Hoi
Ik was altijd super nuchter, echt veel te rationeel zelfs, maar ik heb geleerd om m'n ogen en oren open te houden 😜
Ik ben op 7 juli m'n Sundy verloren, m'n Amerikaanse Staff, dat is nu 15 dagen geleden 😔😢 Ze was de grootste liefde van m'n leven. Ze is 17 geworden, wat echt een record is voor dit ras. Ik ben nu 39 en toen onze wegen kruisten, was ik nog maar een meisje.
De volgende dag stond ik in tranen te schreeuwen in m'n garage. Ik vroeg of er leven na de dood was en of ze me alsjeblieft een teken wilde geven, omdat ik zo'n pijn had... Ik was helemaal van de kaart. M'n man stelde voor om naar een bar te gaan waar ik normaal nooit kom. Best een leuke tent, maar een beetje te 'roots' voor mij. Ik vertelde hem hoe slecht ik me voelde, de tranen bleven maar komen. Ik zei dat ik me in de steek gelaten voelde en dat ik me schuldig voelde over het laten inslapen. Net toen ik m'n zin afmaakte, hoorde ik 3 seconden later de muziek van de '30 millions d'amis'-reclame (een bekende Franse commercial over dierenwelzijn), die eerder klassiek is dan reggae. Ter info: die reclame zag ik de hele maand juni non-stop en ik zei tegen iedereen dat dat over Sundy en mij ging.
Ik stond echt met m'n mond vol tanden, want in die reclame zeggen ze dat een hond zijn baasje nooit in de steek laat!!!!
Die avond was ik kapot en ging ik slapen. Ik droomde over haar. In die droom beleefde ik diezelfde verdrietige dag opnieuw, maar toen ik thuiskwam hoorde ik geluid bij de voordeur. Ik deed open en daar was Sundy: jong, gezond, met een grote lach op haar gezicht en supergelukkig (grappig detail: Sundy kon enorm mokken, maar ook geweldig lachen, dat was echt bizar).
Ik nam haar in m'n armen en knuffelde haar plat. Ik begreep ongeveer wat ze me wilde vertellen en ik zei tegen haar: "Je bent dan wel weg, maar je zult er altijd zijn". Daarna ging ze gelukkig weg en werd ik wakker ⏰. M'n hart voelde lichter, ik rook haar geur nog en het voelde alsof ik haar echt geaaid had.
Kortom, twee tekens van haar: één om me gerust te stellen en de tweede om afscheid te nemen.
Maar op zaterdag 14 juli dacht ik aan haar en vroeg ik me af of ze al gecremeerd was. Ik kon niet wachten om haar weer 'op te halen'. Ineens rook ik een brandlucht, maar niet vies, het rook naar verbrand papier. Ik moest lachen en dacht: het is gebeurd. Maandag belde ik het crematorium en die bevestigden dat ze haar inderdaad op vrijdag hadden gecremeerd.
Afijn, ik vertel je dit allemaal om te zeggen dat er leven is na de dood en dat ze bij ons terugkomen om ons te beschermen 😉
Ook al mis ik haar vandaag enorm, op een paradoxale manier weet ik dat ze er nog is.
Sorry voor de foutjes, ik gebruik de dicteerfunctie 😉
Ik hoop dat dit verhaal je hart een beetje kan verwarmen.
Mij is precies hetzelfde overkomen. M'n hondje is op de 4e overleden en ik droomde over haar op de dag van de crematie, de 10e, zonder dat ik de datum wist. Veel sterkte!
