Hoi,
Ik ben op zoek naar antwoorden over een gebeurtenis waar ik echt een trauma aan heb overgehouden.
Onlangs paste ik op de oude hond van een vriend, een beestje van tien jaar oud met een hartruis en problemen met vocht achter de longen.
Ik moest hem pillen geven (Libeo, en een andere capsule waarvan ik de verpakking niet had, dus ik weet niet wat het was).
De eerste avond dat ik de hond ophaalde, kon hij zijn draai niet vinden. Hij bleef maar staan, of ging liggen om vervolgens direct weer op te staan. Omdat ik al vaker op hem had gepast, maakte ik me niet direct zorgen; ik wist dat hij buiten zijn eigen omgeving onrustig was en vaak nerveus deed.
De volgende dag waren er geen tekenen van gezondheidsproblemen. Ik heb hem gewoon uitgelaten, maar bij de avondwandeling ging het mis: de hond weigerde mee naar buiten te gaan. Ook dat was klassiek gedrag voor hem, hij was altijd al een beetje lui, dus ik dwong hem toch mee. In de gang deed hij een enorme plas (dat verraste me, want ik had hem 6 uur daarvoor nog uitgelaten, maar omdat het mijn hond niet was dacht ik dat hij misschien gewoon niet helemaal zindelijk meer was). Eenmaal op straat liep hij een paar meter en ging toen in de sfinxhouding liggen, alsof hij gewoon moe was. Geen luidruchtige ademhaling ofzo. Ik belde toch maar de dierenarts omdat hij na een paar minuten nog steeds niet opstond, maar de lijn was bezet. Opeens zakte de hond in elkaar op zijn zij, zijn tong hing naar buiten, hij kwijlde enorm, zijn ogen draaiden weg naar boven en hij hijgde heel erg snel. Binnen 5 minuten was hij dood zonder dat ik iets kon doen. Ik kreeg de dierenarts niet eens te pakken (en omdat ik op het platteland woon, is de dichtstbijzijnde praktijk 30 minuten rijden, dus dat had ik nooit gehaald).
Ik voel me sindsdien enorm schuldig, ook al zei mijn vriend dat zijn hart het waarschijnlijk gewoon begeven heeft (stress van het niet thuis zijn, zonder zijn baasje, misschien de reis van zijn huis naar het mijne die hem de das om heeft gedaan). Kortom, voor hem is zijn hond van ouderdom gestorven, maar ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik had moeten zien dat er iets niet goed was. Ik heb wat onderzoek gedaan en dat vocht achter de longen (longoedeem) zou de oorzaak kunnen zijn. Daarom wilde ik weten of sommigen van jullie wel eens een acuut longoedeem bij hun hond hebben meegemaakt. Ik blijf er maar aan denken en vraag me af of hij pijn heeft gehad als dat het geval was, en ik neem het mezelf kwalijk dat ik niet oplettender ben geweest. Aan de andere kant ademde hij niet luidruchtig; zoals ik al zei zakte hij in elkaar terwijl hij echt bizar veel kwijlde, hij liet alles lopen (plassen en poepen) en zijn tong hing eruit en was wit. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
