Mijn Jack Russell maakt mijn leven een hel

Oh nee, heel veel sterkte!

🤧 Ik wens jou en je nieuwe hond een lang en mooi leven! 😁

Heel erg bedankt. Het heeft anderhalf jaar geduurd voordat ik weer een hond kon nemen (voordat ik me er echt klaar voor voelde). Ik heb onderzoek gedaan naar rassen met de langste levensverwachting.

Wat me echt goed doet, is dat mijn nieuwe aanwinst gezond is, niet blaft en niet agressief is... Dat stelt me gerust, want ik besef nu dat het niet allemaal aan mij lag en dat de ziekte ook een grote rol heeft gespeeld.

Wat lief dat je even een update geeft, echt jammer dat het geen goed nieuws is 😞 heel veel sterkte

Hoi allemaal,

Ik wilde jullie even een update geven, voor het geval anderen hier iets aan hebben (ik maak hier even gebruik van omdat ik weer ben ingelogd om advies te vragen in een ander topic).

Mijn hond is helaas twee jaar geleden overleden.

Ik heb er destijds alles aan gedaan om de situatie weer onder controle te krijgen. Ik ben weggegaan bij mijn partner die me onder druk zette om hem weg te doen, en ik ben bij ontelbaar veel dierenartsen geweest omdat ik er heilig van overtuigd was dat de situatie zo abnormaal was dat er wel een echt gezondheidsprobleem achter moest zitten.

Uiteindelijk is hij 's nachts in mijn armen gestorven. Ik ben nog met hem naar de spoedarts gegaan, maar ik was totaal van de kaart en heel erg in de war. De dierenarts vertelde me dat hij waarschijnlijk een neurologisch probleem had (dat heb ik zelf altijd al vermoed, maar er is nooit een officiële diagnose gesteld door een arts), maar hij zei ook dat hij waarschijnlijk is overleden aan een onopgemerkte vorm van kanker (een plotselinge dood, een paar uur daarvoor ging het nog goed).

Ik heb volgehouden en voor hem gevochten om hem te kunnen houden, en daar heb ik achteraf gezien geen seconde spijt van. Waar ik wel spijt van heb, is dat ik hem niet begreep en dat ik hem ongelukkig heb gemaakt omdat hij onder de situatie geleden moet hebben. Ik heb me na zijn dood enorm schuldig gevoeld en dat is vandaag de dag nog steeds zo. Hij laat een enorme leegte achter en het heeft lang geduurd voordat ik er weer een beetje bovenop was.

Het was een heftige ervaring, maar de liefde die ik voor hem had was sterker. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij toch gelukkig is geweest bij mij.

Zit je in een vergelijkbare situatie, vecht dan alsjeblieft bij de dierenarts om erachter te komen WAAROM. Krijg je geen duidelijk antwoord, ga dan naar een andere. Het is niet NORMAAL. Mijn hond was ziek en ik kwam er pas bij zijn overlijden achter. Ik zou niet willen dat dit iemand anders overkomt.

Hoe gaat het ermee? Heb je al een oplossing kunnen vinden??

En ik was even vergeten waarom je inderdaad castratie zou proberen, maar als het zijn gedrag kan verbeteren, waarom ook niet... Het effect is niet meteen merkbaar, maar na een paar weken kunnen de hormonen van meneer wat bedaren 😉 Sterkte!

Hoi,

Ik heb geprobeerd de meeste berichten terug te lezen, maar ik zou graag willen weten hoelang je je hond per dag uitlaat. Een Jack is super energiek: hoe meer je hem moe maakt, hoe beter hij naar je luistert...

Wat de voerbak betreft: logischerwijs laat je een hond gewoon rustig eten. Maar als je in de buurt van de bak wilt kunnen komen, kun je op een afstandje blijven staan terwijl hij eet en bijvoorbeeld een paar dagen lang stukjes knakworst naar hem toe gooien... Zo kom je stapje voor stapje dichterbij tot je de bak kunt aanraken en hup, weer een stukje worst. Let wel op: dit is niet in een weekje gepiept, geduld is hier echt het toverwoord...

Als je weg bent, kun je hem een Kong geven met bevroren natvoer, of dozen met gaten waar zijn portie brokjes in zit... er zijn genoeg trucjes om hem bezig te houden. Als het blaffen echt storend is, bestaan er volgens mij wel halsbanden, maar ik weet niet hoe effectief die zijn...

Je moet, voor zover dat nog lukt, proberen zelfverzekerd over te komen; hij voelt dat namelijk aan... Put hem fysiek uit, zodat je weer wat commando's kunt oefenen wanneer hij echt moe is.

Ik geef toe dat het makkelijk is om advies te geven, maar de praktijk is altijd een stuk lastiger...

Je moet voor jezelf nagaan of je inmiddels bang bent voor je hond... Zo niet, dan moet je alles weer van voren af aan aanpakken, samen met je partner op één lijn... En persoonlijk zou ik hem mee laten rennen naast de fiets; dat maakt hem moe en zo kun je weer aan jullie band werken.

Hoi Analine, ik heb net je bericht gelezen en ik ben echt verbijsterd over de situatie waarin je zit. Dit gaat misschien hard klinken en ik wil je echt niet kwetsen, maar in je posts lees ik vooral "geklaag, tranen en depressie". Ik heb op geen enkel moment het gevoel dat je zelf de regie in handen neemt of dat je echt in actie komt om dingen te veranderen. Het lijkt eerder alsof je het allemaal maar lijdzaam ondergaat, in plaats van te denken: "kom op, ik pak de opvoeding van mijn hond weer aan". Goed, misschien interpreteer ik het verkeerd en ik begrijp dat het door je situatie lastig is, maar met het explosieve karakter van je hond moet je eerst kritisch naar jezelf kijken. Je wilt een sterke band met hem, dicht bij hem staan... Begin dan met zijn leider te zijn, zijn roedelleider. En dat gaat je alleen niet lukken; je moet jezelf motiveren zoals voor een belangrijke werkafspraak en alles geven wat je hebt, met de nodige pit en niet in de "softe modus", als ik dat zo mag zeggen. Maar als je je daar niet toe in staat voelt, dan zul je er toch echt aan moeten denken om je maatje te herplaatsen, voor zijn eigen bestwil en die van jou. Je bent blijkbaar bij een paar *****-stichtingen terechtgekomen, om het maar even zo te zeggen. Er zijn vast en zeker oplossingen. Ik praat zo "hard" tegen je omdat ik je iets probeer duidelijk te maken: als je aan de telefoon tegen de mensen die je hebt gesproken net zo'n huilerige toon hebt aangeslagen als hier op het forum, dan verbaast het me niets dat je niet vriendelijk bent behandeld; zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar. Wees vastberaden, toon inzet en neem de regie over je eigen leven. Voordat je je hond kunt corrigeren, moet je jezelf eerst een flinke schop onder je kont geven. Ik veroordeel je niet en ik bedoel het niet kwaad, ik wil jou en je hond echt niet benadelen. Maar dit duurt nu al te lang en er moet nu echt iets gebeuren. Wat je beslissing ook is, je moet er nu een nemen en er dan ook voor de volle 100% voor gaan.

Ja precies, ik was vergeten dat erbij te zeggen, maar met "stichtingen" bedoelde ik ook de asielen en pensions. En omdat het een "gevaarlijke hond" is, wilde niemand hem hebben. Toen ik zei dat er tegen me gezegd was dat "niemand een Jack Russell wil", was dat bij een pension. Sorry dat ik dat niet even verduidelijkt had, ik heb het nog wel nagelezen maar het is zo'n chaos in mijn hoofd, dus vandaar ^^

Ja, dat had ik een maand geleden ook al voorgesteld...

@Analine, heb je echt geen enkel pension bij jou in de buurt kunnen vinden dat door een goede professional wordt gerund?