's Nachts opstaan om je pup uit te laten: echt nodig?

Zo zie ik het ook precies ja, je moet de natuur gewoon niet in de weg staan. Maar dat hele verhaal over belonen en straffen, eerlijk gezegd gaat dat me een beetje boven m'n pet.

Bij mijn eerste hond duurde het daarentegen wel een jaar voordat hij zindelijk was. En ik denk echt dat het zo lang duurde omdat we hem niet vaak genoeg uitlieten. We lieten hem op vaste tijden uit en we maakten de ongelukjes alleen maar schoon. Ik denk dat we het hem zo niet bepaald makkelijk hebben gemaakt. Door hem niet de kans te geven om zijn instinct te volgen (buiten je behoefte doen), omdat we vasthielden aan die vaste tijden in plaats van naar zijn behoeften te kijken, hebben we hem eigenlijk "afgeleerd" om zindelijk te zijn. Daarna was het echt een drama om het hem weer aan te leren.

Ik weet trouwens niet of wij het hem nou opnieuw hebben geleerd, of dat het gewoon de "tweede instinctgolf" was; een soort herkansing die de natuur vriendelijk heeft geregeld voor sukkels zoals wij, die geen gebruik wisten te maken van het natuurlijke instinct van een pup om zijn behoefte ver van zijn slaapplek te doen. Ik heb het over het moment dat een puberhond de drang krijgt om de omgeving buiten te markeren, wat hem kan stimuleren om uiteindelijk toch buiten te willen gaan, ook al was hij gewend geraakt om het binnen te doen.

Voor mij is het advies om zelfs 's nachts op te staan vooral dít: je hond in de beste omstandigheden brengen om zijn natuurlijke drang om buiten te gaan te behouden. Die drang is goud waard. Zindelijkheidstraining kan veel lastiger worden als je dat eenmaal hebt verpest, als je de hond helemaal hebt afgeleerd om zindelijk te zijn en hij bijvoorbeeld de gewoonte heeft gekregen om maar gewoon in zijn mand te plassen bij gebrek aan andere mogelijkheden!

En helaas hebben veel honden, door de omstandigheden bij de fokker, die natuurlijke drang om buiten te gaan niet volledig kunnen ontwikkelen. Dat maakt het zindelijk worden een stuk ingewikkelder (en naar mijn idee een echt leerproces), wat veel verder gaat dan alleen het probleem dat ze hun plas nog niet fysiek kunnen ophouden.

Ik zag echt een duidelijk verschil tussen Léon en Basile.

Léon was een echt voorjaars-/zomerpuppy. Hij woonde in een soort grote schuur met constant toegang tot een stukje grond, samen met zijn moeder, broertjes en zusjes. Ik heb hem opgehaald toen hij 3 maanden oud was.

Eigenlijk hoefde ik hem niet eens zindelijk te maken, dat was hij al. Hij wilde van nature liever buiten zijn behoefte doen dan binnen, als hij de kans maar kreeg. We hebben daar natuurlijk voor gezorgd: de eerste dagen sliepen we met de schuifpui open (het was zomer), zodat hij naar buiten kon als hij moest. Omdat hij al 3 maanden was en zijn plas al goed kon ophouden, konden we de deur 's nachts al snel dichtdoen. Hij raakte er zo aan gewend om te wachten tot de deur 's ochtends en op vaste tijden weer openging. We hebben zelfs een belletje bij de deur gehangen zodat hij kon leren om aan te geven wanneer hij naar buiten wilde.

Basile was een winterpuppy. Hij groeide binnen op met zijn moeder, tante, broertjes en zusjes. Ze mochten nauwelijks naar buiten omdat de fokker bang was dat ze kou zouden vatten. Ze gebruikte puppypads voor hun behoefte. Ik kreeg hem toen hij 2 maanden oud was. Het leerproces duurde langer, ook al ging het uiteindelijk best vlot. Ik heb die pads waar hij aan gewend was nog een tijdje laten liggen, zodat hij daarop kon gaan en niet op minder handige plekken in huis, voor het geval hij even niet naar buiten kon. Bij hem had ik echt het gevoel dat ik hem alles nog moest leren. Ik moest er heel vaak uit met hem (ook 's nachts) zodat hij de gewoonte kreeg om buiten te gaan in plaats van alleen op die pads, en hem dan natuurlijk uitgebreid belonen. Na een tijdje werd het echt een geconditioneerde reflex: we zeiden "pipi doen? ga maar pipi doen" en dan deed hij het, terwijl hij al naar mijn hand loerde voor de beloning. Dankzij die reflex was hij met 4 maanden toch vrij snel zindelijk, ondanks dat hij in het begin die pads gebruikte waardoor buiten gaan niet meteen natuurlijk voor hem voelde.

Dat klopt Lorna (het feit dat zindelijkheid geen leerproces is), maar dat geldt alleen voor een pup of hond die niet al heeft 'afgeleerd' om zindelijk te zijn, of liever gezegd: die heeft geleerd om het níét te zijn, als je zindelijkheid als een instinct ziet en niet als een leerproces.

Voor een pup die is opgegroeid in een kennel of in een appartement zonder toegang naar buiten, kan dat best lastig zijn. Ik denk dat een pup van nature het instinct heeft (of in ieder geval een natuurlijk leerproces, misschien via de moeder) om zijn behoefte buiten zijn eigen leefomgeving te doen, maar als dat instinct wordt belemmerd, kan hij geleerd hebben om het gewoon op zijn eigen slaapplek te doen! In dat geval is het inderdaad nodig om hem te trainen (bijvoorbeeld door goed gedrag te belonen) om hem weer bij te brengen wat eigenlijk natuurlijk had moeten zijn.

Dat verklaar ik simpelweg door zijn natuurlijke ontwikkelingsritme.

Bij een heel jonge pup is er nog bijna geen sprake van beheersing... Dat wil zeggen dat het al genoeg is als de pup een beetje beweegt of zijn systeem activeert door te drinken of te eten, en hup, het komt eruit.

Vervolgens, van week tot week, begint hij het beter op te houden en is de pup steeds vaker in staat om op tijd buiten te komen om zijn behoefte te doen (op voorwaarde dat je de deur opendoet, natuurlijk).

Hoe verklaar je dan dat mijn hond in het begin constant alles binnen deed, terwijl hij wel gewoon de mogelijkheid had om het buiten te doen?

Midden in de Australische woestijn doen de Aboriginals echt niet aan 'zindelijkheidstraining' voor hun honden. Ik heb ook nog nooit een hond gezien die liever zijn behoefte doet op tegels dan op gras of zand, mits je hem natuurlijk niet hebt beperkt door hem constant op te sluiten.

Mijn Labrador-teefje van 3,5 maand is al zindelijk (ook 's nachts – van 23:30 tot 06:45 uur).

Tot nu toe hebben we gelukkig geen last van enthousiasme-plasjes of plasjes uit angst.

Ik ben er 's nachts nooit uitgegaan om haar uit te laten (puur uit luiheid, geef ik eerlijk toe... tussen m'n werk, de zorg voor m'n meiden en de rest door, had ik dat echt niet getrokken).

In het begin maakten we een ongelukje gewoon schoon zonder er iets van te zeggen of er aandacht aan te besteden, en klaar.

We hadden ook wel het geluk dat ze al bijna zindelijk was toen ze bij ons kwam (met 9 weken), de fokker had de basis al goed gelegd. Wij zijn gewoon doorgegaan met haar "training" door haar heel regelmatig mee naar buiten te nemen.

Ik denk dat je behoefte buiten doen instinctief is voor een hond die geen fysieke of psychische problemen heeft.

Het enige wat nog een dingetje is, zijn de vloerkleden. We durven die van ons nog niet uit te rollen, want ze zijn zo heerlijk zacht dat ze het waarschijnlijk als gras ziet. Dat wordt dus de volgende (en laatste) stap!

Nee hoor... Mijn hond heeft niet "geleerd" dat het "goed" was om het buiten te doen, dat is precies de verwarring waar ik het over heb :-)

Een hond doet het van nature liever buiten dan op zijn eigen plek, simpelweg zodra hij daar de kans voor krijgt.

Een hond kan niet normaal functioneren als je hem dwingt om het op zichzelf of in zijn bench te doen, dat is zeker... Dat komt niet omdat je hem niets hebt "geleerd", maar omdat hij simpelweg niet anders kon!

Bedankt voor jullie reacties.

Maar ook al is zindelijkheid misschien geen leerproces in de zin zoals jij het stelt, omdat het inderdaad vooral fysiologisch is, blijft het toch ook een kwestie van begrijpen voor de hond: ik moet nodig => de deur staat open => ik moet het buiten doen. Het is pas sinds een paar dagen dat mijn hond begrijpt dat als hij moet, hij het buiten moet doen als hij de kans krijgt.

Het gaat er hier niet om of hij het wel of niet kan ophouden. Dat is trouwens ook de reden waarom asielhonden zelden direct "zindelijk" zijn wanneer ze bij hun nieuwe gezin komen; ze hebben simpelweg niet geleerd om het buiten te doen, omdat ze in hun kennel vaak wel binnen moesten doen (zelfs als ze volwassen waren en het gewoon konden ophouden).

Ik ga die wekkers 's nachts dus maar eens heroverwegen, want vooralsnog heeft het op het eerste gezicht toch niet zoveel zin. Jullie verhalen stellen me echt gerust 👍