewoon slapen.
Ze houden op een andere manier van je dan de echte knuffelkonten. Je moet eraan wennen en begrijpen dat zelfs een aai op zulke momenten verkeerd valt (misschien de angst voor een verstikkende knuffel als je dat ooit in het verleden hebt geprobeerd), of gewoon: val me niet lastig, ik kom naar je toe om bij je te zijn, maar ik slaap nu, ik lig lekker rustig, laat me met rust.
Dit is geen verwijt hoor, zoals ik al zei ben ik zelf ook een enorme hondenknuffelaar. Maar ja, je moet er een gewoonte van maken om de rust te respecteren, ook al mis je het fysieke contact.
Probeer haar eens een tijdlang gewoon bij je te laten komen zonder haar aan te raken. Negeer haar zelfs een beetje. En kijk of ze dan uiteindelijk wel blijft liggen... of dat ze nog steeds weggaat (bij die van mij duurde het echt maanden voordat ze begreep dat ik haar echt niet zou lastigvallen. Zelfs niet met een klein aaitje.)
