Behalve inzetten op positieve ervaringen buiten met vreemden en het afwisselen van wandellocaties door steeds drukkere plekken op te zoeken, zijn er geen wondermiddelen. Als ik het over positieve ervaringen heb, bedoel ik ofwel neutrale ontmoetingen (je komt mensen tegen, de hond reageert niet, je beloont hem) of ontmoetingen met interactie (praten en, als de hond het toelaat, fysiek contact, maar dwing hem natuurlijk niet om geaaid te worden). Een andere oplossing is om stabiele honden te zoeken en daar regelmatig mee op pad te gaan, zodat hij het goede gedrag kan afkijken. Dit is niet in een paar weken opgelost, het vraagt echt om inzet...
Oké, echt superbedankt voor jullie reacties.
Trouwens, zo heel erg is het ook weer niet, ik kan mezelf wel verdedigen. Het is maar een detail, ik dacht eigenlijk gewoon dat dit gedrag niet normaal was. 😲
Wat ik trouwens nog niet had gezegd, is dat het een heel ander verhaal is als ik mijn twee honden samen bij me heb! Mijn kleine hondje is super beschermend; als hij voelt dat er iets niet klopt, blaft hij aan één stuk door en laat hij de persoon tegenover me niet dichterbij komen, tenzij ik hem geruststel. Dan wordt hij weer super lief. Maar als ze samen zijn, doet mijn Husky echt alles na wat de kleine doet: hij blaft, zet zijn haren overeind, gaat zelfs op zijn achterpoten staan terwijl hij flink gromt, en hij deinst totaal niet achteruit, zelfs niet als die persoon dichterbij komt! Maar natuurlijk komt het NOOIT tot een aanval. Als er echt een probleem is, kan IK zelf wel ingrijpen, terwijl mijn honden de agressor een beetje afschrikken. Daarom verbaasde het me ook dat er zo’n groot verschil in gedrag is tussen wanneer hij alleen met mij is en wanneer mijn andere hond erbij is.
