Waar kan ik deze prachtige hond vinden?

Nou, dat slaat echt nergens op, er is geen enkele hond verboden op Frans grondgebied,

bovendien is dit ras gewoon erkend, het gaat om een American Bully (waarschijnlijk een XL-type).

Het gaat hier dus alleen om een heel zeldzame kleur van dit ras, waardoor het bijna onmogelijk is om er eentje te vinden.

Kortom, wat is Praag eigenlijk? Een "softe" Bully XXL, het zoveelste Amerikaanse ras? Want eerlijk gezegd doet hij me totaal niet denken aan een Bully, zelfs niet aan de XXL-versies die je weleens op internet voorbij ziet komen...

Ik val net als @Mel1 op molossers en grote honden. En wat hun reputatie betreft... mwah, dat boeit me niet echt.

Ik ben al meer dan 15 jaar helemaal gek op de Dobermann. Als ik al twijfelde om er eentje te nemen, was dat omdat ik bang was voor die "valse hond" waar de buitenwereld het altijd over had. Want net als @Mel1 zocht ik niet dat negatieve imago van het ras, maar juist die onverschrokken en stabiele hond waar fokkers en liefhebbers het over hadden. Schot in de roos! Ik heb al heel wat mensen weten te bekeren tot dit ras 😁 Natuurlijk val je eerst voor het uiterlijk... dan verdiep je je in het karakter en bingo, het klikt. Nu wat minder, dat geef ik toe, maar ik heb er nooit spijt van gehad dat ik voor dit ras koos in plaats van voor honden die meer "in" waren. Want de Dobbie had zijn hoogtijdagen in de jaren 70/80. Toen was ik nog niet eens geboren 😳.

Wat me stoort aan de Bully, is dat ze puur voor de looks zijn gecreëerd. Een collega van me heeft een XL-teefje, echt een prachtig beest hoor, maar hij zegt het zelf ook: het is een hond die je neemt om mee te pronken, zonder dat je gedoe krijgt met de wetgeving rondom risicohonden.

Wordt de Staff nu "has-been", terwijl fokkers juist hun uiterste best doen om honden te fokken die mentaal stabiel zijn en een bouw hebben die hun gezondheid niet in de weg zit? Je zou het je bijna afvragen.

Ik snap dat er echte liefhebbers zijn (zoals hier @Draugen met Seth), maar hoe zit dat met de meerderheid van de kopers...

Even een kleine anekdote... Ik heb een Staff-teefje (met een baasje dat totaal niet indrukwekkend is, een superlieve naam en een mooie bloemenhalsband – als ze die om heeft tenminste). Oorspronkelijk wilde ik een klein hondje, zoals een chihuahua, keeshondje of teckel... een schattig hondje dat ik makkelijk overal mee naartoe kon nemen, die van die lieve halsbandjes om kon, aan wie ik trucjes kon leren, lekker kon spelen en andere baasjes kon ontmoeten... kortom, mijn plannen zijn behoorlijk veranderd. Ik ben er echt niet blij mee dat ik nu een hond heb 'waar mensen bang voor zijn', want dat is soms best wel zwaar. Het leidt tot allerlei discussies (is het een pitbull? Is ze vals? Waarom heeft ze een muilkorf om?) en soms zelfs tot frontale botsingen. Ik had echt niet verwacht dat een of andere oude idioot me zou vragen om niet meer met m’n hond in zijn buurt te komen, of dat mensen van een afstandje beledigingen naar me zouden roepen.

Het is niet niks om een indrukwekkende hond te hebben (ook al is die van mij waarschijnlijk de minst indrukwekkende in de categorie indrukwekkende honden x)), en ik ben nu echt opgelucht dat de mensen in de buurt aan haar gewend zijn geraakt. Ik krijg minder starende blikken en opmerkingen, en misschien juist wel meer positieve gesprekken.

En als uitsmijter... Ik zat op m'n vriend te wachten die even een boodschapje moest doen, dus ik zat bij een supermarktje met Dolly die naast me wachtte. Er komt een vrouw naar me toe en vraagt of het een Staff is... Ik bevestig dat, en ze vertelt me met alle bijbehorende 'klasse' dat Staffords echte stoere mannenhonden zijn, in tegenstelling tot Staffies, wat volgens haar maar mietjeshonden zijn. Oh ja? Blijkbaar had ze de mens aan het einde van de riem niet goed bekeken... ;p

Hoi

Dit zijn foto's die je op Google vindt als je op 'cane corso' zoekt

deze hond is groter dan een pitbull

Maar zeg in dat geval dan liever dat je van honden van het type molosser houdt in plaats van "enge honden", toch?

Als het puur om het uiterlijk gaat, betekent dit dat je Odin of je vorige dogo ook had genomen als het rassen waren geweest met een heel positief imago door tekenfilms of andere films waarin ze de held waren.

Wat ik juist jammer vind, is dat veel mensen die "enge" honden nemen uiteindelijk vooral vallen voor het negatieve imago dat hun hond uitstraalt (terwijl ze er wel over klagen) en niet voor het uiterlijk, het karakter of andere praktische kenmerken. Ze hebben trouwens de neiging om van favoriet ras te veranderen zodra dat imago verandert.

Ik snap best dat je een hond zoekt met een positief imago bij het publiek en dat je switcht als dat imago verslechtert, maar andersom?

Je merkt echt dat het met de mode meegaat.

Het doet me denken aan een gast in het hondenpark die zei: "Ik vond de staffie vroeger leuk, maar het begint nu een truttenhondje te worden." Oké... (het is hier duidelijk de nieuwe chihuahua geworden, maar... nou en?)

Wat die "krullenbollen" betreft: in mijn geval is dat vooral een praktische keuze (verhaart niet, hypoallergeen) en geen kwestie van uiterlijk, ook al ben ik inmiddels wel van die look gaan houden. Ik weet niet of ik voor dit type hond zou zijn gegaan als dat verharen geen rol speelde.

@Kainate als ik het heb over een hond "die er eng uitziet", is dat maar een manier van spreken. Dat betekent niet dat ik mensen bang wil maken met mijn hond! ;)

Ik hou gewoon van de uitstraling van dit soort honden.

Trouwens, Odin is helemaal niet eng! Met zijn kop van een goeie lobbes zijn mensen echt niet bang voor hem.

Maar ja, socialiseren is lastig omdat hij baasjes van kleine hondjes wel afschrikt. En wees nu eerlijk, vergeleken met Odin is 90% van de honden die we tegenkomen klein.

Het komt ook omdat er in mijn stad geen enkel park is, geen plek waar de honden los mogen, enz...

Kortom, ik hou van die look, van de uitstraling die deze honden hebben. Maar als ik er een zou hebben, zou dat niet zijn om de buurt te terroriseren. Gewoon omdat ik ze prachtig vind! Niet als een modeverschijnsel, maar gewoon omdat ik dit altijd al mooi heb gevonden.

Net zoals jij van die krullenbollen houdt! ;).

Ik zou zelf nooit een hond met krullen nemen, of het moet een toevalstreffer zijn. Het is gewoon een persoonlijke voorkeur.

Ik heb persoonlijk echt geen enkel vooroordeel tegen welk ras dan ook. Als ik een grote hond op de stoep tegenkom, wissel ik niet van kant en ontwijk ik hem ook niet. Alleen als een hond er agressief uitziet doe ik dat, en dat geldt voor elk formaat en elk type hond.

Voor Padja is het juist heel goed om honden van alle soorten en maten te zien. In de tijd dat ik met Gypsie in de stad woonde (toen er dus meer honden waren en Gypsie heel sociaal was), waren het eigenlijk allemaal leuke potentiële speelmaatjes. Ik heb alleen vooroordelen tegen eigenaren die bepaalde rassen nemen om er agressieve honden van te maken. Maar dat geldt net zo goed voor de Mechelaar als voor ieder ander ras.

Natuurlijk heb ik als eigenaar mijn eigen voorkeuren voor de hond die bij mij woont. Het maakt me echt niet uit of hij er schattig uitziet, mensen afschrikt of dat het ze niks doet. Ik hou gewoon van honden die goed geproportioneerd zijn en geen extreme raskenmerken hebben die hun gezondheid kunnen schaden; groot genoeg om lekker mee te knuffelen, maar klein genoeg zodat ze geen enorme kracht hebben die ik niet zou kunnen beheersen.

Maar ik baal van trends zoals bij de Emla, in die zin dat mensen ze (net als bij de Border Collie, de Mechelaar en anderen hiervoor) in huis nemen zonder te weten wat ze nodig hebben, puur omdat ze "zo mooiii" zijn.

Ook vind ik de selectie bij het fokken van bepaalde rassen vreselijk, waarbij extreme kenmerken worden aangemoedigd (zoals een te platte snuit die ademhalingsproblemen veroorzaakt, een te brede borstkas waardoor de hond niet lekker kan rennen, of te veel spiermassa waardoor ze snel buiten adem zijn, etc.) of erfelijke gebreken bij andere rassen (zoals doofheid). Voor alles wat niet in die categorieën valt, maakt het me niet uit hoe indrukwekkend of groot de hond is; honden zijn er in alle vormen en kleuren en dat is maar goed ook.

Ik heb nog nooit een hond bij een fokker gekocht, maar als ik dat zou doen, is een goede genetische gezondheid (even afgezien van externe ziektes) het eerste waar ik voor zou willen betalen. De garantie op een gezonde hond vergeleken met een kruising met een onzekere genetische achtergrond. Dat zou echt een prioriteit moeten blijven bij het fokken van rassen. Voor mij is dat het allerbelangrijkste. Ik heb er niks aan om een hond te hebben die maar tot zijn tweede voluit kan rennen, op zijn vijfde nog amper vooruitkomt en op zijn achtste doodgaat. Een hond die ik zijn hele leven heb zien worstelen om adem te halen... terwijl ademhalen een basisrecht is voor elk levend wezen (ik heb het hier bijvoorbeeld over die extreem doorgefokte bulldogs). Nee, daar zou ik nooit voor betalen.

Voor de rest: een hond is een hond. Smaken verschillen nu eenmaal, en dat is maar goed ook.

Als ik in de stad loop en een agressieve chihuahua tegenkom, steek ik de straat over. Kom ik een grote, relaxte lobbes tegen, waarom zou ik dan omlopen? En in alle gevallen, ongeacht het formaat of ras, vraag ik altijd even aan de eigenaar of de hond vriendelijk is, zodat mijn hond veilig en zonder gevaar kennis kan maken.

@Emla ja, als je je fokkerij 'designer' noemt, is dat best wel verdacht... Maar ik bedoelde het meer in het algemeen, niet alleen voor de honden uit die fokkerij. Je kunt prima een hond hebben die 'er eng uitziet' en er dol op zijn, terwijl je er gewoon goed voor zorgt. Die twee dingen sluiten elkaar niet uit.

Natuurlijk heb je altijd van die opgepompte patsers die hetzelfde doen met hun hond en dan foto's op FB zetten. Maar is dat de meerderheid van de eigenaren van dit soort honden? Ik geloof het niet, maar die enkelingen die zo negatief opvallen, verpesten het wel voor de rest.

Maar we zijn het eens: tegen hypertypes ben ik ook.

@Emla

Ja, het is echt best heftig wat er op dit moment met de bully gebeurt... Vooral de "pocket" en "extreme" varianten die vaak totaal misvormd zijn en niet eens normaal kunnen lopen.

Je ziet de bully hier echt overal... ik denk dat dat komt omdat je zo een hond hebt die er "gevaarlijk" uitziet, maar je de regeltjes voor bepaalde rassen ermee omzeilt.

En helaas zie je bij deze trend ook een soort wedstrijdje wie de meest gespierde bully heeft, met de ergste doorgezakte rug en de meest wijdbeense, kromme poten :(

Tja, een groot deel van de mensen die een hond willen die "angst aanjaagt", klaagt achteraf... dat mensen er bang voor zijn! Dat mensen naar de overkant van de straat vluchten of ze boze blikken toewerpen zodra ze hun hond los durven te laten of ermee in het openbaar vervoer stappen.

Maar tegelijkertijd klagen ze erover, terwijl ze ook wel van de situatie lijken te genieten. Ik vind dat echt heel paradoxaal.

En wat dat betreft @Mel1, dat is precies wat ik je zag schrijven over @Odin. Het lukt je niet om hem te socialiseren omdat mensen, vooral andere baasjes, oversteken als ze hem zien. Een Bordeauxdog is nou niet echt een type hond waar ik bang van word met die clownskop, maar goed, ik snap wel dat het indruk maakt. En dat zou jij ook moeten begrijpen, aangezien je zelf voor dit ras hebt gekozen om die reden (tenminste, onder andere, neem ik aan).

Trouwens, wat is de diepere motivatie om een hond te willen die "eng" is? Het is een serieuze vraag, ik snap het echt niet goed. Is het uit angst (voor het afschrikwekkende effect) of iets anders? "Angst aanjagen" roept een emotie op, dat gaat veel verder dan wat we wel of niet mooi vinden.

Voor mij was het juist andersom, ik wilde "schattige" honden en ik kan precies uitleggen waarom: ik heb liever dat mijn honden sociaal contact stimuleren dan andersom. Ik ben me er ook heel erg van bewust dat hun "schattige" koppies me meer tolerantie opleveren van het publiek :)

Als kers op de taart zijn ze schattig maar ook behoorlijk waaks, dus ik voel me toch veilig met hen aan mijn zijde. Ze zien er niet afschrikwekkend uit, maar hun gedrag kan dat wel zijn.

De keerzijde van de medaille zijn de 15 keer "Oh, het lijkt wel een teddybeer" die ik hoor elke keer dat ik een stap buiten de deur zet, en de kinderen die ze willen aaien, maar... dat neem ik met een glimlach voor lief. Ik vind dat prettiger dan mensen die naar de overkant van de straat vluchten.

Sorry als het al eerder is gedeeld, maar ik kon het niet vinden: mogen we de link naar de website van de fokker?