Goedenavond,
Ik schrijf dit berichtje omdat ik echt radeloos ben. Mijn Jack Russell is 6 jaar oud en hij maakt mijn leven een hel. Dit duurt nu al ongeveer 4 jaar.
Toen hij klein was, was hij echt heel lief, braaf en knuffelig... Hij haalde lang niet zoveel kattenkwaad uit vergeleken met sommige andere Jacks in mijn omgeving. We hadden een heel hechte band, hij was mijn zonnetje in huis (en dat is hij nog steeds!).
Vier jaar geleden kreeg ik gezondheidsproblemen die drie jaar hebben geduurd. In het begin van die periode veranderde het gedrag van mijn hond niet, dus ik weet niet echt of het daarmee te maken heeft of niet.
Het begon met gegrom op een avond dat ik zijn voerbak aanraakte; dat vond hij niet leuk en hij stelde zich nogal dreigend op. Ik heb hem op zijn kop gegeven, maar dat was pas het begin. Stapje voor stapje werd het erger, totdat hij me aanviel (heel vaak zelfs). Hij rende achter me aan om me te bijten en ik was gedwongen me in een kamer op te sluiten om aan hem te 'ontsnappen'. Ik weet dat het idioot klinkt als ik het zo vertel, maar hij voelde mijn angst waarschijnlijk aan. Ik ben al vaak gebeten, ik heb littekens op mijn benen en mijn vinger heeft zelfs een keer opengelegen, waarvoor ik hechtingen moest krijgen.
Ik heb er alles aan gedaan om hem te begrijpen; ik ben met hem naar verschillende dierenartsen geweest en heb een gedragsdeskundige ingeschakeld, maar niets hielp en het werd alleen maar erger.
Ondanks alles ben ik altijd geduldig gebleven en heb ik er NOOIT aan gedacht om hem weg te doen, terwijl mensen om me heen zeiden dat hij gevaarlijk was en dat ik de knoop moest doorhakken (en dat nog steeds moet doen), voor mijn eigen bestwil maar ook voor die van hem. Mijn relatie is erg wankel; mijn partner wilde mijn Jack niet meer nadat hij me beet waar hij bij stond.
Onze vorige buren klaagden over zijn gejank. We kregen een briefje toen we er net woonden, maar daarna hoorden we niets meer. Ik dacht dat het over was, dat het gewoon het begin was. Uiteindelijk kwamen er klachten bij de VvE binnen. Ik heb toen besloten om te verhuizen in plaats van mijn hond weg te doen, want we mochten in het complex blijven, maar dan zonder hem. Om eerlijk te zijn dacht ik zelfs dat de buren overdreven, want ik had mijn Jack nog nooit zulke geluiden horen maken.
We zijn dus naar een nieuw appartement verhuisd en mijn hond leek daar veel gelukkiger en vooral meer ontspannen. Geen geblaf, geen klachten. We wonen nu drie maanden in dit appartement en dit weekend kwam ik er eindelijk achter dat hij de boel bij elkaar jankt als we er niet zijn. Echt waar, ik had voor de zekerheid de ramen dichtgedaan (we zitten op de bovenste verdieping), maar ik hoorde hem al janken toen ik nog buiten het complex stond. Sindsdien ben ik er ziek van en durf ik niet meer naar buiten uit angst dat hij de buren stoort. Ik ga met een knoop in mijn maag naar mijn werk. We hebben het hier naar ons zin, de buren zijn heel rustig en ik ben zo bang om ze tot last te zijn, zeker omdat we hier nieuw zijn.
(De rest zet ik voor jullie in de reacties)
