Mijn Jack Russell maakt mijn leven een hel

Eerlijk gezegd is dit niet meer te doen! Je gaat je lichamelijke en mentale gezondheid eraan kapotmaken... van je hond houden is één ding, maar jezelf er ziek door maken is wat anders! Je lijkt er helemaal doorheen te zitten en dat is heel begrijpelijk. We zouden je graag willen geruststellen, maar het lijkt erop dat het punt van geen terugkeer is bereikt.

Zoals ik al in mijn vorige bericht zei: tenzij je je angst overwint en heel hard aan de slag gaat met een goede gedragstherapeut, heb je weinig kans om de situatie te veranderen. Het komt op dit forum zelden voor dat we tot deze conclusie komen, want we geloven allemaal dat ongewenst gedrag verbeterd kan worden. Maar in dit geval, tenminste voor mijn gevoel, moet ik zeggen dat ik niet echt in een verbetering geloof zolang jij je niet van je angst bevrijdt.

Breng hem een weekje naar de oppas, zodat je even op adem kunt komen en daarna weer met een schone lei kunt beginnen.

Als hij juist jóú aanvalt omdat je bang voor hem bent, dan wordt het heel lastig om de situatie nog om te draaien. Je zou eigenlijk niet meer bang voor hem moeten zijn en de leiding weer terug moeten pakken!

Ik begrijp dat je aan hem gehecht bent, maar om heel eerlijk te zijn denk ik dat het het beste zou zijn voor zowel jou als de hond als je een nieuw baasje voor hem zoekt. Iemand die echt tijd en energie wil steken in zijn heropvoeding en die verstand heeft van hondentraining (en dan bedoel ik natuurlijk geen gewelddadige hork, maar ook geen softie!). Ik snap dat dat niet zomaar gevonden is, maar misschien kun je eens rondvragen bij dierenartsen of asielen. Wie weet kennen zij wel iemand. Je zou het ook eens kunnen proberen bij een rasvereniging voor Jack Russells; die bestaan vast wel, want die heb je voor de meeste rassen.

Wat die bench betreft: ik ben er juist mee gestopt omdat hij er zijn behoefte in deed. 's Ochtends was het een drama, ik moest dan alles schoonmaken (zowel de hond als de bench).

Maar overdag was het zo dat zodra hij iets stouts deed, hij al in zijn bench zat voordat ik ook maar iets kon zeggen, alsof hij zichzelf strafte.

Maar dit is echt niet meer te doen zo. Het was een zakelijke afspraak. Je moet weten dat ik zelfs van baan ben gewisseld om parttime te gaan werken, zodat ik zoveel mogelijk thuis ben en hij de buren niet tot last is. Ze boden me een nieuw contract aan, ook parttime maar veel interessanter. Dat moet dan maar voor een volgende keer zijn, maar het wordt nu wel heel erg lastig. Ik heb geen moment rust meer.

De bench voorkomt normaal gesproken wel dat hij zijn behoefte op zijn eigen plek doet, maar tenzij je hem driekwart van de tijd erin laat zitten, is het geen echte oplossing. Een bench heeft echter wel degelijk nut; het kan voor de hond een veilige plek zijn als hij angstig is. Maar dan moet de bench nooit dicht; het is juist de bedoeling dat hij er zelf in gaat en er ook weer uit kan wanneer hij wil. Een plek waar hij weet dat hij niet gestoord wordt (je kunt hem er bijvoorbeeld zijn eten geven), een beetje zoals een kind dat onder het dekbed kruipt als het bang is voor monsters. Je kunt proberen een rustig plekje voor hem in te richten met een (open) transportbox. Dat kan de hond helpen, maar het is niet de enige oplossing.

Even een update over de ochtend: ik heb mijn afspraak en de opvang moeten afzeggen.

Nadat ik hem gisteravond twee keer gewassen had, werd ik vanochtend wakker en zat hij helemaal onder de plas. Hij had geplast en was erin gaan liggen. Ik had geen tijd meer om hem opnieuw te wassen en het was uitgesloten dat ik hem in die staat zou meenemen. Ook dacht ik bij mezelf: zelfs al had ik de tijd wel gehad, ik wilde niet dat hij die bende zou maken bij de oppas. Zij hoeft dat niet allemaal te pikken. Ik ben wel een beetje teleurgesteld, want ik had gepland om na mijn afspraak even op adem te komen en hem pas aan het eind van de middag op te halen, maar goed, ik heb dit liever dan dat hij het huis van iemand anders ondersmeert.

Hij probeert wel andere mensen aan te vallen, maar hij bijt alleen mij. Misschien is dat omdat ik bang voor hem ben. Toen ik nog bij mijn moeder woonde, was zij degene die hem vastpakte als hij op me sprong om te bijten, dus zij is niet bang voor hem. Hij gromt heel agressief naar haar, maar het lukt hem nooit om haar te bijten (dus is het een dreigement of heeft ze gewoon de reflex om weg te duiken voor hij kan bijten?).

Hetzelfde geldt voor mijn partner; de hond heeft één keer geprobeerd hem te bijten, maar ook daar weet ik niet of hij hem alleen bang wilde maken of dat mijn partner de beet wist te ontwijken. Hoe dan ook, hij is ook niet bang voor hem. En gelukkig heeft hij hem nooit gebeten, want ik weet heel goed dat hij heel heftig terug had kunnen reageren. Hij zegt me constant dat hij mijn hond in het begin best leuk vond, maar dat hij hem nu niet meer kan uitstaan. Zelfs als de hond dood zou gaan, zou het hem niks doen, misschien zou het zelfs een opluchting zijn. Het zijn harde woorden, maar ik weet dat hij het echt zo meent...

De oppas heeft niet echt problemen met hem. Ze vertelde me dat hij één keer naar haar gromde en zijn tanden liet zien, en dat zij toen net zo stom deed als hij en ook naar hem gromde. Hij schrok daarvan en ging meteen in zijn mand. Maar ik denk dat het feit dat zij een grote hond heeft hem ook wel onder druk zet. Die hond is jong, maar nu al twee keer zo groot als die van mij. Als ze spelen, is haar hond vaak de baas en dat maakt vast indruk op hem. Wat in ieder geval zeker is, is dat ik de enige ben die hij heeft gebeten en dat hij me aanvalt door achter me aan te rennen om te bijten, maar ik ben misschien ook wel de enige die echt bang voor hem is. Aan de andere kant, ook afgezien van de angst, vertrouwt niemand hem meer. Daarom geeft iedereen in mijn omgeving me zonder uitzondering het advies om hem weg te doen. Ze zeggen dat ik van geluk mag spreken dat hij me nog niet in mijn gezicht heeft gebeten, maar dat dat elk moment kan gebeuren.

Ik heb net even op de Facebook-pagina gekeken, ik ga het aandachtig doorlezen. Bedankt!

Om even op Gabyn te reageren (sorry, het lukt me niet om je bericht te citeren):

Ik ben niet meer teruggegaan naar de gedragstherapeut, want na de sessie veranderde er niets en de adviezen waren precies hetzelfde als wat ik op internet lees (negeren, niet schoonmaken waar hij bij is, etc. ... + helemaal geen tips over het feit dat hij niet alleen kan zijn). Ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje klaar was met gedragstherapeuten; ik dacht echt dat het geldklopperij was. Maar goed, ik heb er natuurlijk ook maar eentje gesproken.

Maar vlak voordat ik me hier aanmeldde en jullie om hulp vroeg (de dag ervoor), heb ik nog wat dierenartsen en stichtingen gecontacteerd om te kijken of zij nog tips of goede adresjes hadden om me te helpen. En toevallig gaf de assistente van een dierenarts me het nummer van een gedragstherapeut die aan huis komt; ze zei dat ze echt geweldig is. Ik heb haar geprobeerd te bereiken, maar ze heeft me nooit teruggebeld. Ik wilde ongeveer een weekje wachten voordat ik haar nog een keer probeer te bellen, voor het geval ze op vakantie is.

Natuurlijk wil ik het blijven proberen, maar het probleem is dat mijn partner er helemaal doorheen zit, en dat is ook wel begrijpelijk :(

Trouwens, nu we het over een bench hebben: de gedragstherapeut die ik zag had me juist aangeraden om een bench te kopen voor 's nachts, zodat hij niet overal zijn behoefte zou doen. Was dat dan achteraf gezien geen goed idee?