Kruising husky/samojeed?

Veel oordelen in jullie reacties, maar weinig echte informatie.

Ik deel mijn leven al 35 jaar met samojeden en ik heb ze ook lange tijd gefokt.

De samojeed is de eerste drie jaar heel actief, maar daarna worden ze wat rustiger. Als de opvoeding goed is, kun je hem prima los laten lopen en luistert hij goed als je hem roept. Hij is erg sociaal naar anderen, maar je moet hem wel op jonge leeftijd al goed socialiseren. Hij is dol op kinderen en went aan elk ander dier (hond, kat, konijn, paarden).

De nadelen: hij blaft graag, dus daar moet je hem als puppy al in begrenzen, en natuurlijk de haren (ik heb heel wat uurtjes borstelen op mijn naam staan).

Nu heb ik een samsky omdat een van mijn honden een nestje heeft gekregen met een husky; het is de kleindochter van mijn eigen hond. Waarom? Hoewel de samojeed de beste hond ter wereld is, was ik die urenlange borstelbeurten echt zat.

De samsky is veel gevoeliger en heeft nog een wild kantje, maar hij is net zo'n enorme knuffelbeer als de samojeed. Ze kunnen blauwe ogen hebben, maar dat hoeft niet. Het voordeel is dat je een hond hebt die veel sportiever is dan de samojeed, die al snel een beetje een luie goedzak wordt, maar dat je hem wel gewoon los kunt laten lopen zonder problemen. Dat is bij een husky lang niet altijd het geval.

Persoonlijk vind ik de kruising een groot succes en ik ga zelf een pup uit mijn nestje houden.

Zoals altijd zijn de dieren de dupe wanneer het alleen om het geld draait!

En als een professional puppy's verkoopt en beweert dat deze manier van leven perfect bij ze past, dan moet je je wel echt zorgen gaan maken...

Welk ras het ook is, de meeste honden zijn niet gelukkig als ze niet de kans krijgen om lekker te rennen, als hun wandelingen beperkt blijven tot alleen een rondje door de buurt aan de riem op de stoep, als ze niet kunnen spelen of als ze opgesloten zitten op een balkon. Dat wordt niet bepaald door het ras, maar door de diersoort. Als ze zulke situaties niet fijn vinden, is dat simpelweg omdat het honden zijn!

Ik denk dat je je beter kunt baseren op de stereotypes van een ras, terwijl je je er wel bewust van bent dat niets in steen gebeiteld staat. Zo voorkom je dat je met een onhandelbare hond komt te zitten en je je niet aan hem kunt aanpassen.

Iedereen is het erover eens dat elke hond een uniek individu is. En we kennen allemaal wel de uitzonderingen die de regel bevestigen. (Mijn ouders hadden een Griffon Fauve de Bretagne die dikke maatjes was met konijnen en totaal geen jachtinstinct had; echt een sukkel vergeleken met elke andere hond ter wereld die een wild konijn voor zijn neus ziet wegschieten).

Toch zijn er voor veel rassen duidelijke trekjes die algemeen bekend zijn. Heb je wel eens gekeken naar het koppie van een windhond die nooit de kans heeft gekregen om te rennen? Of een spaniël of een bloedhond die veroordeeld is tot de stoepen in de stad? Een Jack Russell die nooit heeft gespeeld, een husky die nergens anders komt dan op een balkon (degene die ik kende heeft trouwens zelfmoord gepleegd), een Newfoundlander die fulltime in de binnenstad woont, enzovoort, enzovoort?

Vergelijk dat eens met de blik van een soortgenoot die wel voluit mag leven voor datgene waarvoor hij is gemaakt, waar al generaties lang op geselecteerd wordt.

Je moet wel heel erg eigenwijs zijn om niet te zien dat die laatsten veel lekkerder in hun vel zitten dan de eersten, toch?

Een hond adopteren is een loterij! Je kunt onmogelijk weten wat je kunt verwachten voordat je echt met hem samenwoont, ongeacht het ras of de kruising, de omgeving of de opvoeding die je hem geeft. Elke hond is een uniek individu met een eigen karakter en eigen behoeften. De theoretische eigenschappen die aan rassen worden toegeschreven, kunnen per hond enorm verschillen. Eigenlijk net zozeer als tussen de rassen onderling. De enige manier om hem een mooi leven te bieden, is door hem te accepteren zoals hij is en je aan hem aan te passen, in plaats van blind te vertrouwen op rastype-stereotypen of andere vooroordelen. Dat bepaalde rassen vaker worden afgestaan dan andere, komt juist doordat de mensen die ze adopteren een heel stereotiep beeld hebben van deze rassen. Ze zijn dan volledig radeloos als ze merken dat hun hond niet precies de droomhond is die ze in hun hoofd hadden.

Ah, maar ik ben het helemaal met je eens hoor, iemand die weet wat-ie kan verwachten, zal ervoor zorgen dat het werkt. Áls diegene tenminste weet wat-ie kan verwachten.
Maar je hoeft alleen maar te kijken naar de redenen waarom mensen hun husky wegdoen om te beseffen dat ze slecht of helemaal niet zijn voorgelicht en alleen maar naar het uiterlijk kijken.
Het is goed om positief te zijn, maar je moet niet alleen maar de positieve kanten zien. :)

Iemand die echt heel graag een specifiek ras wil, zal er alles aan doen om het te laten slagen. Ik zeg niet dat ik de wijsheid in pacht heb, maar je moet gewoon je gevoel volgen en erin geloven als je dat echt wilt.

Iemand die een hond wegdoet, heeft simpelweg de wilskracht niet, anders zou diegene die stap nooit kunnen zetten.

Ik ben gewoon positief ingesteld en bekijk de dingen liever op een andere manier.

Sorry, ik wilde niet bot overkomen en ik heb niet gezegd dat je niets waard bent. Excuses als je dat zo hebt opgevat.
Maar jij lijkt ook zo iemand die alles beter weet, als we het zo bekijken. Je baseert je op je diploma als assistent-dierenarts en je vier honden om iets te zeggen wat voor mij, en ik denk ook voor anderen, nogal absurd is – of in ieder geval veel te riskant om aan anderen te adviseren.
Goed, nu geef ik je even een steekje onder de waterlijn terug: als jij het type bent dat hondenrassen die veel meer nodig hebben dan een wandelingetje midden in Parijs aan Jan en alleman adviseert omdat je de assistent van de dierenarts bent, dan gaat de hondenwereld er met jou ook niet echt op vooruit.