Mijn Jack Russell maakt mijn leven een hel

Dat klopt precies! Als ik me afzonder, zie ik inderdaad dat ik zijn prooi ben. Door zijn knieproblemen lukt het hem niet meer om op de bank of op het bed te klimmen (gelukkig maar, want ik heb hem al eens op mijn bed gevonden en toen ik zei dat hij eraf moest, plaste hij de boel onder!). Maar op het moment dat hij me aanvalt, lukt het hem ineens wel om op het bed of de bank te springen om me te bijten.

Nu we het over dat plassen op bed hebben: ik was vergeten te vermelden dat hij ook zijn behoefte doet als hij het ergens niet mee eens is. Als ik "nee" zeg, gaat hij net zo hard grommen als plassen (echt flinke plassen) of poepen. En dat gebeurt heel vaak.

Ik heb eergisteren een hondentrainer aan huis gebeld, maar ik heb nog geen antwoord gekregen.

O ja, wat dat water betreft: gewoon doen, het is magisch.

Mijn witte herder is helemaal opgebloeid in die omgeving. Andere honden en hondenexperts zien kan alleen maar goed doen :)

Goedenavond en bedankt voor je reactie.

Ik heb hem gekregen toen hij 4 maanden oud was, van een particulier. Hij gedroeg zich toen al nogal "vreemd". Toen ik hem ophaalde, was hij superenthousiast, zoals alle Jacks. Maar hij zat in een soort ren met zijn broertje en ze wilden dolgraag naar buiten om te rennen of te spelen (gezien hoe druk ze waren), maar ze hielden zich in alsof de deur dicht was, terwijl die gewoon openstond. Misschien stelt het niks voor, maar hij vertoont dat gedrag nog steeds. Als er iets op zijn weg ligt, zelfs al is het maar een telefoonoplader, durft hij er niet langs. Hij begint dan te piepen en gaat er pas langs als ik het object heb weggehaald, of hij staat minutenlang te piepen en neemt dan een enorme aanloop om er voorbij te sjezen.

Ik denk echt dat het wandelen aan de lijn hem frustreert. Toen ik hem net had, woonde ik nog bij mijn moeder en daar kon hij heerlijk rennen. Als we daar nu weer op bezoek gaan, zie ik dat hij echt helemaal opbloeit.

Oh ja, zwemmen zou echt geweldig zijn! Als je een bal in het water gooit om hem te motiveren ^^

Heeft de gedragstherapeut je nog tips gegeven voor het alleen zijn?

Goedenavond Analine,

Ik denk dat je hond de touwtjes in handen heeft genomen vanaf het moment dat je bent gaan terugwijken wanneer hij je wil bijten.

Dat moet je echt niet meer doen. Draag desnoods beschermende kleding als je hem eten geeft.

Pak de voerbak, vraag hem om te gaan zitten (kent hij trouwens de basiscommando's?) en als hij gaat zitten,

zet je de bak neer. Als hij erop afgaat zonder dat je hem toestemming hebt gegeven, pak je de bak direct weer af. Zorg dat hij er niet bij kan, houd de bak desnoods hoog in je armen.

Blijf dit herhalen tot hij begrijpt dat hij op jouw "go" moet wachten.

Ik denk dat een paar opfriscursussen hier wel nodig zijn, elke dag even oefenen om je Jack weer in het gareel te krijgen.

Welke commando's kent hij?

Luistert hij daar nog naar?

Bedankt voor je reactie.

Nou ja, ik laat hem wel ergens achter als ik ergens naartoe moet waar hij niet mee kan. De oppas vertelt me dat hij dan best rustig is en niet veel blaft. Ze heeft zelf een grote hond en mijn Jack kan het daar supergoed mee vinden. Als ze op hem past, neemt ze hem bijvoorbeeld mee naar de rivier om even lekker uit te razen. Ze gaat daarheen met vrienden die ook honden hebben en blijkbaar vermaakt de mijne zich daar uitstekend.

Het probleem is alleen dat die persoon niet om de hoek woont, dus die rivier is voor mij wat te ver weg.

Ik had er nog niet zo bij stilgestaan, maar nu je het vraagt: misschien krijgt hij bij mij inderdaad niet genoeg sociale contacten en kan hij zijn energie niet goed kwijt (daar ben ik eigenlijk wel zeker van).

Ik heb hem niet weggedaan, maar ik voel me zo schuldig dat ik er zelfs maar over begin na te denken, terwijl ik zielsveel van hem hou en het voor mij eigenlijk ondenkbaar is. Als ik erover nadenk, zeg ik tegen mezelf dat ik het nooit zou kunnen. Een dag plannen om je dier weg te doen, de dagen aftellen tot het zover is... Nee, dat is onmogelijk, voor mij voelt dat als een sterfgeval. En ik weet ook dat als ik het echt zou doen, ik zijn gehuil en zijn streken waar ik nu zo wanhopig van word, nog zou gaan missen ook. Althans, in de zin dat het dan voorbij is omdat hij er niet meer is. Ik voel me zo schuldig dat ik dit durf te denken, maar aan de andere kant trek ik het gewoon niet meer.

Vandaag hoefde ik niet te werken. We hebben een stukje gewandeld en hij heeft niks gesloopt in het appartement. Ik moest alleen wel even wat boodschappen doen, ik was misschien 20 minuten weg (zoals ik al schreef durf ik de deur bijna niet meer uit omdat ik bang ben dat hij gaat gillen, maar ik moest wel even) en toen ik thuiskwam hoorde ik hem weer tekeergaan. De buren hebben er nog niks van gezegd, maar ik weet zeker dat ze hem horen...

Hoi!

Waar komt hij vandaan? Een fokker, particulieren of een dierenwinkel?

De oorzaak ligt misschien wel in zijn verleden als puppy...

Het aantal en de duur van de wandelingen lijken prima, maar is dat genoeg voor een Jack Russell? Zeker als hij altijd aan de lijn zit?

Die van mij moet echt elke wandeling even kunnen sprinten. We hebben een paar dagen met een lange lijn gewandeld... en toen ze op een avond weer los mocht, begon ze te sprinten... echt wel 30 rondjes lang!

Als je hond elke wandeling aan de riem of lange lijn zit, kan hij volgens mij niet genoeg uitrazen. De opgekropte frustratie wordt dan explosief en ongezond, en hij reageert het op jou af omdat hij niet weet hoe hij het anders kwijt moet. Hij heeft waarschijnlijk echt flinke fysieke uitdaging nodig.

Wat betreft de onzindelijkheid: dat kan te maken hebben met territoriumgedrag. Hij heeft fysiek en psychologisch de overhand op je gekregen, dus hij ziet het huis ook als zijn terrein.

Het is ook een kwestie van stress door de grote behoefte om de negatieve energie die hij al jaren opbouwt, kwijt te raken.

Of er is een voorgeschiedenis (de eerste periode van zijn leven, het spenen, enz.), of er is tijdens de puberteit ongewenst gedrag ontstaan dat is blijven hangen en verergerd.

Het gebrek aan beweging en stimulatie maakt de situatie erger en zo komen jullie in een vicieuze cirkel terecht.

Wanneer je jezelf afzondert... ik begrijp dat natuurlijk! Ik wil alleen zeggen dat het me doet denken aan jachtgedrag en jij lijkt soms de prooi... Je bent op zijn terrein, in het appartement, en als je ook maar iets doet, vindt hij dat hij je mag 'corrigeren'.

Komt er al een hondentrainer bij je thuis om je te begeleiden?

Ik had het nog niet verteld, maar hij heeft last van zijn knieschijven (patella). Hij heeft geen pijn, maar hij heeft moeite met hard rennen. Daarom kan ik helaas niet met hem gaan fietsen :( terwijl ik dat geweldig had gevonden.

Ik zag trouwens wel dat er zwemles voor honden is (geen idee hoe je dat precies noemt ^^) bij mij in de buurt. Dat zou wel eens heel goed kunnen zijn, zowel voor zijn knieën als voor hemzelf. Nu is het alleen nog de vraag of hij het wel leuk vindt.

Goedenavond, heb je al eens een gedragstherapeut geprobeerd? Wat je beschrijft klinkt echt heel pittig. Laat je hem wel eens achter bij iemand buiten je gezin? Hoe gaat dat dan, mocht dat mogelijk zijn? Komt hij andere honden tegen? Is hij gecastreerd? 4 keer per dag 30 tot 40 minuten wandelen vind ik juist heel goed, daar zal het probleem niet aan liggen. Goed dat je je verhaal hier deelt; laten we even de reacties afwachten van mensen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten. En in tegenstelling tot veel anderen heb je hem niet opgegeven, dus echt respect daarvoor. ++

Nu gromt hij uit gewoonte; hij denkt dat hij op zijn kop krijgt, dus is hij je alvast voor. Het zal wel even duren voordat je hem dat hebt afgeleerd.

30/40 minuutjes per wandeling? Dat is prima. Misschien met hem gaan joggen? Of naast de fiets laten rennen? Jacks zijn echt lopende kerncentrales; zonder hun portie sport ontploffen ze zowat. En zoals ze zeggen: een moeie hond is een tevreden hond ^^