Grote dip sinds zijn komst

Dat hij jankt is oké, maar over een dag of acht tot tien is hij er wel mee opgehouden: je moet hem gewoon laten janken terwijl je slaapt... een T-shirt met jouw geur, de laatste wandeling voor het slapengaan...

En ga echt niet bij hem kijken, anders heeft hij het trucje zo door... en dan heb je pas echt een probleem...

Nee hoor, ik ga er echt wel voor, het is gewoon een gevoel dat ik heb, ik zit er gewoon even doorheen.

Ik heb vroeger bij mijn ouders thuis ook al een hond gehad. Die is zijn hele leven bij me geweest.

Voor de context: dat was een Yorkshire van 13 jaar, een fors model rashond. Hij kreeg een hartaanval toen ik van huis was en mijn moeder belde me om het te vertellen. Ik moest hem zelf uit de garage tillen om hem in zijn mand te leggen en in zijn deken te wikkelen, omdat mijn moeder dat niet kon. Ik was toen een jaar of 16/17.

Ik ga mijn verantwoordelijkheid voor Harper echt wel nemen, dat is het probleem niet. Het is gewoon dat ik het echt niet trek om hem te horen huilen en dan tegen mezelf te moeten zeggen dat ik er niet naartoe mag gaan enzo... Het vreet echt aan me.

Ik heb nog nooit eerder een hond echt moeten opvoeden...

Om @Leati te beantwoorden: ja, hij heeft een stamboom.

Geloof me, als het op oplichting aankomt, weten die dierenhandelaren wel wat ze doen.

Je zou de reportage van afgelopen vrijdag om 23:00 uur op France 2 eens moeten zien... je zou er rillingen van over je rug krijgen...

Als het een erkende fokster is, moet ze een website hebben... neem daar eens een kijkje...

Heb je de stamboompapieren van je hond?

Nou, het adopteren van een hond bereid je voor, daar denk je goed over na... je adopteert met liefde... zeker als het een puppy is: veel naar buiten gaan, schoonmaken in huis... en in het begin ook (bijna) slapeloze nachten...

Het is geen object dat je koopt, ergens neerzet en dat dan niet meer beweegt... nee, het is een levend wezen dat behoefte heeft aan houvast.

Weet je hoe hij leefde voordat hij bij jou kwam?

Je hebt hem pas drie dagen en je geeft nu al op: voor de nachten is je vriendin er... dus zij kan beginnen met de opvoeding.

Ik pas weleens op Golden Retrievers (ik ben pet sitter), het zijn echt grote knuffelberen, vol liefde en gehoorzaam... ik hou echt van dit ras.

Wat betreft het lopen aan de lijn: mijn dogo wilde eerst echt niet en zette haar voorpoten steeds schrap. Ik hield de lijn strak (zonder als een gek te trekken) en na een kwartiertje had ze het door en liep ze gewoon mee.

Het is wel een beetje makkelijk om een hond weer terug te brengen omdat hij piept. Een hond adopteren is een weloverwogen keuze.

Kijk, ik heb net zelf een hond uit het asiel geadopteerd om te voorkomen dat hij een spuitje zou krijgen. De eerste dag plaste hij alles onder, hij luistert voor geen meter (hij komt niet als ik hem roep, dus hij gaat er vandoor waar hij maar wil) en gisteren wilde hij mijn paarden aanvallen!!! Bovendien is het een echte dief (hij heeft m'n HELE voorraadkast leeggegeten). Maar goed, ik heb voor hem gekozen en ik neem mijn verantwoordelijkheid totdat hij een liefdevol huisje vindt (niet makkelijk, want het is een oudje).

Tja, dat is dus hoe de asiels zo vol raken.

Zo'n puppybeurs is echt een heel slecht idee. Koop daar nooit een hondje, net als in een dierenwinkel. De meeste pups komen uit de broodfok. Het is lastig om een goede fokker te vinden die aan dit soort beurzen meedoet. Om er zeker van te zijn dat je echt bij een goede kennel terecht bent gekomen, moet je eerst checken of de hond een stamboom heeft en ook hun website goed bekijken.

Afgaande op wat je zegt over dat je je slecht voelt, denk ik dat het inderdaad spijt is. Zodra je er ook maar één keer aan denkt om de pup terug te brengen, is dat spijt. Ik heb dit zelf ook meegemaakt met een hond die BOB heette. Ik had hem geadopteerd omdat zijn baasje hem naar het asiel wilde brengen, maar hij is maar twee uurtjes bij mij gebleven omdat het gewoon niet lukte. Er was geen klik, het was een heel bijzondere hond. Uiteindelijk heb ik hem aan een vriendin gegeven; als hij geen nieuw gezin had gevonden, had ik hem natuurlijk gehouden. Maar ik herken die tekenen van spijt: je voelt je niet goed, je twijfelt over de stomme fout die je net hebt gemaakt, je vraagt je constant af of hem teruggeven niet beter zou zijn... en dat terwijl ik, net als jij, dol ben op dieren, ik houd zelfs meer van ze dan van mensen.

Ik heb thuis drie teefjes en van geen van hen heb ik ooit spijt gehad. Want bij die reu, BOB, was het een adoptie die ik niet per se wilde, maar het was om te voorkomen dat hij naar het asiel moest. Ik voelde me dus niet echt verplicht om achter mijn keuze te staan, want het was niet echt een keuze; ik werd een beetje "gedwongen" zodat hij niet in het asiel zou belanden. Nu je hond er eenmaal is, denk ik dat je hem gewoon moet houden.

Ik denk dat je voor een eerste hond, of zeker voor een eerste hond in een appartement, beter eerst naar een kleiner ras had kunnen kijken. Maar aan de andere kant: een Golden is hartstikke gelukkig met 2 tot 3 uur wandelen per dag, of dat nu in een appartement of een huis is.

Het is normaal dat hij piept, dat houdt vanzelf op. Het is een puppy, en je moet weten dat een pup 's nachts in het begin altijd piept. Hij moet nog leren om alleen te zijn en daarmee te stoppen.

Je zegt dat je geen tijd meer hebt, maar daar had je van tevoren over na moeten denken... Een hond adopteren is iets heel serieus, dat moet je niet lichtzinnig opvatten. Ik denk dat je in een opwelling hebt gehandeld toen je hem meenam, en niet goed hebt nagedacht. Want ja, een hond kost tijd; tijd die je niet meer voor jezelf of je vrouw hebt. Over een hond moet je heel goed nadenken. Dat doe je niet zomaar van de ene op de andere dag, of misschien was je al van plan een hond te nemen voordat je naar die beurs ging.

Wat betreft het lopen aan de lijn: je kunt hem binnen zijn halsband omdoen, steeds 15 minuten per twee uur (alleen zo kort, want anders krijgt de hond een afdruk van de halsband als hij hem 24/7 om heeft). Tijdens het wandelen klik je de riem vast, maar houd je hem niet vast. Roep je puppy en als hij je na 10 minuten volgt, pak je de riem ongemerkt weer op en ga je wandelen. Zo heb ik het met mijn drie honden gedaan en binnen een dag of zelfs een paar uur liepen ze perfect aan de lijn.

Wat betreft die puppybeurs: ik heb echt kritisch gekeken naar de aanwezige fokkers om te zien of er iemand echt serieus was.

De fokster waar we hem hebben gekocht, heeft ons echt het complete pakket meegegeven.

De stamboom van onze viervoeter tot aan zijn over-overgrootouders, een scan van de moeder die aantoont dat er geen dysplasie in de familie zit, het vaccinatieboekje met de laatste inentingen en ontwormingen, de penning met zijn ID-code, een lijst vol tips en ze heeft hem zelfs nog uitgebreid geknuffeld voordat ze hem aan ons overdroeg. Ze vroeg ons ook om een foto van hem als hij wat groter is, voor in het familiealbum dat ze bijhoudt.

Ik heb het idee dat ik echt een serieus iemand heb getroffen, anders zou ze wel erg veel moeite doen voor een scam.

Aan dat T-shirt voor 's avonds had ik inderdaad al gedacht, maar die Kong-speeltjes kende ik helemaal niet. Ik zal er eens naar kijken.

Ik ben alleen bang dat hij 's nachts blijft piepen, ondanks alles wat we proberen. Ik moet gewoon werken en voor de buren is dat echt niet te doen.

Ten eerste: koop nooit een puppy op een beurs. Je hebt de moeder en de vader van je kleintje vast niet gezien, en ook niet de plek waar hij leefde.

Op zo'n beurs staan maar heel weinig goede en echte fokkers; de rest zijn handelaren die hun pups uit broodfokkerijen in Oost-Europa halen.

Nou ja, nu de kleine er eenmaal is... moet je er vol voor gaan.

Leg een T-shirt met jullie geur in zijn mandje, en ook een wekker die tikt; dat geluid doet hem denken aan de hartslag van zijn moeder.

Ja, een puppycursus is een heel goed idee en je hebt vooral heel, heel veel geduld nodig met je kleintje.

Je hebt gelijk dat je 's nachts niet toegeeft. Hij is zaterdagochtend bij jullie gekomen, dat is pas drie dagen geleden...

Moet je je zijn angst eens voorstellen... hij kent jullie niet... hij herkent geen enkele vertrouwde geur meer...

Ja, je hebt veel geduld nodig met een pup: hij moet alles nog leren, maar doe dat stap voor stap.

Laat hem eerst maar eens aan jullie wennen, en andersom.

Dat is heel normaal, het is nog een baby en hij is net in een nieuwe omgeving terechtgekomen. Eigenlijk is het bijna hetzelfde als het hebben van een pasgeboren baby. Een puppy vraagt veel tijd en de tijd die je nu aan hem moet besteden, had je hiervoor met z'n tweetjes.

Wat dat gepiep betreft, dat is ook normaal. Hiervoor was hij bij zijn broertjes en nu is hij ineens alleen. Dat is heel verwarrend voor hem, maar je kunt hem wat afleiding geven ;) Een Kong werkt bijvoorbeeld heel goed: je stopt er wat lekkers in en hij is dan de hele tijd bezig om dat eruit te krijgen, waardoor hij even vergeet dat hij alleen is. Je kunt ook de radio of tv aanlaten als je er niet bent :)

Wat de plasjes betreft: een puppy kan het nog niet zo lang ophouden als een volwassen hond. Je moet hem ongeveer om de vier uur even uitlaten.

Die hondenschool is een uitstekend idee! Je krijgt daar goede adviezen en je hond kan zo socialiseren met andere honden en mensen. Dat is perfect voor zijn ontwikkeling :) Hij leert er veel, maar jij ook.

En wees consequent met de opvoeding! Een hond heeft een leider nodig, een baasje, en hij moet begrijpen dat jij dat bent. Laat je niet misleiden door die lieve puppy-oogjes, want anders luistert hij straks nooit meer. Als je duidelijk en consequent bent en laat zien dat jij de baas bent, wordt hij een veel gelukkiger en stabieler hondje.

Een hond is geen ding dat je zomaar op een beurs of in een dierenwinkel koopt omdat hij er zo schattig uitziet. Daar heb je inderdaad een fout gemaakt. De komst van een hond moet je voorbereiden. Als je hem bij een fokker had gehaald, zit er tussen de geboorte en het moment dat hij het nest mag verlaten zo'n twee maanden. Twee maanden waarin je de tijd hebt om goed na te denken en jezelf de juiste vragen te stellen.

Maar goed, hij is er nu, of je dat nu wilt of niet en of je er nu spijt van hebt of niet. Je moet nu de verantwoordelijkheid nemen voor je keuze.

Op de hondenschool ga je enorm veel leren en dat zal jou en je puppy helpen om samen gelukkig te worden :)

Mijn pluizenbol jankt ook ontzettend veel... Het is pittig, maar ik zet door. Juist op deze leeftijd is de basisopvoeding essentieel: waar hij slaapt, waar hij zijn behoefte doet... Het valt niet mee, maar je moet in dit soort gevallen consequent zijn zonder geweld te gebruiken. Mijn puppy is een Siberische Husky en ik merk het karakter van het ras al goed: EIGENWIJS!

Even volhouden!! Sterkte