Hoi allemaal!
Ik schrijf even een berichtje om mijn ervaring te delen na de komst van mijn hondje en om hopelijk anderen te helpen die in hetzelfde schuitje zitten.
Ik heb dus een superleuke Golden Retriever geadopteerd, genaamd Népal. Toen ik haar kreeg was ze 3 maanden oud. Ik had toen net 2 weken vakantie, dus ik kon er echt voor haar zijn. Mijn partner nam het in augustus over en heeft toen voor haar gezorgd. Népal groeide goed en werd steeds zindelijker, 's nachts hadden we geen ongelukjes meer. Toen werd het september en moesten we allebei weer aan het werk. In het begin kon ik tussen de middag nog even naar huis, maar helaas lag het hele huis elke keer vol als ik 's middags of 's avonds thuiskwam... Nu zal iedereen wel zeggen: "Dat is normaal, ze was nog klein, je moet geduld hebben en haar vooral niet op de kop geven." En daar ben ik het ook mee eens, ik hield me in, maar eerlijk gezegd: wie vindt het nou leuk om elke middag en avond op handen en knieën de boel op te dweilen? Het was nogal wat (passend bij de grootte van de hond), en vaak liep het ook nog eens onder de meubels. Echt een drama. Het hele huis stonk naar urine en poep, kortom: niet echt fris....
De weken gingen voorbij, ze werd groter, maar er zat totaal geen verbetering in de zindelijkheid. Sterker nog, het ging juist slechter want ze begon 's nachts ook weer alles te doen (terwijl ze dat eerst niet meer deed, zelfs niet toen we weer aan het werk waren). We probeerden rustig te blijven, maar laten we eerlijk zijn: diep vanbinnen waren we gewoon gefrustreerd en ik denk dat ze dat echt wel aanvoelde. Bovendien mag je niet schoonmaken waar ze bij is, dus zette ik haar buiten. Dan begon ze te piepen... en dat om 6 uur 's ochtends, niet echt de fijnste manier om wakker te worden! Kortom, 's ochtends, 's middags en 's avonds aan de schoonmaak... ik werd er langzamerhand doodmoe van....
Toen kreeg ik de kans op een nieuwe baan, maar er was een probleempje: ik kon tussen de middag niet meer naar huis en voor mijn vriend was dat ook onmogelijk. Wat moesten we met Népal? Haar de hele dag binnen laten, wetende dat ze zelfs als ik tussen de middag thuiskwam al niet zindelijk was en in de troep zat? Of haar in de tuin laten, een eigen plekje voor haar maken waar ze lekker haar gang kan gaan en buiten haar behoefte kan doen?
Ik heb op het forum naar antwoorden gezocht. Velen zeiden dat ik haar beter binnen kon laten, anderen zeiden dat ik een hondenoppas moest nemen (maar met circa 10 € per dag kon ik dat echt niet betalen), of dat ik haar weg moest doen om haar een beter leven te geven. Eigenlijk was ik vooral op zoek naar ervaringen van mensen die hun hond buiten laten, maar alle reacties die ik kreeg waren unaniem: LAAT HAAR VOORAL NIET BUITEN. Ik begreep dat niet zo goed, want ik ken genoeg honden die buiten leven en er helemaal niet ongelukkig uitzien. Zelfs bij de buren wonen er honden buiten. (bericht te lang)