Mijn Jack Russell maakt mijn leven een hel

@Quiz @Aggie19 @Lorna

Ik wilde nog iets proberen om hem te kunnen houden, namelijk een paar dagen met hem naar mijn moeder gaan en naar de dierenarts voor een volledige check-up, om te kijken of hij niet ziek is of zo en om misschien een oplossing te vinden waar ik zelf nog niet op was gekomen. Mijn moeder vond het prima dat we langskomen (nou ja, voor mij is het geen probleem, maar voor mijn Jack wel).

Alleen is het nu, zoals jullie waarschijnlijk wel zien, bijna 03:30 uur 's nachts en ik zit er echt helemaal doorheen.

Ik lag te slapen toen ik lawaai hoorde in de woonkamer. Ik ben opgestaan en hij had de hele boel ondergeplast voor onze slaapkamerdeur, en natuurlijk ook gepoept. Ik heb net alles schoongemaakt. Ik heb er niks van gezegd, want ik heb geen zin in ruzie midden in de nacht en ik wil niet dat de buren ons op dit tijdstip horen. Hij heeft toch nog naar me gegromd. Morgen moet ik werken en ik heb het gevoel dat hij er alles aan doet om me te treiteren. Het is idioot om dat te zeggen, maar goed, zo voelt het door de vermoeidheid en zo.

Gisternacht heb ik op de bank geslapen om bij hem in de woonkamer te zijn en te voorkomen dat hij rotzooi zou trappen. Nou ja, zoals ik al zei had hij geplast en was erin gaan liggen. Normaal slaap ik natuurlijk nooit in de woonkamer, maar omdat ik die afspraak in de ochtend had, wilde ik de schade beperken zodat ik kon gaan (wat helaas onmogelijk bleek).

Het spijt me dat ik in mijn berichten alleen maar loop te klagen, maar het doet me goed om alles even van me af te schrijven bij mensen die de tijd nemen om naar me te luisteren, of eigenlijk om me te lezen. Zoals ik al zei adviseert iedereen in mijn omgeving me om hem weg te doen. Voor het eerst krijg ik van jullie objectieve meningen. Zelfs als sommigen van jullie zeggen dat ik beter afstand van hem kan doen, krijg ik daar uitleg bij en begrijp ik waarom.

Daarom werkt elke serieuze hondentrainer in de eerste plaats met het baasje :-)

Een hond weer op de rit krijgen duurt meestal niet zo lang, daarna moet het baasje het oppakken. Maar gezien de ernst van de situatie denk ik dat Analine super gemotiveerd zal zijn om de adviezen van de trainer op te volgen en zich echt in te zetten om niet weer in deze ellende te belanden. En je hond weer lekker in zijn vel zien zitten, hem helemaal getransformeerd zien, dat motiveert natuurlijk enorm.

Ik wist ook niet dat dit bestond, tenminste hier bij ons niet. Het zou misschien een oplossing kunnen zijn, maar alleen als Analine flink aan zichzelf gaat werken terwijl de hond weg is, waarom niet met de hulp van iemand...

Ik ben er helaas niet zo zeker van of een trainingspension wel de oplossing is.

Een goede professional kan je hond op een consequente manier hertrainen, zonder hardhandig te zijn, en daar goede resultaten mee bereiken.

Maar als hij bij thuiskomst merkt dat je nog steeds met je angsten zit, dan begint de vicieuze cirkel weer van voor af aan.

Balen, ik had een bericht geschreven maar ik kan het niet meer vinden, ik heb vast een foutje gemaakt bij het versturen.

Ik woon in Montpellier. Ik vroeg me in mijn bericht af of de SPA (het asiel) daar een goede reputatie heeft? Het zit daar waarschijnlijk overvol met honden (voor het geval ik echt geen andere oplossing meer kan vinden). Ik weet dat de SPA in Montpellier niet zo goed aangeschreven staat.

Ik wist helemaal niet dat er trainingspensions bestonden!! Dat is echt supernieuws! Alleen het financiële gedeelte nog, ik weet niet of ik me dat kan veroorloven. Ik moet de prijzen eens bekijken, maar ik ben bang dat het nogal duur zal zijn.

@Analine, je moet weten dat er bij sommige gedragsdeskundigen een optie is voor 'interne training'. Het lijkt me dat dit een goede manier kan zijn om weer helemaal met een schone lei te beginnen met je hond.

Je laat hem dan achter bij de trainer, die gedurende een paar dagen (of zelfs weken) een volledige analyse maakt en de basis legt bij je hond.

Daarna kan hij je uitleggen wat de oorzaken zijn van deze vicieuze cirkel en hoe je je hond weer in huis kunt halen zonder weer in dezelfde valkuilen te stappen, door gebruik te maken van de basis die tijdens het verblijf is gelegd.

Uit welke regio kom je?

Ik wil niets liever. Ik houd het al 4 jaar vol, dus ik kan nog wel even wachten. Het probleem is alleen dat ik niet de enige ben die dit moet doorstaan.

Het doet me zoveel pijn. Het voelt voor mij alsof ik hem laat inslapen als ik hem ergens naartoe breng, want ik zal hem nooit meer zien. Ik ben zo verdrietig, hij is mijn enige troost. Ik moet hem in mijn armen kunnen nemen, met hem kunnen knuffelen. Mijn ***, als ik deze beslissing moet nemen, wat gaat dat dan zwaar worden. Hoe moet ik dat doen? Hoe kun je voor de laatste keer met hem wakker worden, die laatste autorit maken? Tegen jezelf zeggen dat al deze dingen voor het laatst zijn? Ik stel mezelf alleen maar dat soort vragen, het is vreselijk. Ik hou zoveel van hem. Hij maakt me gek, maar wat hou ik verschrikkelijk veel van hem. Het probleem is dat 90% van de tijd uit nare momenten bestaat. Als ik had gekund, had ik een klein huisje zonder buren gezocht, zodat ik hem opnieuw had kunnen opvoeden en hij ondertussen kon janken en blaffen zoveel hij wilde, want dat is een lang proces.

Als het aan mij lag, had ik nog gewacht. Want ja, hij werkt me enorm op de zenuwen – en dat is nog zacht uitgedrukt – maar ik kan geduldig zijn. Het probleem is alleen mijn partner; hij is nota bene al akkoord gegaan met een verhuizing zodat ik mijn kleine Jack kon houden. Ik denk niet dat hij nog meer water bij de wijn zal doen.

Je moet jezelf de vraag stellen: heb je zin om door te zetten en de touwtjes weer in handen te nemen, of niet?

Oeps! Het point of no return is bereikt...